Overzicht

serie

Closing Time

De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders


Closing Time | Kaliber Morricone

, door

U hoort en ziet de titelmuziek van de Italiaanse film ‘Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto’ (De dader staat boven verdenking).

Muziek gecomponeerd door de vorig jaar overleden Ennio Morricone. Uitgevoerd door de band Calibro 35, een Italiaanse band die zich toelegt op het spelen van filmmuziek.

Meer van Calibro 35 op hun Youtube-kanaal.

De invloed van Ennio Morricone op popmuziek (en muzikanten) is van hoog kaliber: luister naar VPRO’s The Bigger Picture: “Ennio Morricone is net zo invloedrijk als The Beatles” (2015). En/of lees bij de VPRO dit stukje.

Closing Time | Rhapsody (of fire)

, door

Zwaarden. Draken. Tovenaars.  Een episch intro! Koren! Een verteller met een diepe stem IETS DUISTERS AANKONDIGT!! Gitaren en powermetal en hoge zang en wat klassieke instrumenten en koortjes ALLEMAAL SAMENGESMEED TOT EEN MUZIKALE VERTALING VAN SWORDS & SORCERY PULP FICTION MIJN GOD MENSEN HOE KUNNEN JULLIE HIER NU NIET ENTHOUSIAST VAN WORDEN!1?!?!?1!?!1

Ahum, eh, ja, Rhapsody of Fire, dus, toen ze nog alleen Rhapsody heette, van hun derde album Dawn of Victory, volgens sommigen één van de beste power metal albums ooit. Voor mensen die bombast kunnen waarderen.

Closing | Nothing Else Matters

, door

Dat Miley Cyrus kon zingen wisten we natuurlijk al, maar de dochter van countryster Billy Ray werd pas wereldberoemd met een hyperseksuele presentatie en oppervlakkige popdeuntjes. De laatste jaren ging de eigenzinnige artieste echter steeds meer het rockpad op met klassieke covers. Van Pink Floyd en the Cure tot en met the Cranberries en Billy Idol.

Dat ze een operatie aan haar stembanden heeft gehad waar ze een rauwer, donkerder stemgeluid aan heeft overgehouden helpt daarbij enorm. Dit zou wel eens een heropleving in kunnen luiden van goede, ouderwetse gitaarrock.

Closing Time | Echo Beach

, door

Echo Beach van het Canadese Martha And The Muffins uit 1980. Waarom? Vanwege dat orgeltje aan het begin en die saxofoonsolo verderop in de song. En vanwege de nostalgie, New Wave uit 1980 immers. En omdat de tekst nu wel past bij de tijd van het jaar: de zomervakantie komt steeds dichterbij; de corona-app en de DigiD app geactiveerd, en voor het echte vakantiegevoel het gestempelde vaccinatieboekje ook al op de stapel gelegd. Als ik het zo opschrijf, verliest die zomervakantie ineens wel een boel van zijn aantrekkelijkheid.

Closing Time | Time After Time

, door

Cool? Miles Davis die was cool. Alles wat hij deed was cool. Hoe hij zijn haar had, dat was cool. De zonnebril die hij droeg, die was cool. Hoe hij stond als hij trompet speelde, helemaal gebogen naar de vloer, dat was cool. Zijn kleding, die was cool, zijn schoenen, cool. Hoe hij trompet speelde met kaugum in zijn mond, dat was cool. De foto die Anton Corbijn van hem had gemaakt, die was cool. Zijn muziek, die was cool. Een cover door Miles Davis, dat was cool. Zocht je de standaard voor Cool, dan keek je naar Miles Davis en luisterde je naar hem.

