Mind my words. De historisch lage opkomstcijfers bij de Europese verkiezingen in het verleden zullen in ons land dit keer gevolgd worden door een all time high op 4 juni (althans voor EP-verkiezingen). Ik heb twee redenen voor die voorspelling. Allereerst wordt dit de eerste échte gelegenheid voor het electoraat om zich uit te spreken over de huidige politieke verhoudingen in Den Haag, sinds het aantreden van dit kabinet. Maar veel belangrijker motief voor veel thuisblijvers, om ditmaal wél de gang naar de stembus te maken, is de heersende euroscepsis bij grote delen van de bevolking. Het afwijzen van de Europese Grondwet per referendum was daar al een aanwijzing voor; maar het feit dat een vrijwel gelijkluidend verdrag nadien alsnog door het kabinet is geratificeerd (zonder volksraadpleging) heeft die scepsis alleen nog doen toenemen. Bij vorige gelegenheden was er feitelijk geen mogelijkheid om in de stembus uiting te geven aan die onvrede over de toenemende dominantie van de EU en de rappe uitbreidingsplannen tot 27 staten. Goed, men kon bij de SP terecht, maar dat was voor velen toch een stap te ver. Nu de PVV zich ook met kandidaten meldt aan de poort van Brussel (met Barry Madlener als lijsttrekker), ontstaat ineens de mogelijkheid om breed uiting te geven aan het anti-Europa gevoel. Zoals ook het PVV-electoraat deze verkiezingen kan aangrijpen om zijn onvrede over de huidige politieke verhoudingen kracht bij te zetten. Of het bij drie van de 25 zetels, zoals voorspeld, zal blijven betwijfel ik. Als de PVV komende weken een goede anti EU-campagne neerzet, dan vrees ik dat er wel vijf zetels in het verschiet liggen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Wat voorafging: sabotage in het spel! Iemand heeft Dian met opzet een verkeerde weekopdracht gegeven waarvoor zij dikke boeken moest lezen onder het mom van een politieke quiz. De opnames zijn stilgelegd en de onderste steen moet boven: wie was hier verantwoordelijk voor? Dian wacht ondertussen in de regiekamer in haar appartement en kijkt gespannen via een scherm naar de act van Troy en Patricia.
Troy is slechts gehuld in een gouden slip. Zijn afgetrainde chocoladebruine lichaam contrasteert sterk met de bleke, overbelichte huid van Patricia die, in tegenstelling tot wat de woorden Live Gezongen rechtsonderin het beeld suggereren, playbackt. Troy lacht zijn hagelwitte tanden bloot en reikt zijn armen in de lucht tijdens het hoogtepunt van de medley.
Presentatrice Wendy komt na de act het podium op. ‘O jongens, wat waren jullie góed! Wat waren jullie góed! Troy! Hoe voel je je? Ging het lekker?’
Troy hijgt. ‘Ja ik vond zelf dat het wel lekker ging ja.’
‘O, en Pat! Wat fantastisch! En die jurk! Die is ook wel een applausje waard.’ De camera glijdt langs haar lichaam. Haar vlees lijkt afgebonden en ingepakt met transparant plastic. O, en die hakken!’ De camera brengt de tien centimeter lange hakken in beeld. Wendy vervolgt: ‘Nou, als u thuis kijkt en u vond dit duo óók fantastisch, sluit dan vandaag nog een persoonlijke krediet af via het webadres onder in beeld en misschien komen Troy en Patricia bij u thuis voor de komende drie maanden in het onderdeel lifeswapping!’
De zaal applaudisseert.
De deur van de regiekamer zwaait open. Het is Travis, die overigens zijn headset de afgelopen drie dagen niet af heeft gezet. In zijn rechterhand heeft hij het draaiboek tot een voddige koker gedraaid en hiermee slaat hij onregelmatig tegen muren, op tafels, stoelen. Het slaan gaat steeds harder en ik hoor hem zachtjes vloeken. Zenuwachtig loopt hij door de regiekamer heen. ‘Dian… Even voor de helderheid… Jij kreeg die boeken… je pakte ze aan…’
‘Jullie hebben het toch gezien dat ik ze kreeg van die Playboy-bunny?’
Met een zwaai mept Travis een rits plastic bekertjes van een dranktrolley. ‘Zit ik er elke minuut van de dag bovenop, glippen er toch nog fouten in…’
‘Mag ik wat vragen? Wat heeft precies die speech van die blonde politicus, hier beneden op het plein, te maken met onze productie?’
‘Juist. De speech van die politicus.’ Travis pakt een nieuwe fles Spa rood uit de koelkast, drinkt deze zonder onderbreking tot de helft leeg en laat een harde boer. ‘Waarom moeten we over politiek praten? Ik noem hem trouwens liever geen politicus, maar een leider. Politiek heeft een verkeerde bijsmaak.’
‘Maar wat is zijn rol? Wat heb ik met hem te maken?’
Travis duwt met zijn duim en wijsvingers op zijn neus en trekt een gezicht alsof hij iets heel vies ruikt. Hij begint te kreunen. ‘Weet ik veel.’
‘Tjee… je ziet er best… verrot uit,’ zeg ik droogjes.
Travis kijkt me aan, ademt diep in. ‘Dit is nog maar het begin. Ik moet nog met Guy een dans doornemen. Het loopt helemaal uit de hand met hem. Zijn fanclub heeft gisteren een studio gemolesteerd en een groep acteurs heeft zich vervolgens voorgedaan als ME-ers en heeft de meute opgejaagd…’
‘Shot op tv-kok,’ zegt een regie-assistent naast me. Hij klikt met zijn muis op camera 4.
De tv-kok komt zwaar hijgend binnen, gevolgd door een camera-, licht- en geluidsman. Zijn bovenlichaam is ontbloot. ‘Ik ben wel toe aan een douche. Die gepocheerde eieren maken wat in me los.’
‘Wat is hier gaande? Waar kom jij vandaan?’ blaat Travis en slaat nu zo hard met zijn opgerolde script dat glazen in het rond vliegen.
‘Ik moest toch na het eieren pocheren fitnessen? Voor onze sponsor, toch?’ zegt de tv-kok verontwaardigd. ‘Mijn spieren, oei wat heb ik ze toch pijn gedaan.’ De tv-kok begint aan zijn armen te likken. Hierbij maakt hij zacht grommende geluiden. Bewonderend kijkt de crew naar de spieren van de tv-kok. Travis grist een handdoek van een haakje, slaat deze tegen de rug van de tv-kok en schreeuwt in zijn gezicht: ‘Van wie kreeg je die instructie? En wat doen Irene en Carlo daar in het winkelcentrum?’
‘Crack roken?’ vraagt de tv-kok met een klein stemmetje.
‘Ze roken wel crack,’ zeg ik en wijs naar het scherm. ‘Maar dat zijn ze niet. Het zijn typetjes.’ Alle aanwezigen in de regiekamer kijken ademloos toe hoe de acteurs de mimiek, de stemmen en de lichaamshouding van Carlo en Irene perfect nabootsen. ‘Wie zijn dat nou weer in godsnaam?’ vraagt Travis fluisterend.
‘Het zijn typetjes die typetjes nadoen,’ zegt de tv-kok. ‘Het is iemand die Carlo nadoet die Matthijs nadoet.’
Voorzichtig loopt Travis naar het scherm en legt zijn vingers op het glas. ‘Waar moet dit heen.’ Hij kijkt naar de grond. ‘Ik… ben verbijsterd.’
Travis maakt een vuist en wil deze volgens mij door het scherm timmeren, maar hij valt uiteindelijk huilend in de armen van een gripper. ‘Dian,’ zegt hij met een snik in zijn stem. ‘Je mag weer op. Je hoeft niet hier te wachten. We doen gewoon alsof er niks aan de hand is met die politieke boeken, oké? We laten het erbij, wat die sabotage betreft.’
‘Eh, goed.’
‘Politicus op camera 5,’ roept een regie-assistent. ‘Is dat bloed?’
VVD-leider Mark Rutte: “[een] monsterlijk compromis.”
PvdA-fractievoorzitter Hamer: “We hadden niet durven dromen dat het zo zou eindigen.”
PVV-voorman Wilders tegen Balkenende: “U was weer onzichtbaar.”
Een PvdA’er: “Remise, met één winnaar.”
