GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Anne.
Topsport in Amerika blijft iets aparts. Vooral in Europa vragen wij ons af het echt topsport is, of toch meer topamusement. De shows om de wedstrijden heen duren meestal langer dan de sportieve prestaties zelf. De grootste sterren en de mooiste meisjes worden van stal gehaald om het publiek, en belangrijker: de tv-kijker, te vermaken. De entertainmentkant van het geheel is zelfs zo ver doorgeslagen dat sportwedstrijden in de U.S. worden stilgelegd zodat er (dure) reclameblokken verkocht kunnen worden.Dat alles doet echter geen afbreuk aan het feit dat deze sporten wel onder de noemer topsport vallen. De afgelopen weken konden de fans, ook in Europa, genieten van een aantal hoogtepunten. Het begon allemaal met de World Series. De Boston Red Sox, eindelijk verlost van de vloek van ‘Bambino’, hadden geen kind aan de Colorado Rockies en wonnen de serie voor de tweede keer met een ‘sweep’. Hoewel er in de straten van Boston hard gefeest werd, heerste er een mineurstemming op de burelen van de MLB.
Als fan kan ik begrijpen dat de eenzijdig verlopen finale van dé sport in Amerika als teleurstellend beschouwt wordt. De World Series duurde slechts vier in plaats van de maximale zeven wedstrijden, de big hitters lieten zich pas in de vierde wedstrijd zien en van een spannend scoreverloop was al helemaal geen sprake meer. De droom als liefhebber blijft toch een Matt Holiday of een Jason Varitek die in de negende inning van game seven zo’n bal het stadion uitramt met drie man op de honken. Een Grand Slam die de ploeg op het nippertje een 10-9 overwinning oplevert.