Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Kraai

, door

Smetvis. De vis die niet kon zwemmen. Een project van Melle de Boer. Muziek, tekeningen, vertalingen en een tekstboek + cd. Melle de Boer is bekend (je zou Melle de Boer kunnen kennen) van de band Smutfish. Hij was wel nieuwsgierig hoe zijn Engelstalige liedjes zouden klinken in het Nederlands. Dus vroeg hij: Martijn Benders, Max Greyson, Levi Weemoedt, Fredrique Spigt, Jan van Mersbergen, Freek de Jonge, Bart Chabot, Ingmar Heytze, Jaap Boots, A.H.J. Dautzenberg, Marc van der Holst, Maartje Wortel, Meindert Talma, Joubert Pignon, Leon Verdonschot, Elinor Fuchs en Lieke Marsman om vertalingen. Dat leverde dus dat boek en bijbehorende cd op. En dat is erg verrassend. Eigenlijk is het resultaat mooier dan zijn eigen origineel. Hier zingt Melle ‘Kraai’, in de Nederlandse vertaling van Jaap Boots. En ja, hij heeft het anders vertaald. Héél anders.

Closing Time | Absolute

, door

Een loom country-nummer van een band uit Nashville, en dat ligt in Tennessee. Daar weten ze hoe ze zo’n typische americana sound moeten maken. O, nee, toch niet. De band heet The Grand East en komt uit Diepenheim, Overijssel, Nederland. Daar weten ze kennelijk ook hoe je sferische rootsmuziek maakt. En daar hebben ze ook geruite shirts, spijkerbroeken en tattoos. En kunnen ze live ook ruig tekeer gaan. Mooie hoes trouwens.

Closing Time | He’s Fine

, door

Laura en Lydia Rogers zijn echt zussen, van elkaar, Secret Sisters is dus geen artiestennaam. Ja, het is wel een artiestennaam natuurlijk, maar dat secret maakt het wat geheimzinnig….

Dat ze zussen zijn, verklaart waarschijnlijk hun hechte sound. Maar ook dat ze op elkaar ingespeeld zijn op het podium, hun dialogen tussen de nummers zijn erg onderhoudend. Ze weten hoe ze elkaar en het publiek scherp moeten houden. Je hebt wel ‘ns bij bandjes dat de live uitvoeringen van hun liedjes wel lukt, maar wat doe je in de ruimte tussen de songs? Nou, daar hadden de zusjes geen enkel probleem mee, ze hadden de zaal aan een touwtje. Hier een kleine anekdote, daar een plagerijtje naar zus,  daar een reactie naar het publiek, dan een recensie over de maaltijd die ze de dag ervoor in een jongerencentrum hadden gegeten. Ze gaven het publiek geen kans om hun aandacht af te laten dwalen. Daar was ik ze erg dankbaar voor: soms sta je naast twee mensen die dan samen even de week doornemen – TIJDENS JOUW FAVORIETE NUMMER! Maar hier was alle aandacht voor het drama dat zich aan de zangeres had voltrokken: ze was bedrogen en in de steek gelaten. Door toedoen van zo’n slet, zo’n Louisiana girl. En ze zong het zo, dat je het kon meevoelen. En dat je die vent, die ex van haar, een lul vond. Hartgrondig.

Closing Time | Intervention

, door

Probeer het maar ‘ns: én pathos & bombast én weemoed & tragiek in één song te componeren. Met orgelpartijen, strijkers en blazers. En ‘m dan nog uit te voeren op de grote podia. En dan zit er nog een goeie tekst bij ook. En een gedreven zanger. Arcade Fire doet dat al jaren. No sweat.

Intervention komt van hun wat onderschatte tweede plaat Neon Bible. Kun je nagaan hoe goed hun andere albums zijn.

Closing Time | Far From Any Road

, door

Een serie op televisie kan niet zonder een pakkende musicscore of openingssong. Dus als je een detective serie maakt met een boel suspense, die ook nog ‘ns in het broeierige Zuiden van Amerika speelt, dan komt zo’n gothic-achtige country-noir song van The Handsome Family mooi van pas. Tijdens een optreden vertelde de zangeres en tekstschrijfster van de band, dat het gebruik van hun song in die serie hen qua publiciteit meer had opgeleverd dan op tournee te zijn.

Closing Time | Directeur

, door

Een song van de West Vlaming Flip Kowlier. Die ook zingt in het West Vlaams. Maar wat zingt hij nou eigenlijk?

Niks ik gedoan
Niks ik bewezen,
Stille ek geston,
Stille zitten wezen.

Hin bitje fanatiek,
Ki mie loaten gon,
Hin vier hin illetriek
Ki nimmi weg ston.

Olles utgegeven,
Oltid overdreven.
Pintjes voe de sossen,
Pintjes voe de tjeeven.

Oto’s ik gekocht,
Fjisten ik gegeven,
O tot vandoage
Verre hjil min leven.

Wik ist er van mie gekom,
Wik ist er gebeurd met min druom?
Olles utverkocht.
Zonder t minste skruom.

