De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Deze zoon van John Lennon en z’n kompanen doen de hoogtijdagen van de progrock herleven met deze cover van King Crimson. Met een bandnaam als The Claypool Lennon Delirium weet je ongeveer wat je kunt verwachten.
Tame Impala heeft alvast een single uitgebracht van het aankomende album The Slow Rush, dat half februari uitkomt. Qua tekst en compositie zitten de eerste vier minuten goed elkaar. Daarna gaat het nummer via een bruggetje over in wat de epiloog moet voorstellen maar in feite een ander, veel saaier liedje is.
En waarom denken makers van elektronische muziek toch dat je niet hoeft te kunnen zingen om een lied ter gehore te kunnen brengen? De autotune trekt toch alles wel recht? Huur dan liever een werkloze zanger in. Die moet ook eten, tenslotte.
ACHTERGROND - Op 7 december 1988, morgen eenendertig jaar geleden, werd het noordwesten van Armenië getroffen door een verschrikkelijke aardbeving. Wie de cijfers wil kennen: de eerste schok was 6,9 op de schaal van Richter en duurde bijna vijftig seconden; daarna was er een naschok met een kracht van 5,4. In de volgende twee weken volgden nog eens 1500 schokken, gelukkig allemaal veel minder heftig. Maar dat zijn er dus wel honderd per dag en u kunt zich de paniek van de bevolking voorstellen. Of beter: hopelijk kunt u het zich niet voorstellen.
DakhaBrakha (niet te verwarren met Dakh Daughters, een andere telg uit de Dakh-familie) is een Oekraïens folk-fusiongezelschap, die moeiteloos volkswijsjes mengen met jazzritmes, bluesharmonieën en hip-hoprijmpjes. De bandleden zijn ook nog allemaal multi-instrumentalist.
DakhaBrakha is een muziekproject van het DAKh Centrum for Hedendaagse Kunst in Kiev, een plek voor avant-garde theater. Leuk weetje: Dakh betekent ook ‘dak’ in het Oekraïens. Zal wel iets met de verwantschap van Indo-Europese talen van doen hebben. DakhaBrakha betekent zoveel als GeefNeem. Oorspronkelijk is het opgezet als musicale theatershow. Het kwartet timmert alweer meer dan tien jaar aan de weg.
In 2012 bracht de Vlaamse band Hooverphonic een plaat uit met hun oeuvre zoals het eigenlijk bedoeld was: met een groot symfonisch orkest ter begeleiding. De jonge zangeres Noémie Wolfs neemt de vocale partijen voor haar rekening. Persoonlijk ben ik geen fan van dat fluisterzingen, maar de hoorns en strijkers maken alles goed.
Dat bandje waar ik laatst over schreef, dat in het voorprogramma stond van Jinjer, dat was niet het enige voorprogramma. The Agonist was ook te bewonderen in Eindhoven, en ik maak graag gebruik van dat excuus om een mooi clipje van The Agonist te laten zien. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar was aangenaam verrast. Hun stijl is lekker eclectisch, met invloeden van brute death tot powermetal. Fijn!
Christian had de rauwe nachtclubstem van Sharon Kovacs vorig jaar al ontdekt. Maar hoe klinkt Kovacs (Hongaarse naam trouwens) met het volledige arsenaal van het Metropole Orchestra rond zich?
Als de tekst singer-songwriter Kaz Hawkins een brok in de keel bezorgt, is dat omdat het haar levensverhaal bezingt.
Verslaafd, depressief en half doodgeslagen door haar ex, werd ze er doorheen gesleept en bovenop geholpen door een vriendelijke agent en een betrokken arts. Terwijl ze lag dood te gaan op de vloer, zag ze het gezicht van haar reeds overleden moeder voor zich. Die sprak haar moed in: “You can do this, it’s just one more fight.”
Brenna MacCrimmon is een Canadese muzikante die zich heeft toegelegd op Turkse volksmuziek uit de Balkanlanden. Bovestaand lied vond ze in Bulgarije.
Op het moment dat ik dit nummer voor u klaar zet, sta ik op het punt de trein in te springen om ze live te aanschouwen. In Eindhoven, in het voorprogramma van Jinjer. Ik weet nog niet zeker wat ik hier van ga vinden. Het klinkt in ieder geval wel catchy en agressief. Ik kan u helaas verder niets vertellen over Space of Variations, ik had er ook nog nooit van gehoord, en de enige beschikbare Wiki-pagina helpt mij in ieder geval niet verder. Maar misschien is uw Oekraïens beter dan dat van mij. Wellicht heb ik er in de comments meer over te vertellen!
Shinji Wajima en Ken-ichi Suzuki luisterden als tieners graag naar Black Sabbath en Kiss. Toen ze in 1989 Ningen Isu (De Menselijke Stoel) vormden, wisten ze wel wat voor soort muziek gingen maken. En dat houden ze inmiddels dertig jaar vol.
Voordat het jaar waarin 100 jaar vrouwenkiesrecht wordt gevierd voorbij is, nog even dit:
Saâda Bonaire (genoemd naar een oase in Algerije en een ons welbekend eilandje) was een project van DJ Ralf Behrendt a.k.a DJ Ralph Von Richthoven en Stephanie Lange and Claudia Hossfeld. Samen met tientallen muzikanten uit Duitse asielzoekerscentra namen ze diverse songs op.
Het resulteerde in dansbare dub, techno met een mix van Arabische en Caribische invloeden. Het bleef bij een in 1984 uitgebrachte EP. Meer materiaal is later uitgebracht: hun eerste en enige album en EP met een vijftal covers.