De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Jaaaa, dit is veelbelovend! Een nieuwe band, The Halo Effect, bestaande uit voormalig bandleden van In Flames en Dark Tranquillity. Dat kan alleen maar goed gaan en een geweldige pot melodieuze death metal in de Gothenburg stijl opleveren, toch?
Dit is een eerste nummer, maar een album is in de maak, en dit belooft veel goeds!
Obscure ‘avant garde’ black metal, of eerlijk gezegd ronduit vaag: Arctures. Ja wat nou? Jullie zijn hier toch om eens wat nieuws te horen? Nou dan. Gewoon luisteren en als het niks is zet je het gewoon weer af hoor, pfff. O ja, de zanger op deze plaat kwam hier eerder langs, die heeft ook wel indrukwekkend veel mooie dingen gemaakt. Enjoy!
Monte is een soloproject van de oprichter van de groep Bomba Estéreo. Op het Colombiaanse platteland begon hij met het opnemen van vogelzang, onder andere van een merel (mirla) die regelmatig zong in zijn tuin. Na de dood van de geliefde merel mixte Monte de zang en andere vogel- en natuurgeluiden met elektronische krekels en bliepjes en een beat. Het album Mirla is een ode aan de merel en aan de natuur.
Nils Frahm is hier meer dan eens voorbijgekomen, ook in een samenwerkingsverband, maar nog niet met F.S. Blumm. Het album 2X1=4, dat deze zomer uitkwam, is hun vierde cocreatie. Het is een album dat voortkomt uit hun gezamenlijke liefde voor dub, met een twist. Het resultaat is een beetje maffe kabbelende muziek met niet veel meer dan een knipoog naar dub.
Old Man’s Child maakt melodieuze black metal, en doet dat goed. Ze komen uit Noorwegen, maar hey – in de tijd dat ze actief waren tussen halverwegen de 90’s en 00’s kwam driekwart van de bands uit dit genre (en hun moeders) uit Noorwegen, dus heel bijzonder is dat nou ook weer niet. Felonies of the Christian Art is het eerste nummer van het album In Defiance of Existence. In 2009 kwam hun laatste cd uit – hoewel er nieuws was dat ze in het voorjaar van 2020 in de studio waren om nieuw materiaal op te nemen, is daar nog niets van vernomen. Of het er toch niet meer van komt, of dat er sprake is van een coronapauze kan ik jullie niet vertellen, maar tenzij je de volledige discografie al uit je hoofd kent* is er ook genoeg mooi oud werk te ontdekken.
Jaaaa, een puik stukje powermetal, dat kun je wel overlaten aan de Italianen. Neverending komt van het tweede album van Frozen Crown, en heeft eigenlijk alles wat een goed nummer in dit genre moet hebben. Mooie melodieën, goede zang en leads, solide ritmesectie, en alles lekker catchy.
Ja, daar kunnen we er best nog eentje van hebben:
Beyond The Yellow Haze is het debuutalbum van kunstenaar en muziekartiest Emeka Ogboh, onder meer bekend van installaties met geluiden van het straatleven in Lagos. In zijn muziek combineert Ogboh deze ‘field recordings’ met elektronische muziek. Het nummer ‘Danfo Mellow’ vertolkt het dagelijkse ritme van de ‘danfo’-stations, waar mensen in en uit deeltaxi’s stappen.
Lewsberg (u weet wel, de band genoemd naar de Rotterdamse dichter Robert Loesberg) heeft een derde plaat. Hij heet In Your Hands en er staan 9 songs op.
De plaat is wat rustiger dan z’n voorganger en is heerlijk Lewsbergs qua zang en gitaarspel. De song The Corner valt op door de viool die een rustige melodie speelt, ondersteund door een voorzichtig drummetje. De zang is zoals we hem kennen, lekker Rotterdams-Engels, en de tekst laat ruimte genoeg voor gepuzzel en interpretatie.
The Willard Grant Conspiracy echt, een wereldband. Ze raakten iets bij mij. Ik heb hier al vaker over hen geschreven: dat je nooit dezelfde band op het podium aantrof als je een kaartje had gekocht. Dan waren ze met hun twaalven, dan stonden ze met maar zes muzikanten op het podium. Dan hadden ze weer een gastzangeres uit hun voorprogramma die met hen meezong. Dan deden ze weer iets helemaal akoestisch. Dan brachten ze een lief liedje uit hun repertoire in een rockversie. Robert Fisher was de centrale man in het geheel. Hij was de zanger en hij was ook niet echt over het hoofd te zien: groot, rijzig, baardig, met een bril. En wat een stem had hij. Hij overleed veel te vroeg.
Ja, M&M waren in Antwerpen. En kunstgericht dat we zijn, huurden we een stel fietsen en gingen naar Park Middelheim. Rustig park met mooie sculpturen van oude meesters en van jonge gasten. Bizar vond ik het, maar het voegde ook wel een wat vervreemdend effect toe, was te ontdekken dat de snelweg voor een deel …. onder het park door loopt. Dus staan er, verspreid door de bongerd met sierappeltjes, gebouwtjes van waaruit je vrachtwagens voorbij hoort brommen en auto’s voorbij hoort suizen. Maar je ziet ze niet. Het speelt zich allemaal ergens ondergronds af.
Het nieuwe album van Jon Hopkins duurt even lang als een ketamine-high. Anticiperend op een tijdperk waarin psychedelische drugs wel legaal zijn voor (therapeutisch) gebruik, onderzoekt Hopkins met Music for Psychedelic Therapy wat voor muziek kan zorgen voor een goede trip. Er is nogal wat muziek te vinden dat deze claim maakt dat ik absoluut links zou laten liggen, maar gezien Hopkins’ eerdere reputatie op gebied van elektronische muziek waagde ik me er toch aan. Mijn trip report: het zou ook onder ketamine wel eens therapeutisch kunnen werken.
Sophie Straat kwam een kleine week geleden met een nieuw nummer, een cover van het wat zoetsappige ‘Everywhere’ van Fleetwood Mac. Dat zoetsappige zal je alleen niet terugvinden in de tekst, want die is – zoals we gewend zijn van de zangeres – kritisch. In eerdere nummers stelde ze al gentrificatie, woningnood, racisme en seksisme aan de kaak, nu dus ook politiegeweld. Het nummer lag al even op de plank, vanwege de BLM-beweging, maar het politiegeweld bij de Woonopstand in Rotterdam was de druppel die de emmer deed overlopen. Sophie Straat: