Tony’s houdgreep

De zaterdagcolumn van Felix Rottenberg uit de papieren editie van het Parool verschijnt iedere zondag, maandag of dinsdag op Sargasso. Gek genoeg bestaat er nog geen top tien van de beste progressieve regeringsleiders. Dat is echt aan de orde nu Tony Blair, de belangrijkste socialistische premier sinds de Tweede Wereldoorlog in Europa, zijn aftreden heeft aangekondigd. Het zou toch aardig zijn als alle radicale, groene, libertaire, socialistische en sociaaldemocratische Europarlementariërs eenmaal per vijf jaar, op de dag voor de Europese Verkiezingen, zo’n top tien vaststellen. Willem Drees zou in het voetspoor van de naoorlogse Labourpremier Clement Attlee – de man die in 1945 onverwacht Winston Churchill versloeg – nog redelijk ver komen. Drees dacht als een gematigde marxist en was een zeer kundige strateeg achter de invoering van het recht op bijstand, de invalideitswetgeving en de aow, die later als de kern van de verzorgingsstaat werden beschouwd. Zelf sprak Drees liever van waarborgstaat, en hij pleitte voor streng toezicht op gebruik van al die voorzieningen. Hij voorzag misbruik en vreesde bij slonzig regeringsoptreden een riskant stijging van overheidsuitgaven. Willy Brandt is door zijn legendarische Kniefall von Warschau met stip de beste regeringsleider. Hij doorbrak de impasse met het Oostblok en legde zo de basis voor de ontspanning, de détente, negentien jaar voor de val van de Muur. Toen zijn trouwste adviseur ontmaskerd werd als topspion van de Stasi, de Oost-Duitse inlichtingendienst, twijfelde Brandt geen seconde: hij trad meteen af. Maar ook zonder staatsfunctie bleef zijn morele invloed groot op het denken over milieu en ontwapening. Mijn kandidaat voor de tweede plaats is Tony Blair. Als vertegenwoordiger van de generatie van de babyboomers heeft hij een meesterlijke prestatie geleverd, ook als zijn blunders inzake de oorlog in Irak worden meegewogen. Sinds 1991 volg ik Blair op de voet. Met John Jansen van Galen zag ik hem debuteren tijdens een debat in de marge van een Labourcongres in hotel The Old Ship in Brighton. Na afloop sprintte hij naar zijn hotelkamer om een spijkerbroek aan te trekken en zijn haar te föhnen. Hij representeerde toen al een nieuwe generatie politici: mooie jongens, die de presentatie even belangrijk vinden als de inhoudelijke analyse.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weekendquote – Midden Oosten stelt niets voor

“Ooit was het Midden-Oosten ’s werelds meest geavanceerde regio, maar tegenwoordig floreren vooral tweebedrijfstakken: extravagant consumeren en wrok spuien.”

Edward Luttwak, verbonden aan het Centre of Strategic and International Studies, geeft in het NRC aan dat we eigenlijk veel te veel aandacht besteden aan het Midden Oosten. De kop van het artikel is al sprekend: “Wat stelt dat Midden-Oosten nou helemaal voor?”

Hij betoogt dat zowel de strategische als economische relevantie van de hele regio zwaar overschat wordt door deskundigen aan alle kanten van het politieke spectrum. Volgens hem kunnen we het aldaar maar het beste lange tijd met rust laten.
Hij onderbouwt ook behoorlijk dat de militaire kracht van de landen keer op keer heftig overschat is en dat het nu weer gebeurt met Iran.

Nog een paar lekkere quote’s:

“Maar laten de betrokkenen wél bedenken dat er sinds 1921 in het Joods-Palestijns conflict nog geen honderdduizend doden zijn gevallen – ongeveer het aantal slachtoffers van één seizoen strijd in Darfur.”

“De derde en grootste fout die de Midden-Oostenexperts van alle gezindten – arabofielen of arabofoben, turkologen of iranisten – steeds weer maken, is ook het eenvoudigst te omschrijven. Het is de hoogst eigenaardige overtuiging dat deze oeroude naties gemakkelijk te beïnvloeden zouden zijn. Hardliners blijven maar opperen dat men na enig welgemikt geweld – ‘hard optreden is het enige wat de Arabieren begrijpen’ – wel zal bijdraaien. Maar wat telkens weer gebeurt, is dat de vijandigheid toeneemt: na een nederlaag volgt geen samenwerking, maar een norse onwil om samen te werken, plus actief verzet…..
Softliners begaan precies dezelfde fout, maar dan omgekeerd….
”

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende