De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Thievery Corporation is een trio uit Washington DC dat erin slaagt een jungle aan stijlen in hun muziek te verweven. Bovenstaand nummer springt heen en weer tussen hiphop en reggae.
Ok, fouter dan dit gaat u het voorlopig niet krijgen op Sargasso. Vitalic is een Franse dj, die zo te horen een hele batterij jaren tachtig synthesizers op de kop heeft getikt en daar een cd van Two Unlimited bij gekregen. Meneer heeft een eigen kanaal waar u hem ook de andere knoppen van zijn Roland SH-5 (of zoiets) kunt horen bedienen.
Ergens tussen traditionele Turkse folk en elektrofunk in bevindt zich Derdiyoklar, een alevitisch duo dat vooral in Duitsland succesvol was, in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Bovenstaande versie is van een moderne saus voorzien door Barış K.
Het is alweer bijna een jaar geleden dat we met Closing Time Estland aandeden. Toch een land waar opmerkelijke muziek vandaan komt, ook al ligt het niet altijd makkelijk in het gehoor. Tommy Cash (en dan bedoelen we niet de jongere broer van Johnny) is een rapper die van ondansbare beats houdt. En van bizarre clipjes. Eigenlijk hadden we hier deze willen plaatsen, maar dat had misschien tot vragen op uw werkvloer geleid.
De Lost Dog Street Band bestaat om de liedjes van een overleden vriend levend te houden. Ashley Mae en Benjamin Todd leidden een zwervend bestaan, maar zijn nu neergestreken op een stukje land in Tennessee. Aan het eind van het clipje ziet u hun woning. Allemaal goed voor zwaarmoedige bluegrass over hoe hard het leven is.
Verrassend is het niet, de nachtclubjazz van Natalia M. King. Heel sterk gezongen is het wel van de geboren NewYorkse, die u niet ziet in bovenstaand clipje. Natalia is namelijk geen blond fotomodel, maar een Dominicaanse met een doorleefde kop van bijna vijftig jaar oud.
Tricky overschatte zijn cultstatus wel een beetje toen hij zich in 1996 Nearly God ging noemen. Desalniettemin zette hij daarmee toch een fraai stukje muziek neer, samen met vaste partner Martina Topley-Bird.
Locust is de Brit Mark van Hoen. Zijn latere werk is meer poppy, met een flinke electronische inslag. Een draai die hij maakte deels uit frustratie vanwege het feit dat hij met zijn eerdere kunststukjes maar bleef opereren in de duistere krochten en marge-genres van de muziek.
Die eerdere werkjes worden door okto natuurlijk interessanter gevonden, want daar zijn we snob genoeg voor. We horen vooral duistere ritmische electronica, met een opvallend verzorgd geluid waarin veel aandacht voor sfeer is. Wat ook opvalt is de zwaar melancholieke inslag die het hele werk ademt: Van Hoen had het kennelijk net zo moeilijk als het meisje op de hoes, getuige titels als I feel cold inside because of the things you say, Inside I am crying of I am afraid of who I am.
Double Lemon is een gelegenheidsformatie van twee comédiennes voor een reclamefilmpje. U hoeft geen Japans te spreken om een beetje te begrijpen waar het over gaat. Maar de rest van deze avond neuriet u onvermijdelijk: mo mo momomon, momo momon!
Mocht deze ongein nog viraal gaan: u zag het eerst op Sargasso.
Kijk, dat is een stevige draailier waar Patty Gurdy daar een potje Ierse folk uit wringt. Curieus maar ook meeslepend. De draailier (‘hurdy gurdy’ in het Engels) ziet eruit als een moderne frats, maar vindt zijn oorsprong in de middeleeuwen. Patty heet in werkelijkheid Patricia Büchler uit Düsseldorf, waar ze zingt (en de draailier bespeelt) in de pretmetalband Storm Seeker.
InsaDonjaKai zijn Kai Angermann op percussion en Insa Schirmer en Donja Djember op cello. Ze komen uit Duitsland, en speelden al op menige plaat als sessiemuzikant voor ze in 2012 als trio op de proppen kwamen met Insomnie Joyeuse.
Wat? Staat er nog geen Closing Time klaar? Dan zetten we maar eens een liedje neer van Arcadia, een tijdelijk project van Simon le Bon, Nick Rhodes en Roger Taylor, die bekender zijn van Duran Duran. Ik geloof dat ik het sinds 1985 elk jaar wel eens heb gehoord in de verkiezingstijd.