De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Of het nu Rome was of Beiroet of Kopenhagen: in de bakken met CDs was altijd wel een vakje gereserveerd voor Bettie Serveert, zelfs al was het soms een bakje voor “Serveert, Bettie”. Met recht een wereldband. Bettie Serveert maakt inmiddels alweer een kwart eeuw interessante muziek en staat zaterdag 22 april in Paradiso.
Na twee disco-nummers, eergisteren “I Feel Love” van Donna Summer en gisteren Giorgio Moroders “From Here to Eternity“, kan het derde deel in deze trilogie niets anders zijn Gruppo Sportivo’s “Disco Really Made It”. Met de onsterfelijk op de titel rijmende regel “It’s Empty and I Hate It”.
Closing Time ging gisteren over hét disco-nummer bij uitstek “I feel love” van Donna Summer. Het werd geproduceerd door Giorgio Moroder, die de synthesisers en een vergelijkbaar opzwepend ritme eerder dat jaar al had gebruikt in een uiterst dansbaar nummer, “From Here to Eternity”.
“Godfather of disco”, schreven de muziekjournalisten later, want clichés als “onverwachte geluidserupties”, “briljant” en “pompend ritme” zijn nooit genoeg. Maar het is een gaaf nummer.
Er zijn twee overeenkomst tussen “I Feel Love” van Donna Summer en de Vijfde Symfonie van Ludwig van Beethoven. De eerste is dat je bij de eerste akkoorden meteen opveert – wat is hier aan de hand?! De tweede is dat het publiek zowel in 1808 als in 1977 meteen in de gaten had dat hier muziekgeschiedenis werd geschreven. In Berlijn, waar Brian Eno en David Bowie werkten aan de LP Heroes, introduceerde eerstgenoemde het nummer aan Bowie met de woorden “I have heard the sound of the future”. En het is krek zo.
Er zijn van die liedjes waarvan iedereen weet, of denkt te weten, dat ze gaan over iets anders dan waarover ze lijken te gaan. Goldfrapps “White Horse” gaat niet over witte paarden en “Eight Miles High” van The Byrds gaat niet over vliegen. Als studenten meenden wij te weten dat “A Forest” van The Cure verwees naar het Gilgamesh-epos, dat inderdaad een scène bevat waarin de gewelddadige koning van Uruk een jonge prostituee inzet om in de wildernis het natuurwezen Enkidu te temmen. De tekst van “A Forest” spreekt die interpretatie niet tegen, maar dat komt ook doordat ze eigenlijk überhaupt nergens over gaat.
Tom Waits draagt Charles Bukowski’s gedicht “The Laughing Heart” voor.
Your life is your life
don’t let it be clubbed
into dank submission.
Be on the watch.
There are ways out.
There is a light somewhere.
It may not be much light but
it beats the darkness.
Be on the watch.
The gods will offer you chances.
Know them.
Take them.
You can’t beat death but
you can beat death in life,
sometimes.
Beter goed gecovered dan slecht bedacht, zeg ik altijd maar.
Macy Gray (hoe zou het eigenlijk met haar zijn) ‘doet’ Awolnation.
Nee, ik ga u niet uitleggen wat een flaterfoon is. En ik ga me ook niet verontschuldigen voor het feit dat het clipje hierboven geen echt muziekfilmpje is. De klanken van een flaterfoon zijn trouwens überhaupt niet heel erg muzikaal. Als u de details wil kennen, moet u die maar opzoeken door wat albums van Guust Flater te lezen. Dat is sowieso zinvoller dan om negen uur in de avond nog op het internet surfen om te zien of er op Sargasso een leuk videootje is.
Het begint met een stukje stemmige piano, gaat dan over op flamencopop, barst uit als een showorkest, schakelt terug naar jazz en eindigt als een kinderliedje. U hoeft zich niet te vervelen met bovenstaand nummer van Sai Yoshiko, die 24 was toen ze ‘Taiji No Yume’ (Droom van een fetus) uitbracht in 1977.
Elastic Bond is een duo uit Miami met roots in Honduras en Venezuela. Honey Bun, de titelsong van hun nieuwe album, is lekker funky met een latin randje.
Een hele reeks aan paradijsvogels komt voorbij in bovenstaande clip van Reverend Peyton’s Big Damn Band, die bestaat uit de dominee zelf op gitaar, mevrouw Peyton op wasbord en drummer Max Senteney. Het drumstel van Max bevat ook een witte emmer met elektronica. Naar eigen zeggen is Reverend Peyton’s Big Damn Band de enige rockband ter wereld met een sponsordeal met een emmerfabrikant. Daar past een vrolijk potje americana bij.