Closing Time | Echoes

, door

Hippe vlotte pop, met jonge mensen van nu, met een surfgitaar muziekje, strak en romantisch in beeld gebracht – wie denkt er dan aan Israël? Nee, sorry, ik ook niet gelijk. Maar wat een heerlijke clip hebben ze bij dit nummer gemaakt. Ik dacht eerst dat ze de zangeres en de gitarist digitaal gedubbeld hadden, van elk zes stuks. Ieder eender gekleed en gekapt en eender bewegend. Maar bij nadere bestudering bleek het wat ingewikkelder…

https://www.youtube.com/watch?v=YMeb3Ty8xAo

Closing Time | Peter Griffin en Glenn Quagmire zingen

, door

Spoiler alert: Peter Griffin en Glenn Quagmire bestaan niet echt. Ze zijn tekenfilmfiguurtjes uit de serie Family Guy. Hun stemmen worden allebei ingesproken door hun geestelijk vader, Seth MacFarlane, dus dat moet nogal een klus zijn geweest om dit zangduo geloofwaardig te maken. Het genre singer-songwriter wordt hier uh, gepersifleerd. Ze zingen tweestemmig onzinteksten waarbij je toch af en toe denkt, maar dit ken ik, van First Aid Kit of van Simon & Garfunkel, toch? Een genrestuk dus. Ik moet er in ieder geval elke keer weer erg om lachen.

Closing Time | Du

, door

Laatst had ik een avondlijke autorit en luisterde naar de radio. En pats, daar was tie ineens: Du, van Peter Maffay. Dus dat werd meezingen, hard. Het is donker en ik ben alleen immers. Ik heb dat nummer altijd in mijn hoofd voor het geval ik op een karaokepodium beland. Met dat nummer zou ik zelfs de rest van het café kunnen laten meezingen, met volle overgave. Maar er was nu iets dat me wat ongemakkelijk deed voelen. Kwam het door die #metoo toestanden, kwam het door andere berichten over geweld tegen vrouwen, over misbruik? Die tekst. Waarom had ik dat nog nooit eerder zo gehoord? Dit nummer ging niet over oneindige romantische liefde, maar over een obsessieve stalker, misschien wel over een loverboy-achtige gast. Hier was geen ruimte voor het vrouwelijk personage, hier was geen ademruimte voor haar, hier was alleen die dwingende, claimende stem van de man aan het woord. Hij geeft haar dan wel complimentjes, maar tegelijk zegt hij dat ze nooit meer van hem weg mag gaan. En dat ze bij hem hoort. Dat zij alleen hem kan begrijpen. Zo legt hij wel alle verantwoordelijkheid bij haar neer. Geen gezonde, evenwichtige relatie. Hij maakt het gelijk ook heel erg groot en dramatisch, zodat de druk op haar schouders alleen maar toeneemt: Ik heb een doel, en dat doel ben jij.
En zonder haar kan hij niet leven. Dat noem ik geen liefdesverklaring, maar dat noem ik een gijzelaarssituatie: jij mag nooit meer bij me weggaan. Du darfst nie mehr von mir geh’n. Niets kan me scheiden van jou. Nichts kann mich trennen von Dir. Meneer is wel een dwingeland en een heersertje. Wat er ook gebeurt, ik blijf bij jou, Was auch gescheh’n mag ich bleibe bei Dir zingt de maniak, (ja pas op, het blijven Schlagers) bij jou! bij jou! bij jou!

Closing Time | Spiritual

, door

Je pakt je gitaar en daar speel je een loopje op van zes noten. Niet meer. En dat doe je ongeveer zes en halve minuut lang. Steeds dezelfde zes noten. En die speel je zo traag mogelijk. Dat het liedje haast stilstaat. Je doet er een smartelijke tekst bij over dat je geliefde je verlaten heeft en dat je je daarom, met al je pijn, nu wendt tot Hem, of Hij je niet alleen wilt laten sterven. Dit had verkeerd kunnen uitpakken. Maar niet als die zes noten bedacht zijn door Spain. Later heeft Johnny Cash dit nummer ook ontdekt,  hier zijn hartbrekende versie.

Closing Time | Uriah Heep

, door

Uriah Heep maakte al lekkere hardrock lang voordat ik geboren was. Ze zijn opgericht aan het einde van de sixties, en traden tot voor kort nog gewoon op – en zouden dat wellicht nog steeds doen als Covid geen zout in de koffie had gegooid. In 2012 mocht ik ze nog een keertje zien in Arnhem, in de Luxor Live, en dat was meer dan de moeite waard (en ook wel weer eens leuk om één van de ‘jongeren’ in de zaal te zijn).

Closing Time | Christmas In Nevada

, door

Het is niet dat ik het gepland had. Of dat ik een mega fan was, maar op de een of andere manier is The Willard Grant Conspiracy de band die ik het vaakst live heb zien optreden. Daar moet wel een kanttekening bij…

Elke keer als ik The Willard Grant Conspiracy zag optreden, zag ik een andere band op het podium. Dan stonden ze met z’n tienen op het podium, de keer daarna met z’n zessen. Dan improviseerden ze weer met een zangeres uit het voorprogramma, of hadden ze snel hun repertoire gerepeteerd met een plaatselijke gitarist die dan ukelele speelde. En de ene keer overrompelden ze de zaal met een Velvet Underground achtige muur van geluid, om de keer daarna een café-setting muisstil te krijgen met akoestische versies van hun liedjes. Liedjes klonken dus ook nooit hetzelfde bij hen. Wat een band. Maar er was een vaste constante: Robert Fischer. Een machtige verschijning. En dan niet alleen zijn bariton, maar ook zijn omvang, zijn baard en bril. Robert Fischer overleed in 2017.

Vorige Volgende