De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Trio Mandili zijn drie Georgische meiden van de Youtube-generatie, die traditionele folk combineren met vrolijke selfieclipjes. Klik hier als u wilt weten hoe Georgische folkreggae klinkt.
De Angolese muzikant Bonga, artiestennaam van José Adelino Barceló de Carvalho, heeft meer dan dertig albums op zijn naam staan (net als het oude Portugese record op de 400 meter). Zijn activisme voor de onafhankelijkheid van Angola, indertijd nog een Portugese kolonie, leverde hem ballingschap naar Rotterdam op. Daar nam hij in 1972 bovenstaand nummer op. Luister ook dit geweldige duet met Cesare Evoria, de grande dame van de Kaapverdische muziek.
De New Formosa Band mengt traditionele Taiwanese folk met popinvloeden. Hierboven gaat er ook een flinke scheut tango doorheen, met een bijzonder resultaat.
Fred van Zegveld had een Hammond orgel en daar was hij zo blij mee dat hij het instrument achter zijn naam op de albumhoes zette. Op zich geen gek idee, want het Hammond orgel is een nogal dominant instrument, waarmee ieder deuntje vanzelf een nerveuze, psychedelische textuur krijgt. Zoals dat hierboven. Voor de liefhebber: hele album. Fred treedt overigens nog altijd op, meestal met accordeon, als de helft van Duo Galantis, vertolkers van het Rotterdamse levenslied.
Gangstagrass komt uit New York en brengt, zoals de naam al enigszins suggereert rap in combinatie met bluegrass. Voor de hand ligt het niet, maar dat zeiden ze van Run DMC met Aerosmith ook.
Tainted Love is vooral bekend van de Soft Cell versie uit 1981, maar bovenstaand is dus het (behoorlijk wat pittiger) origineel. Gloria Jones was negentien toen ze er in 1964 haar eerste hit mee scoorde, als een van de grote talenten uit de Motown-stal. In de jaren zeventig verlegde ze haar aandacht naar glamrock. Tot de dood van haar vriendje Marc Bolan maakte ze deel uit van diens band T.Rex.
Dat de blues nog niet dood is bewijst Otis Taylor wel. Hoewel, die is ook alweer bijna zeventig, dus…
Ik leerde All Them Witches kennen via een cover van Voodoo Chile. Een potje ouderwetse rock, wie wordt daar niet blij van?
Gewoon nog wat Betty Davis, omdat het kan.
Jarvis Cocker, u weet wel, van jaren negentig rockband Pulp, timmert nog steeds aan de weg. Hier neemt ‘ie zichzelf in de zeik met typisch Britse onderkoelde humor.
Jaren zeventig progrock, ‘nuff said.
Laatst hadden we hier een heel aardig stukje over de ‘war on drugs’, of in ieder geval, onze eigen, laffe polderversie daarvan. Nu een heel aardig deuntje over de war on drugs, van de Asylum Street Spankers. Ik kende alleen de studioversie, maar deze live versie is ook goed aan te horen.
Praise the Lord and Pass the Bong, We’re Winning the War on Drugs!