De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Janine “Jah9” Cunningham is dichteres, sociaal activist en zo nog wat dingen die je kunt combineren met een carrière in de reggae. Het klinkt allemaal behoorlijk relaxed, maar er ligt een flinke portie verontwaardiging aan ten grondslag.
Chicagonaar (of hoe zeg je dat?) Shawn James speelt zwaarmoedige bluesrock. Soms met zijn band The Shapeshifters, soms (zoals hierboven) in zijn eentje.
Macfarlane Gregory Anthony Mackey, beter bekend als Exuma, was een muzikant van de Bahama’s, die aan het begin van de jaren zeventig eclectische muziek maakte, een mengsel van folk/blues met Caribische invloeden. Een tamme deephouse versie van bovenstaand nummer, van de hand van Chris Schwarzwalder, doet het goed in het dancecircuit.
Chelou komt uit Londen. En daarmee is zo’n beetje alles gezegd wat hij over zichzelf kwijt wil buiten de bedachtzame muziek met bijbehorende clip hierboven.
Blaine Reininger en Steven Brown zijn de oprichters van avant-garde gezelschap Tuxedomoon, dat in de jaren 80 een zekere cult-status had. Ze begonnen als no-wave/postpunkband, maar schoven steeds meer op richting klassieke benadering.
Met enige regelmaat verschijnen soloplaten, en soms zoeken ze elkaar daarbij weer op. Zoals op One hundred years of music uit 1990.
Laibach geeft hier een prima nummer om het oude jaar mee af te sluiten, “with a static scream locked on your face…”
Singer-songwriter Hannah Fury leerde zichzelf op haar zestiende piano spelen zodat ze de vampierenwals die ze in haar hoofd had ook daadwerkelijk kon uitwerken.
Sindsdien heeft ze de revisionistische roman over de boze heks van het Westen Wicked op muziek gezet (jaren voordat er een zoetsappige musical van werd gemaakt, benadrukken de fans). Ze was volgens eigen zeggen helemaal geobsedeerd met de figuur van Elfaba.
Het genre laat zich omschrijven als romantische gothic: troostmuziek voor pubermeisjes vol teenage angst.
U kent het genre ‘Gothic Country’ al van bands als Sixteen Horsepower en hun opvolger Wovenhand, maar ook Jay Munly verstaat de kunst om grimmige teksten op banjomuziek te zetten.
I found my true love sprawled without breath;
between her bloody thighs was our newborn
who caused her death.
Die grafmars gaat nog zes minuten zo door. Ik kan daar troost uit putten: kennelijk ben ik niet de enige met een gitzwart wereldbeeld.
]
Een veldslag kun je het niet noemen – eerder een bloedbad: Wounded Knee, waar in 1890 zo’n tweehonderd Lakota-Indianen werden gedood door soldaten van het Zevende Regiment Cavalerie. De gebeurtenis markeert niet alleen het einde van de episode van de Ghost Dance maar geldt ook als het einde van de Indiaanse Oorlogen in de Verenigde Staten.
In 1973 was Wounded Knee opnieuw nieuws, toen Indiaanse activisten de plek bezetten om aandacht te vragen voor de slechte omstandigheden in het reservaat. De bezetting duurde ruim tien weken en kostte twee of drie mensen het leven. Later dat jaar bezong Redbone, een band waarvan de leden native Americans waren, het bloedbad.
Kemialliset Ystävät is een Fins muzikaal project onder leiding van Jan Anderzén. Het is een behoorlijk experimenteel gebeuren dat wel eens “psychedelic folk” genoemd wordt, met veel electronica maar ook traditionele instrumenten. Maar in normaal Nederlands: gewoon een stelletje mafklappers wat lekker aan het pielen is. En dat valt te zien op Youtube: 41 views, 2 likes!
]
Wie herinnert zich niet de gebeurtenissen van kerstmis 1988? De Oostduitse terroristen die in Los Angeles Nakatomi Plaza overvielen? Het heldhaftige optreden van één politieman, John McClane, die een ramp wist te vermijden? Graag herinner ik u aan McClane’s onsterfelijke woorden “Don’t you got any Christmas music?” en het antwoord “This is Christmas music.”
De kerstmismuziek van Run-DMC behoeft geen nadere introductie.
]
Op 21 december 2012 had de wereld behoren te vergaan en Beiroet leek me op die dag wel the place to be. Maar het was eigenlijk allemaal wel vreedzaam daar in Libanon. Sterker nog, terwijl mijn reisgenote en ik in café Laziz een waterpijp zaten te roken, hoorden we én van buiten de oproep tot gebed én binnen de muzak van ‘Komt laten wij aanbidden’. Vermoedelijk is Beiroet de enige stad waar je die twee gelijktijdig kunt horen. Het is trouwens ook de enige stad waar ik ooit een kerstboom bij een moskee heb kunnen fotograferen.