Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | All Together Now

, door

De politiek commentator, Willem Breedveld van Trouw, vond dat er gevierd moest worden dat we mogen stemmen.  En die vrijheid werd dan gevierd  met taart, of op zijn minst een gebakje. Het vieren van de democratie met taart, een leuke traditie, ook al doe ik dat zelf niet. De verkiezingen hebben in ieder geval een boel partijen in de Tweede Kamer opgeleverd. In een column van Marcel van Roosmalen hoorde ik dat na de formatie alle ellende gewoon weer verder gaat, en dat de kiezers toch weer teleurgesteld zullen worden. Maar het gaat nu even om het dansen op de tafel, de vreugde om die ene nieuwe zetel. En dat rode potlood dat je mee naar huis mocht nemen. En daar hoort een vrolijk liedje bij met een passende tekst.

Closing Time | Iggy Pop

, door

De verkiezingen zijn voorbij en er zijn kiezers die vandaag hun stem hebben uitgebracht op iemand met evident nationaalsocialistische opvattingen. Je zult maar met met zo’n kiezer getrouwd zijn. De heer Pop kan ervan meepraten.

Closing Time | Nescio

, door

De Boekenweek 2021 wordt in verband met corona verplaatst naar de zomer. Van 6 tot en met 14 maart was er dus geen Boekenweek. En dus tot besluit van die boekenweek die er niet was, een paar citaten uit het kleine oeuvre van Nescio. Maar is er ooit iets beters geschreven dan dat? Uit dat oeuvre een paar citaten.

Jongens waren we – maar aardige jongens. Al zeg ik ’t zelf.

Closing Time | Voetbalknieën

, door

Sinds Amanda Gorman haar gedicht las bij de inauguratie van Joe Biden, was er een lichte opleving in de belangstelling voor poëzie. In het bijzonder de gesproken variant, niet de gedichten uit die dunne bundeltjes met die saaie voorkanten. De Spoken Word variant dus. En die komt in verschillende soorten. Alleen de stem, of de stem begeleid door ritme zoals Anne Clark en John Cooper Clarke  en de variant dat je zegt, ja, eerlijk gezegd vind ik het weer gewoon een popband: Linton Kwesi Johnson. En je hebt de popdichters. In Nederland had je natuurlijk Bart Chabot, die op het podium stond met alleen zijn lichaam en stem. En er was Ton Lebbink die een culthitje (1981) had met Voetbalknieën. Gesproken tekst met een strak ritme eronder. Verleden jaar verscheen, door crowdfunding, op initiatief van Leonor Faber-Jonker, een uitgave van het werk van Ton Lebbink: de elpee Luchtkastelen (met daarop natuurlijk Voetbalknieën) en een bundel met gedichten van hem.

Closing Time | La Tribu Des Trompettes

, door

Mijn ouders hadden toen ik jong was, een bescheiden rijtje elpees. Vrolijke of amusements muziek was niet zo vanzelfsprekend in dat protestantse milieu. Er was klassiek, Ravel, Handel, Grieg en Chopin. En er was een dubbelelpee met de grootste Franse chansons. Ik denk dat ik ze nog allemaal kan meezingen. Er was een plaat van Garfunkel & Simon, En er was die plaat van Gilbert O’Sullivan. En echt, Nothing Rhymed blijf ik nog steeds een prachtnummer vinden, qua tekst en qua muziek. Er was die plaat van het Christelijk Mannenkoor Vroomshoop. En er was die plaat waar die slanke vrouw in een strak zwart latex of leren pak op de hoes stond. Met een trompet in haar hand. Die plaat was van Herb Albert & The Tijuana Brass. En die zette ik vaak op. Om die trompet. Daar is denk ik mijn fascinatie voor de blazers begonnen. Retecommerciële muziek natuurlijk, maar o zo aanstekelijk gebracht. Instrumentale muziek, aftikken en blazen. Dansmuziek van toen.

Closing Time | Help Somebody

, door

Koop je een cd, stop je ‘m thuis in je cd-speler, en dan zie je dat-ie maar net over de 30 minuten gaat. Tien songs, dertig minuten. Dat zal dan wel een beetje wave muziek zijn, beetje vlot poppy, klopt dat? Beetje jaren tachtig ook toevallig? Ja, dat klopt. Maar voel ik me dan ook lichtelijk bekocht? Want voor hetzelfde geld had ik nou een plaat van 69 minuten beluisterd, toch? Nee, gelukkig niet, want het is een plaat met frisse pop waar ik vrolijk van word. En het helpt natuurlijk dat ik een nostalgicus ben. En RVG (Romy Vager Group) heeft met Ferral, want zo heet die cd, een leuke plaat gemaakt. ‘Help Somebody’ is op die plaat precies het vijfde nummer. Dat nummer met die prachtige lichte gitaar. Maar vlak beslist die andere 9 nummers niet uit, ik had al zo’n moeite met kiezen.

