Iran, het opvoeren van de druk
Op Sargasso is plaats voor gastloggers, hieronder een bijdrage van Kenneth Manusama, momenteel Adjunct Assistant Professor in Internationaal Recht aan het Center for Global Affairs van New York University en LegalPolitics weblogger.
Afgelopen zaterdag, 4 februari, was dan het lang geuitte dreigement uitgevoerd. Met enige vertraging van een dag – vanwege Israel – is de kwestie van het Iraanse nucleaire programma naar de VN-Veiligheidsraad verwezen door de IAEA. Dit opent de deur naar veel meer en meer serieuze confrontaties tussen de Iran, de Veiligheidsraad, de VS en de EU.
Het verwijzen van deze kwestie is het resultaat van het doorlopen van een juridische procedure op basis van juridische argumenten. Iran heeft één duidelijk internationaalrechtelijk argument gebruikt dat gemakshalve incompleet is, terwijl de hele kwestie natuurlijk gaat om de ontbrekende stukjes van die juridische puzzel. Iran claimt, ten eerste, dat het het soevereine recht heeft op kernenergie, en dus ook de daarbij benodigde technologie en de ontwikkeling daarvan. Dit is zeker waar, gezien de bewoording in het Non-Proliferatie Verdrag (NPV), in het bijzonder Artikel IV. Echter, dergelijke technologie mag alleen worden gebruikt voor ‘vreedzame doeleinden’.
Aangezien het NPV bedoelt is om de verspreiding van kernwapens tegen te gaan, is de betekenis van deze woorden wel duidelijk. Maar tegelijkertijd is het aanwenden van kerntechnologie voor niet-vreedzame doeleinden, namelijk het maken van kernwapens, relatief makkelijk te doen. Een strikt regime van controle door de internationale gemeenschap is dus op zijn plaats. De NPV geeft aan dat een staat met de eerder opgerichte IAEA samen moeten werken om een verificatie systeem op te zetten zodat de IAEA in dat land kan verifiëren of kerntechnologie wel juist wordt gebruikt. Daarom heeft Iran heeft zogenaamd ‘Safeguards Agreement’ getekend in 1974 en een Additioneel Protocol in 2004, dat een systeem van monitoren, verificatie en inspecties opzet en waaraan Iran juridisch gebonden is.
Een gastbijdrage van Rembrandt Koppelaar:
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Wereldbank – Turkije krijgt via het
In de dicussie over klimaatopwarming leidt de preoccupatie van de politiek en ngo’s met onze CO2-uitstoot tot merkwaardige toestanden zoals: het heropenen van de kernenergie-discussie en het internationaal verhandelen van gebakken lucht. Maar wie verder kijkt dan zijn/haar neus lang is ziet dat het niet verstandig is om alleen op CO2 te focussen. Er zijn namelijk meerdere factoren die ons klimaat kunnen beïnvloeden. De afgelopen dagen kwamen er weer twee theorieën bij:
Je zou het het Lang-Leve-de-Lol-Protocol kunnen noemen maar dat is mischien niet helemaal eerlijk tegenover het
,,Iedereen weet natuurlijk dat kernenergie schoon is, als het om de klimaatveranderingen gaat.
Gisteravond was de tweede sessie van het Energiedebat in de Tweede Kamer. Het kabinet heeft een miljard euro uit het Fonds Economische Structuurversterking (FES) gereserveerd voor duurzame energie. Hiervan gaat 427 miljoen euro naar 2 reeds geplande windmolenparken in de Noordzee. Het resultaat van afgelopen avond is dat de resterende 573 miljoen eventueel óók nog mag worden besteed aan windenergie
Straling is iets van alledag. Een gemiddeld mens ontvangt jaarlijks 3 millisievert (300 mrem) per jaar.
In Amerika wil men kernafval opslaan in
President Bush is ertoe overgehaald om amerikaanse brandstofproducenten te verplichten om biodiesel en ethanol bij hun conventionele diesel en benzine te gieten. Volgens critici doet hij dit enkel om zijn draconische
Op Sargasso staat sinds kort de Nederlandse versie van mijn dagboek over het lezen van de Europese grondwet. Ik was echter al even bezig voordat Sargasso mij de gelegenheid bood ook bij hun de stukjes te plaatsen. Daarom is de eerste aflevering op Sargasso al nummer 37.