De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Eergisteren is Robert Miles overleden, vooral bekend van het nummer “Children” uit 1995, waarmee hij destijds een grote indruk op me maakte. Hij werd 47 jaar. Voor de liefhebbers hier het origineel.
Doorgaans verdienen muzikanten hun geld met optredens en de verkoop van plaatjes. Zoniet Eisenhauer Beats, die over zichzelf alleen loslaat dat hij uit Bremen komt. Zijn business model is dat je niet zozeer zijn muziek koopt om ernaar te luisteren, als wel om ermee aan de slag te gaan voor je eigen plaat. Bovenstaand stukje triphop is dus eigenlijk een item uit zijn catalogus, bedoeld voor anderen om te bewerken. Maar ook als zelfstandig nummer klinkt het prima.
Kom, we doen er nog eentje uit de oude doos. The Tourists waren een niet zo heel succesvol gitaarbandje in de tweede helft van de jaren zeventig. Ze scoorden twee bescheiden hits in Engeland, waaronder bovenstaande cover van Dusty Springfield en zouden helemaal een voetnoot in de popgeschiedenis geworden zijn als gitarist Dave Stewart en zangeres Annie Lennox zichzelf niet opnieuw hadden uitgevonden als Eurythmics.
Spanje was aan het begin van de jaren zeventig een conservatieve dictatuur waarin alles wat voor links doorging gevaarlijk gevonden werd. Maar soulpijpen, dat mocht kennelijk wel, blijkens de favoriete dracht van Los Pop Tops, een Madrileense band uit die tijd. Al zingen ze in bovenstaande superhit wel over familiewaarden, natuurlijk.
De Franse zanger/componist Damien Saez, die in 2002 een protestlied – Fils de France (Zoon van Frankrijk) – schreef tegen Jean-Marie Le Pen, biedt deze ‘eer’ nu ook aan zijn dochter Marine Le Pen. Hij valt nu echter niet alleen extreem rechts aan, ook de financiële wereld moet er aan geloven. Hij zingt over het ophangen van bankiers en verbranden van het beursgebouw. Zonder verdere tekst of uitleg bracht hij dit lied op de dag van de arbeid uit. Het heet dan ook Premier mai (1 mei). Verwacht geen mooie clip, of zelfs überhaupt maar een clip, het is enkel zang en tekst. Wellicht is ook dit lied, net als Fils de France, binnen een dag geschreven? De tweede ronde van de Franse verkiezingen is morgen, op 7 mei.
Arnold Schönberg (1874 – 1951) was een Oostenrijkse, joodse componist. Hij is vooral bekend omdat zijn muziek behoorlijk radicaal was: aritmisch, atonaal, a-alles. De nazi’s benoemden zijn muziek als “gedegenereerd”.
Het stuk A Survivor from Warsaw stamt uit 1947, en is geschreven ter herdenking van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Het stuk gaat over de opstand in het ghetto van Warschau, in 1943. Het stuk is “toonladderloos”, omdat het geschreven is volgens Schönbergs eigen twaalftoonstechniek.
Yemi Alade is heel erg groot in Nigeria en ver daarbuiten. De afgelopen twee jaar werd ze uitgeroepen tot beste vrouwelijke artiest bij de MTV African Music Awards. Johnny is haar grootste hit, een strakke mix van gladde westerse pop met westafrikaanse ritmes.
Lynsey De Paul had al de nodige hits voor anderen geschreven, toen haar vriendje Dudley Moore zei dat ze misschien zelf eens iets met “Sugar Me” moest doen. Het werd zo’n hit die iedereen nog steeds kent, al is de zangeres zelf sinds de jaren zeventig in de vergetelheid geraakt. Lynsey de Paul was de eerste vrouwelijke winnaar van een Ivor Novello Award, de belangrijkste Britse prijs voor songwriters.
Maximaal 34 leden telt het Melbourne Ska Orchestra. Dat geeft dus lekker wat volume om door de speakers te blazen.
Het vorig jaar verschenen album “King” van Fleshgod Apocalypse preikte in menig jaarlijstje van de beste metalalbums uit 2016. En terecht. De Italiaanse band combineert op een fantastische manier snoeiharde death metal met klassieke arrangementen en operazang. Vorig jaar op Fortarock, in de tent, vielen ze live een beetje tegen; de muziek was te complex en verdronk in een brij van geluid. Afgelopen januari mocht ik ze nog een keer zien, in een zaal, en daar kwam de muziek wel volledig tot zijn recht. Bonus zijn de gitaarsolo’s. Deze maken me bij Fleshgod heel, heel blij, ook live viel op hoe ontzettend goed ze zijn. De kwaliteit van de solo’s doet me terugdenken aan death metal-hoogtepunten zoals Testimony of the Ancients en The Gallery. Maar dat terzijde. Fleshgod Apocalyps dus, met In Aeternum, van King:
Aan de 29e april moet een zeer schone dag (of avond, wellicht een nacht?) vooraf zijn gegaan. Want wat een mooie mensen zijn er den 29en april geboren. Veel muziekmensen ook.
Vandaag vieren we de 80 jarige verjaardag van Wannes van der Velde. Postuum, want hij hield het in 2008, op 71-jarige leeftijd, voor gezien. Te vroeg nog, maar het was niet anders.
Dat Wannes van der Velde, ondanks een indrukwekkende hoeveelheid gezongen poëzie, nooit is voorgedragen voor de Nobelprijs voor de literatuur, heeft hij lang geleden al voorzien: ’t Is Vlaams, ’t trekt op geen kloten.