Het ongeregistreerde kind
Twee weken geleden is onze zoon Elias in New York geboren. Moeder en kind maken het goed, dankuwel. We verbazen ons dagelijks over het kleine mannetje. We verbazen ons ook over hoe weinig de overheid zich met onze baby of ons gezin bemoeit. Het contrast met Nederland is groot.
Het hangt een beetje af van waar je in Nederland woont, maar voordat de kleine er überhaupt is, staat hij soms al geregistreerd omdat welzijnswerkers twijfels hebben over de moeder. Zodra hij er is, komen de bureaucratische welzijnsmolens in beweging. De kraamhulp komt langs en zorgt niet alleen voor het kind, maar speurt actief naar misstanden in huis. Het consultatiebureau stuurt een lijst met vragen die vooral ook betrekking hebben op de ouders (bent u vroeger mishandeld?). Wie de vragen weigert te beantwoorden is automatisch verdacht.
In Rotterdam krijgt ieder kind een risicoscore, dat tot eventuele verdere bemoeienis kan leiden. Worden er risicofactoren aangetroffen, dan komt het kind in de Verwijsindex terecht. Vrijwel alle beroepsgroepen die iets met kinderen te maken hebben, hebben een meldplicht (zelfs de tandarts). Gemeentelijke integrale interventie- en handhavingteams speuren niet alleen naar wietplantages of tandenborstels en slipjes die er niet moeten zijn, maar ook naar sociale misstanden achter uw voordeur. Gaat het kind naar een dagverblijf? Dan komt hij in elektronische volgsystemen, die weer aangesloten worden op Elektronische Leer Dossiers en andere digitale ongein.






