De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Woven Hand weet ook van deze traditionele Christmas Carol weer een naargeestige, spookachtige serenade te maken.
Als je goed naar de tekst luistert, merk je trouwens al snel op dat het lied enkel aan de oppervlakte wat met ’the Lord Jesus’ te maken heeft, en via legenden over bosnimfen en graalridders gedrenkt is in heidense mystiek.
Tied + Tickled Trio is een jazz-georienteerde verschijningsvorm van het muzikantenkliekje uit Weilheim, Duitsland, rond Markus en Micha Acher.
]
“Alle mensen moeten sterven; maar voor ieder mens komt zijn dood als een ongeluk en, zelfs als hij zich er bewust van is en er mee instemt, als een niet te rechtvaardigen, gewelddadige inbreuk,” schrijft Simone de Beauvoir in Een Zeer Zachte Dood (1964), naar aanleiding van het overlijden van haar moeder. Kanker. Morfine.
Datzelfde thema, de onontkoombare dood, heeft ook dit lied van de 17e eeuwse componist Stefano Landi. Een vanitascompositie in muzikale vorm.
]
Dolly Parton, waarom ook niet? Sargasso wordt maar één keer vijftien.
Parton zong “Happy, happy, birthday” al in 1966. In 1982 nam ze de country-klassieker nog eens op, nu als duet met Willie Nelson. Country zijnde country wordt het geheel ingeleid met wat flauwe grappen, maar goed: wie vijftien is behoort zich puberaal te gedragen.
Amanda Palmer, die we op deze plaats al eens eerder mochten beluisteren, werkte aan het begin van het vorige decennium (en daarna af en aan) muzikaal samen met Brian Viglione in wat bekendstond als The Dresden Dolls. Hun muziek typeerden ze als ‘Brechtian punk cabaret’ en dat was natuurlijk een andere manier om te laten merken dat ze niet van de straat waren.
En inderdaad. Voor het geval u mocht denken dat het clipje van The Shores of California (2007) u ergens aan doet denken – ja dat klopt. Er wordt weer eens driftig postmodern geciteerd. Homeros en Aristofanes komen ook nog langs. Maar het is verdraaid leuk om naar te luisteren.
Canadese Jane Siberry scoorde in de jaren 80 in elk geval in haar thuisland met deze “art rock”.
]
Wat, is het zaterdag tien voor vier en staat er nog geen Closing Time klaar? Dan doe ik het snel even. Een klassieker: Doe Maar. Omdat klassiekers geen verdere toelichting behoeven en eigenlijk altijd goed in het gehoor liggen. En omdat Doe Maar toch eigenlijk een wel verdraaid aardig bandje was.
Hedenavond Nederrap met Pietju Bell, een van de Boerenjongens. Uit Eindhoven. Goed voor uw straatwoordenschat.
The Be Good Tanyas zijn drie vrouwen uit Vancouver. Vanwege de banjo klinkt hun muziek onvermijdelijk als bluegrass, maar het is eerder alternatieve country/folk. Het zeker zo sterke origineel van bovenstaand nummer is van de jong overleden Townes van Zandt.
The Herbaliser is een hiphop/jazz-groep uit Londen, die al zo’n 20 jaar meedraait. Deze plaat uit 2002 vormt een mooie mix tussen samples, electronica en echte jazz-instrumenten.
In beperking toont zich de meester, dat gezegde is niet van toepassing op La Monte Young, althans niet als je de lengte van z’n opus magnum in ogenschouw neemt: The Well-Tuned Piano duurt tot over de 5 uur. Maar afijn, het is zondag en mensen zijn vrij, dus als er een dag is waarop dit hier gepost kan worden dan is het wel vandaag. Gaat u er maar even voor zitten…
]
Een stevige economische crisis aan het begin van de jaren tachtig, dieper maar ook korter dan de recente malaise, leidde tot grote werkloosheid. Voor de Limburgse Janse Bagge Bend aanleiding om Gimme Some Lovin’ van The Spencer Davis Group onherstelbaar te verbeteren. Het clipje is, vergeleken met wat we tegenwoordig mogen zien, van een welhaast ontroerend amateurisme.