Closing Time | Total Recall met Burton

, door

Wat?! Zei iemand daar “tweeluik“? Ik verhoog de inzet en maak er een drieluik van, zo! En nee, muzikaal is dit niet het meest hoogstaande wat ik hier ooit op Sargasso heb geplempt, maar kijk eens hoe mooi: een lokaal Australisch bandje (Total Recall) staat in de dorpskroeg te spelen voor 3 man en een paardekop, en als ze Replica van Fear Factory inzetten komt rockgod Burton C. Bell zelf het podium op om een potje mee te brullen. En ja, zijn heldere zang was live nooit de forte van de band, niet zeuren mensen. Dit is gewoon mooi, ook zonder dat het zuiver is.

Closing Time | Where Is The Blood

, door

Als je iets moois hebt, waarom er dan niet gelijk een tweeluik van maken? Burton C. Bell kwam gister al langs, Delain hadden we ook al eerder – klik dus vooral door als je dit mooi vindt. Hier doen ze het samen in het liedje Where Is The Blood, in een heel verdienstelijke duet met de mooie heldere zang van Chalotte Wessels (inmiddels vertrokken bij Delain) en Burton’s gebrul.

Closing Time | Ascension Of The Watchers

, door

De zanger Burton C. Bell is een ontzettend belangrijke invloed geweest op heel veel metal uit de jaren 90 en later. Hij was één van de eerste, zo niet de eerste, die als zanger van de band Fear Factory een brute death grunt afwisselde met heldere, ‘normale’ zang (daar schreef ik hier eerder al wat over), wat sindsdien eindeloos is geïmiteerd (en . Inmiddels is Bell, na 10 studie-albums en een hoop ruzie, rechtszaken, gerommel, definitief(?) vertrokken en wat nieuws begonnen.

Closing Time | Towl

, door

 Wie kent het gedicht Howl van beat-poet Allen Ginsberg niet? Wie kent de eerste regels niet:

I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked,

dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix,

angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night

Het gedicht is in de afgelopen zes decennia legendarisch geworden. Vooral de beginregels zijn nogal eens geciteerd of geparafraseerd. Ook bijvoorbeeld door Menno Wigman in zijn gedicht Jeunesse Dorée. Die beginregels typeerden een tijdsbeeld voor Ginsberg, in zijn scene dan, denk ik. Het gedicht was gemaakt om voorgedragen te worden voor publiek.

Closing Time | Ani Kuni

, door

Ik zou het niet bedacht hebben, maar er loopt een lijn van de Franse dj’s en danceproducers Polo & Pan naar een van de oorspronkelijke volken van Amerika: de Arapaho. De Arapaho leven op de vlaktes van Colorado en Wyoming. Eén van hun traditionele songs is Ani Kuri. En het werd door de Arapaho gebruikt als slaapliedje en als gebed. Polo & Pan hebben er een dansbare beat onder gezet.

Closing Time | Thee Thee

, door

A.R. Rahman (Allah Rakkha Rahman) componist van filmmuziek, onder andere voor de film ‘Thiruda Thiruda’ (Dief, dief – 1993) werd door het Berklee College of Music in het zonnetje gezet. Studenten en diverse gasten speelden ‘Thee Thee’(de Tamil-vertaling van ‘Thiruda Thiruda’).

Aanstekelijk stukje muziek met R. Prasana op gitaar en Mohini Dey op bas. Wat verder in het stuk ziet en hoort u ook fluitist Yazhi Guo. Kan zonder meer toegevoegd worden aan  Sargasso’s lijst Beste Filmmuziek.

https://www.youtube.com/watch?v=7Khxpvq1-O4

Closing Time | Draaimolen

, door

Vanmorgen haalden we de draaimolen van stal als metafoor voor het leven als ‘altijd hetzelfde liedje’.  En als iets klinkt als ‘altijd hetzelfde liedje’, is dat wel de blues zoals in ‘Merry go round’ (jawel, draaimolen) van Fleetwood Mac.

Het stamt uit de tijd dat het bandje eigenlijk Peter Greens Fleetwood Mac heette en iedere witte bluesgitarist klonk als Eric Clapton. Misschien is het beter te stellen dat Eric Clapton klonk als iedere bluesgitarist.

Vorige Volgende