serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Hammerfall

Bij het schrijven van het stukje bij dit pareltje, kwam ik er achter dat er zoiets bestaat als een New Wave of Traditional Heavy Metal.* Dat had ik helemaal gemist, maar het is fascinerend. Zowel de muziek als het artwork zijn inderdaad zeer traditioneel (zie link).

Nu was ik in de veronderstelling dat zo’n new wave al in de jaren nul begonnen was, met bijvoorbeeld een Sabaton, of nog eerder in de jaren negentig. Vaandeldrager toen was natuurlijk het Zweedse Hammerfall. Ook als je de albumhoes van toen bekijkt, had het prima bij de huidige NWOTHM gepast. Maar hoe dan ook, nieuwe traditionele metal, tegenwoordig for real, want het staat op het internet dus is het true, eh, waar, bedoel ik.

Closing Time | Eternal Champion

“Het beste album van 2016? Dan moet je dit eens horen!” Kreeg ik te horen op een van mijn socials, naar aanleiding van dit stukje van enige dagen terug. Nu was, net als jullie waarschijnlijk, wat sceptisch bij het zien van de, eh, ‘old school’ albumhoes van het eerste album van Eternal Champion. Maar omdat je niet af moet gaan op uiterlijk vertoon, heb ik het een kans gegeven.

Closing Time | Ach so gern

Je moet maar durven, in het tijdperk van #MeToo en met het proces van Harvey Weinstein in het vooruitzicht een Brechtiaanse schavuit ten tonele voeren, die op vrolijke tangoklanken triomfantelijk zijn ‘veroveringen’ memoreert. Till Lindemann (hier solo) kan dat met zo’n vette knipoog, dat ‘ie er nog mee wegkomt ook.

Het esthetisch goed geschoten clipje speelt in zekere zin wel op safe, door de schurk zijn verdiende loon te geven. Maar ook dat speelt ’t klaar tot nadenken te stemmen: terwijl ik zat te genieten hoe deze smalende verkrachter wordt afgerost, werd me op zeker moment duidelijk waar hij zich bevindt. En dan realiseer je je dat je er toch weer bent ingetuind: zit je als progressief-linkse jongen in enen te juichen voor een goelag aan foute foltergevangenissen.

Closing Time | Winter Thrice

Af en toe, als ik even tijd heb, check ik oude jaarlijstjes. “Best metal album 2016“, bijvoorbeeld. Om te kijken wat er dan boven komt drijven uit de diepzee van het internet. De kans bestaat altijd dat je een pareltje hebt gemist, toch? Vaak valt dat een beetje tegen, blijk ik toch wel veel te kennen, en een en ander ook niet zo boeiend te vinden.  Dat kan, en is niet erg. Maar toch zijn déze lijstjes (verdomme) een grote schande. In vrijwel alles wat ik tegenkom uit 2016 ontbreekt namelijk ‘Winter Thrice’ van Borknagar. En dat is een absoluut geniaal album, en elk metaljaarlijstje over 2016 waarin dat miskent wordt, zou uitgeprint moeten worden, en daar zou iemands billen mee moeten worden afgeveegd. Behalve dat die lijstjes zelfs die tijd en moeite niet waard zijn.

Closing Time | Дембелская

Ik heb in diverse woordenboeken terug geprobeerd te zoeken wat ‘Dembelskaja’ betekent. Tevergeefs, al is het woord gewoon volop in gebruik. Het lijkt een militair uniform aan te duiden.

Het liedje mag vrolijk klinken door het up-tempo, maar het is zanger Igor Letov van Grazjdanskaja Oborona wel toevertrouwd daar een tekst op te plaatsen waarin de wanhoop aan het leven in doorklinkt.

Closing Time | Moise Mbiye

Om u op deze zondagmiddag te stichten wordt u toegezongen door dominee Moise Mbiye. In Kongo, waar carrières in de religie en de muziek uitstekend samen gaan, is Moise een begrip, net als zijn vader van wie hij de vakken leerde.

Momenteel zit Moise even in een dipje omdat hij van mishandeling wordt beschuldigd door zijn ex-vriendin, die zelf in een schandaal verwikkeld is vanwege een gelekte naaktvideo. Maar zoals Moise al zingt, het is een kwestie van geduld hebben en vertrouwen op de Heer.

https://www.youtube.com/watch?v=1-Y8l0rcd1U

Closing Time: Ferocious Dog – The Glass

De concerten gaan vergezeld van een ‘food drop’ om lokale voedselbanken te ondersteunen, in hun teksten gaat het over politieke en sociale misstanden en met het meest recente album Fake News & Propaganda richten ze de pijlen rechtstreeks op oa The Sun van Rupert Murdoch.

Onderstaand nummer, The Glass, gaat over broer Lee van front-man Ken Bonsall. Na een periode in Afghanistan, op z’n 18e, is het Lee niet gelukt om over zijn post-traumatische stress (PTSD) heen te komen. Op 24 jarige leeftijd maakt hij een einde aan z’n leven. Dit lied en The Lee Bonsall Memorial Fund voor PTSD-awareness houden de herinnering aan Lee in leven.

Closing Time: Barry McGuire – Eve of destruction

Vandaag sluiten we af met waar we de dag mee begonnen: de uitspraak in de klimaatzaak van jongeren tegen de Verenigde Staten. In hun uitspraak verwijzen de rechters naar een populair nummer uit de jaren 60 dat waarschuwde dat we aan de vooravond van vernietiging staan. Ondanks dat de rechters de zaak van de jongeren afwezen stelde ze wel dat de jongeren overtuigend bewijs hebben geleverd dat door mensen veroorzaakte klimaatverandering die vooravond dichterbij heeft gebracht.

Vorige Volgende