Een wat langere bijdrage vandaag, speciaal voor de mensen die nog op vakantie gaan en leesvoer zoeken voor aan het strand of op de camping. Sinds november 2009, de dag dat een groot aantal ontvreemde e-mails van de Universiteit van East-Anglia onder de noemer ‘climategate’ op het internet werd geplaatst, is het klimaatdebat er bepaald niet eenvoudiger op geworden. Daarvoor was het leven simpel: het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) vatte eens in de zoveel jaar de wetenschap samen in een lijvig rapport, waarop de wereldpolitiek ja en amen zei, en vervolgens via moeizame internationale processen tot globale afspraken probeerde te komen, waar overigens weinig van terechtkwam. Intussen laat het International Energy Agency IEA weten dat de uitstoot van CO2 vorig jaar hoger was dan ooit tevoren, en dat het niet meer gaat lukken de temperatuurstijging nog binnen de 2 graden Celsius te houden. Sinds een jaar of wat is het, in het publieke debat en in de media, een beetje een zooitje. Berichten over een ongekend snelle stijging van de CO2-uitstoot en over de onmogelijkheid de temperatuurstijging nog beneden de 2 graden Celsius te houden (IEA), worden afgewisseld met artikelen waarin wordt gesteld dat sprake is van afkoeling in plaats van opwarming. En met beschuldigingen dat klimaatwetenschappers partijdig en niet onafhankelijk zouden zijn, zoals Tweede-Kamerlid René Leegte onlangs nog over het KNMI beweerde. Daarvoor verontschuldigde hij zich later wel. Wat zijn nu betrouwbare bronnen, wat niet?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Terwijl de pers wacht op het verschijnen van Murdoch Senior en Junior en (oud-hoofdredacteur) Brooks voor de parlementaire onderzoekscommissie volgende week, verschenen deze week al de politionele hoofdrolspelers in het Britse afluisterschandaal. De vervlechting van politiek, politie, pers en publiek is daarmee compleet.
In de strijd om de lezer vonden journalisten met behulp van politie-agenten hun verhalen in minimaal 4000 private domeinen. De politiek sprak daar haar verontwaardiging over uit, geadviseerd door Campbell (Daily Sun) en Coulson (News of the World). En het publiek smulde – elke dag weer. Want hoe groot hun verontwaardiging nu ook, News of the World was Murdochs best verkopende krant in het VK.
Precies die complexe vervlechting tussen politiek, publiek, pers en politie maakt het afluisterschandaal in Groot Brittannië zo fascinerend en complex.In de moeder van alle (politieke) schandalen – Watergate – was de strijd eenvoudig en overzichtelijk: het publiek moest worden geïnformeerd over een faux pas van de macht. Het was pers tegen politiek in een strijd om de waarheid. En de politie was klokkenluider in naam der democratie. Deep Throat, Woodwards belangrijke bron, was Mark Felt – de tweede man van de FBI. Watergate is een schandaal dat publiek aan zich bond. Het Britse afluisterschandaal is het gevolg van die binding met het publiek. En die binding is nodig om als krant te overleven.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Boeken (foto flickr/brewbooks)
Wie als alpha-wetenschapper iets zinnigs over de wereldliteratuur wil zeggen staat voor een naar probleem: het te onderzoeken gebied is inmiddels zo groot geworden dat noodzakelijkerwijs iedere analyse over een miniem gedeelte van alle literatuur die in de moderne tijd is gepubliceerd. Zelfs als je je grondig beperkt en je jarenlang opsluit om bijvoorbeeld 200 Victoriaanse werken te bestuderen, dan nog zit je met het deprimerende feit dat je tienduizenden andere boeken uit die periode niet hebt gelezen.Volgens Unesco (die de boekenproductie per land als een graadmeter voor leefklimaat gebruikt) zijn er in 2011 al 611.700 boeken gepubliceerd(*). Volgens Google, die voor hun boekenproject een redelijke schatting wilden maken, zijn er in de hele geschiedenis om en nabij de 129.864.880 boeken gepubliceerd.
Ars longa, vita brevis dus: de kunst is te lang, het leven te kort om alles te overzien. En wellicht mede daarom gooit een groot deel van de literatuurwetenschapper sinds de jaren zestig de armen de handoek in de ring om zich te focussen op de details. Het overheersende paradigma is al jaren dat van ‘close reading‘, waarbij bepaalde teksten minutieus worden uitgeplozen. Vrolijk overdreven voorbeeld hiervan is het essay “Ulysses Gramophone” van Derrida, waarin hij tachtig pagina’s wijdt aan het woordje ‘yes’ in Ulysses van James Joyce.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Why the euro is not worth saving
Mark Weisbrot betoogt dat de muntunie een rechts project is dat sociale doelen van de Europese Unie in de weg zit. Dit artikel in The Guardian is in het Nederlands vertaald voor PressEurope: De euro – een rechtse droom in duigen.
GeenCommentaar op Spits Kruisvuur
Jawel, alweer in debat op Kruisvuur van de Spits. Deze keer over de gedragscode voor politie, die voorschrijft dat de agenten neutraal gekleed dienen te gaan en met geen enkel symbool hun eigen levensstijl mogen verraden.
Dat is iets te weinig vrijheid voor de Hermandad. Zulke gedragscodes zijn niet van deze tijd. Natuurlijk denkt de Dagelijkse Standaard daar heel anders over.
Als het een vechtmissie wordt, dan trek ik persoonlijk de stekker eruit.
Aldus een strijdvaardige Rutte. De kans dat de missie in Kunduz een vechtmissie wordt is voor hem “niet aanwezig”. Waarvan akte.