De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Ik heb in diverse woordenboeken terug geprobeerd te zoeken wat ‘Dembelskaja’ betekent. Tevergeefs, al is het woord gewoon volop in gebruik. Het lijkt een militair uniform aan te duiden.
Het liedje mag vrolijk klinken door het up-tempo, maar het is zanger Igor Letov van Grazjdanskaja Oborona wel toevertrouwd daar een tekst op te plaatsen waarin de wanhoop aan het leven in doorklinkt.
Egbert Nathaniel Dawkins III noemt zichzelf als soulmuzikant Aloe Blacc. Zijn carrière begon 25 jaar geleden, toen hij zestien jaar oud was. Hij heeft hiphop en blues gemaakt, maar werkte ook met dancegrootheden als Tiësto en Avicii.
Om u op deze zondagmiddag te stichten wordt u toegezongen door dominee Moise Mbiye. In Kongo, waar carrières in de religie en de muziek uitstekend samen gaan, is Moise een begrip, net als zijn vader van wie hij de vakken leerde.
Momenteel zit Moise even in een dipje omdat hij van mishandeling wordt beschuldigd door zijn ex-vriendin, die zelf in een schandaal verwikkeld is vanwege een gelekte naaktvideo. Maar zoals Moise al zingt, het is een kwestie van geduld hebben en vertrouwen op de Heer.
Fever Ray is een project van de Zweedse Karin Dreijer. Stemmig en onheilspellend.
Lionel Flairs is een Franse muzikant met een keyboard vol leuke effecten. In bepaalde kringen bekend van dit nsfw clipje.
De concerten gaan vergezeld van een ‘food drop’ om lokale voedselbanken te ondersteunen, in hun teksten gaat het over politieke en sociale misstanden en met het meest recente album Fake News & Propaganda richten ze de pijlen rechtstreeks op oa The Sun van Rupert Murdoch.
Onderstaand nummer, The Glass, gaat over broer Lee van front-man Ken Bonsall. Na een periode in Afghanistan, op z’n 18e, is het Lee niet gelukt om over zijn post-traumatische stress (PTSD) heen te komen. Op 24 jarige leeftijd maakt hij een einde aan z’n leven. Dit lied en The Lee Bonsall Memorial Fund voor PTSD-awareness houden de herinnering aan Lee in leven.
Vandaag sluiten we af met waar we de dag mee begonnen: de uitspraak in de klimaatzaak van jongeren tegen de Verenigde Staten. In hun uitspraak verwijzen de rechters naar een populair nummer uit de jaren 60 dat waarschuwde dat we aan de vooravond van vernietiging staan. Ondanks dat de rechters de zaak van de jongeren afwezen stelde ze wel dat de jongeren overtuigend bewijs hebben geleverd dat door mensen veroorzaakte klimaatverandering die vooravond dichterbij heeft gebracht.
Van hetzelfde album als Staiway To Heaven – IV van Led Zeppelin – is When the Levee Breaks. Origineel een bluesnummer van Kansas Joe McCoy en Memphis Minnie, maar door led Zeppelin bewerkt. Het nummer werd slecht enkele malen door Led Zeppelin live gespeeld.
(bron)
Oum (voluit Oum El Ghaït Bensahraoui) is een Marokkaanse zangeres, die jazz, blues en soul mengt met invloeden van de Hassani-cultuur, afkomstig uit de Marokkaanse Sahara.
27 februari treedt ze op in het BIM-huis (Amsterdam), 28 februari in Tivoli Vredenburg (Utrecht).
Uit Italië: de Wicked Dub Division en het North East Ska Jazz Orchestra met een ode aan moeder Aarde.
2020 wordt het jaar van 75 jaar vrijheid. Wij worden geacht ons gelukkig te prijzen in vrijheid én in een democratie te leven. Leonard Cohen dacht daar het zijne over.
Voor de Amerikanen hopen we dat de komende verkiezingen vrijheid voor alle Amerikanen zal opleveren.
Mala Vita speelt El Camino
Bandjes komen bandjes gaan, zo is het ook Mala Vita vergaan. In 2002 opgericht, vijftien jaar later de afscheidstournee. De kern werd gevormd door Mickael Franci (zang /gitaar), Davor Lazic (ook gitaar en zang) en Emil Kunto (accordion). Of ze nog actief in de muziek, zijn heb ik niet op het interweb kunnen vinden. Maar datzelfde interweb is toch een mooi archief, dus Maka Vita leeft voort.