Een CDA’er: “Er zit een diepe kras op de coalitie”
PVV-woordvoerder Hero Brinkman over Jack de Vries: “Een lobbyist van vliegtuigfabrikant Lockheed Martin.”
Het CDA over Eijsink: “Ze brengt onze nationale veiligheid in gevaar.”
Angelien Eijsink ziet dat anders: “Een opvolger voor de F-16 moet er wel komen. Ik wil alleen maar onnodige risico?s vermijden, voor de belastingbetaler.”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit kunnen stukjes zijn die we (uiteraard met toestemming) overnemen van andere weblogs. Hieronder een stuk van Jaap, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.
Caïro, van onze verslaggever.
Afgelopen week stonden de Egyptische kranten weer bol van wat zij betitelden als ‘de zoveelste aanval op de islamitische identiteit’. Aanleiding vormde een cassettebandje dat De Broederschap in handen was gespeeld en waarop we de Nederlandse hoogleraar ‘sociale cohesie en broederschap’ – Henrik Langedam ? horen spreken over de gelijkheid tussen man en vrouw. Althans, zo beweert de hoofdredacteur van Dar al-Taqiyya, het lijfblad van de Broederschap.
Henrik Langedam (46) kennen wij hier als een innemende persoonlijkheid en een begenadigd spreker maar bovenal, als een geleerde die zich ook in de Arabische wereld verstaanbaar weet te maken. Zelf ziet hij zich als bruggenbouwer tussen ’twee culturen met een tastbare overlap’. Gekneed en gevormd door de Verlichtingsgedachte acht Langedam de Mohammedaanse openbaringsleer op een aantal punten niet in strijd met de beginselen van Verlichting en seculariteit. Daarom wil hij zich met de Egyptische overheid inzetten om de verlichtingsfobie, die in de Arabische wereld steeds ernstiger vormen aanneemt, een halt toe te roepen.
De aanslagen uit 2001, waarbij extremisten van het Voltairisch Genootschap vier gestolen kamelen tot ontploffing brachten in de Al-Aqsa moskee, dreunen in de Arabische wereld nog altijd na. Net als de vele gewelddadige aanslagen in de jaren daarna waarbij de brute moord op de omstreden cineast Teov Angogh het dieptepunt vormde. Deze aanslag en de ongeregeldheden die daarop volgden deden de universiteit van Caïro besluiten een leerstoel ‘sociale cohesie en broederschap’ in te stellen. Een leerstoel die tot op de dag van vandaag wordt bezet door de Nederlandse hoogleraar.
De lente leeft in dit land. Désanne van Brederode heeft het in Buitenhof al over de dictatuur van het weer. De NOS meldt dat het ‘ziekteverzuim‘ toeneemt, omdat werknemers liever in de zon zitten dan op kantoor. Daarom verzinnen ze een smoes, zodat ze eens lekker een terrasje kunnen pakken of een balletje kunnen slaan op de golfbaan.
Blijkbaar is dit werkgevers een doorn in het oog, want er worden rechercheurs ingeschakeld om werknemers te bespioneren. Als volleerde struikrovers gaan ze de golfbanen en terrassen langs om te controleren of Jan Modaal wel met een thermometer in de reet op bed ligt. Want het zal toch eens voorkomen, dat een werknemer op kosten van de baas niet productief is!
Op zich is het natuurlijk niet chic om op deze manier verlof te nemen. Dat werkgevers gaan controleren of werknemers daadwerkelijk ziek zijn, is echter het toppunt van hypocrisie. Ik heb nog nooit een werkgever om vijf uur al zijn personeel naar huis zien sturen, omdat ze overwerken. Ook heb ik nog nooit een werkgever horen klagen als werknemers een pauze overslaan, of in het weekend zich inspannen voor de zaak. Omgekeerd krijg je als werknemer echter een spion op je dak als je tijd voor jezelf nodig hebt.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Sjeik Emiraten mishandelt boer
Broer kroonprins VAE slaat, schiet, dient stroomschokken toe, rijdt over slachtoffer heen.
En dan zeggen ze dat er geen Europese samenwerking is!
Met dank aan Wil Zelf voor de tip.
Berlusconi stuurt modellen Europa in
Kijk, dan wordt het Europees Parlement opeens interessant.
Met dank aan pedro voor de tip.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.