Closing Time | James White & the Blacks

, door

Saxofonist James White is geen nette meneer. Als je bij hem aanbelt opent hij de deur met “Wat mot je”; als je ‘m opbelt dan neemt-ie op met “Who is this and what do you want”. Hij is een beetje het prototype van de foute witte man, en dat “…White and the Blacks” klinkt behoorlijk koloniaal, laten we wel wezen. En dan heeft hij ook nog eens een plaat uitgebracht met de titel “Sax Maniac”. Hij is ook bepaald niet woke jegens vrouwen, zoals hier tegen die arme Stella.

Closing Time | Vrijheid van kiezen

, door

Het is weer tijd gebruik te maken van de vrijheid te kiezen. En wat zeggen politiek partijen over popmuziek?

Hoort u nog bij die grote groep twijfelaars en weet u nog niet op wie u gaat stemmen? Misschien helpt het een beetje als u  weet welke partijen de popmuziek belangrijk genoeg vinden om er een punt van te maken in hun verkiezingsprogramma’s.

Treurig maar waar: van alle 37 partijen die in de Tweede Kamer willen plaatsnemen, hebben slechts vier iets te melden over popmuziek. Sterker nog: in de 33 partijen die er niets over melden zit helemaal geen muziek.

Closing Time | Neven

, door

Niet alleen rock ’n roll is fout, of punk, maar ook Jazz kun je overal de schuld van geven. Neven is een band uit Brussel rond Peter Clasen, die zo’n 20 jaar lang actief is geweest en een dikke 20 albums de wereld in gebracht heeft. Of de band nog bestaat weet ik niet; het laatste teken van leven stamt van het jaar 2011.

Bovenstaand nummer komt van de plaat Kant uit 2002.

Closing Time | Vaarwel Lars Göran Petrov

, door

De “Chief Rebel Angel”, zoals de overgebleven bandleden van Entombed A.D. hem liefkozend noemden, is niet meer. Lars Göran Petrov, zanger bij Entombed en, na gedoe, bij Entombed A.D., heeft het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld. “Rest in festering slime”, stond er op de voorkant van Entombed’s debuutalbum Left Hand Path, maar ik mag hopen dat LG Petrov een aangenamer hiernamaals heeft. Deze versie van Chief Rebel Angel is een live-opname met het koninklijk ballet van Stockholm, en hoewel ik daar geen verstand van heb (ballet) vind ik de cross-over prima geslaagd. Zet wel even het volume wat hoger, want de opnamekwaliteit is niet optimaal.

Closing Time | Else Marie Pade

, door

Er kwamen hier al eens een paar pioniers op het gebied van elektronische muziek voorbij – Clara Rockmore die in de jaren ’20 van de vorige eeuw waarschijnlijk de eerste populaire vrouwelijke artiest in dit genre was, en Daphne Oram die haar eigen synthesizer bouwde en eind jaren ’50 bij de BBC de eerste vrouwelijke oprichter en directeur van een elektronische muziekstudio werd, bijvoorbeeld. Vlak voor Oram was er Else Marie Pade, een Deense pionier in Musique Concrète, waarbij alledaagse geluiden verwerkt worden tot composities. Syc Cirkler (Zeven Cirkels) was het eerste elektronische muziekstuk dat op de Deense radio te luisteren was en staat op het veel later (in 2001) samengestelde album Et Glasperlespil.

Cosing Time | She Is A Goddes On A Highway

, door

Mercury Rev. Daar heb ik al tijden niks meer van gehoord, (dat ligt aan mij en niet aan hen) maar eind jaren negentig luisterde ik vaak naar die plaat van hen: Deserters Song. En She Is A Goddes On A Highway was misschien wel de favoriet. Vanwege die cadans van dat nummer en die ijle zang van Jonathan Donahue. En het melancholieke karakter van de song: And I know it ain’t gonna last. Op wiki lees ik nu dat deze song notabene haast vergeten was, hij werd teruggevonden op een oud cassettebandje en belandde gelukkig alsnog op de plaat. De single Goddes On A Highway, heeft nog een Nederlands tintje: Anton Corbijn heeft de zwart/wit videoclip gefilmd.

Vorige Volgende