Verkiezingsuitslag 2012 Live Blog

Het laatste nieuws, reactie en discussie. Voor details uitslagen, klik hier. 3.02 Met meer dan 90% van de stemmen geteld, is het duidelijk dat de VVD de grootste partij van Nederland is geworden, op de voet gevolgd door de PvdA. Hier is de uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen 2012 te vinden, zoals bekend om 3u 's nachts in de nacht van 12 op 13 september 2012. Dit liveblog stopt nu. MORGEN: Analyse, reflectie, en weer eens iets anders dan verkiezingsnieuws. 3.01 Stemlokalen op Antillen inmiddels ook gesloten. 2.54 Maurice de Hond: PvdD op rand derde zetel. Als ze die verliezen, gaat-ie naar de PvdA. 2.51 PVV werd toch nog ergens grootste: in het Brabantse Rucphen. 2.49 Meer dan 90% stemmen geteld, VVD staat 2 zetels voor. Rutte spreekt VVD-feesttent toe.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het wordt Rutte II

Het blijft nog enige uren koffiedik kijken, maar op basis van de laatste peilingen is er maar één coalitie mogelijk. We doen een slag in de lucht.

Paars III hangt in de lucht, maar het wordt Rutte II. PvdA en VVD worden gedwongen samen te werken en een meerderheid in de Tweede Kamer is alleen mogelijk met D66 of het CDA. Met D66 als partner komt Rutte II echter een paar zetels tekort in de Eerste Kamer. Dus mag het CDA weer aanschuiven.

Een unicum, want nooit eerder zaten VVD, PvdA, CDA en D66 gezamenlijk in een kabinet. Het dichts bij deze variant kwam Drees I (1948 – 1952), waarin KVP, CHU, PvdA en VVD aan de opbouw van het naoorlogse Nederland werkten. Ook kabinet Den Uyl 1972 – 1977) kwam in de buurt met de PvdA, KVP, ARP, D66 en PPR.
Daarna bleef altijd een van de vier buiten boord, waarbij de Paarse kabinetten uniek waren, omdat het CDA ineens niet mee mocht doen.

Rutte wordt weer premier, omdat de VVD net aan de grootste partij wordt. Diederik Samson mag, als vice-premier, in de voetsporen van Wouter Bos treden. Het zou een aardige grap zijn als Samson fractievoorzitter bleef en Job Cohen als vice-premier naar voren schuift.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Europa als Minotaurus

Arjan Vliegenthart heeft een helder pamflet over de crisis in Europa geschreven. Volgens hem wordt het tijd dat we het geldverslindend monster in Europa aanpakken. In het boekje ‘Minotaurus aan banden’ wordt de historie van de EU en de Euro stap voor stap besproken.

Hoe is Europa in crisis geraakt en hoe komen we daar weer uit? Na het faillissement van Griekenland zitten we met een geldverslindend monster, maar er is meer aan de hand. Volgens Arjan Vliegenthart zijn de problemen rond het Europese integratie het gevolg van belangrijke weeffouten. De belangrijkste weeffout is ontstaan door het Verdrag van Maastricht. Door de versnelde invoering van de Euro kennen we nu een monetaire unie, maar een politieke unie ontbreekt.

Als we beter naar de geschiedenis hadden gekeken, dan hadden we kunnen weten dat een gezamenlijke munt zonder politieke unie niet werkt. Honderd jaar geleden maakten verschillende Zuid-Europese landen ook al eens deel uit van de Latijnse muntunie. In de negentiende eeuw spraken Frankrijk, Italië, België, Zwitserland, Griekenland en Spanje af dat ze elkaars munt zouden accepteren als  wettig betaalmiddel, maar doordat de landen hun eigen economisch beleid bleef voeren viel de Unie na WOI uiteen.

Vliegenthart hekelt het gebrek aan democratie in Brussel. De EU verlangt van kandidaat-lidstaten dat ze de interne democratie op orde hebben, maar de EU voldoet zelf niet aan de democratische standaarden die op nationaal niveau worden gehanteerd. De controle vanuit het Europees Parlement functioneert niet optimaal. En de lidstaten hebben zelf ook een verantwoordelijkheid in de controle van de EC, maar die wordt niet altijd genomen. Integendeel. Regeringen van lidstaten proberen soms impopulaire maatregelen er door te krijgen onder het mom van: ‘Het moet van Brussel’.

Ga stemmen

Uit protest overwegen veel mensen nu niet te stemmen. Verkiezingen halen toch niks uit, redeneren ze. Occupy Utrecht organiseerde zelfs een publieke verbranding van stemoproepen.

Wegblijven is werkelijk het allerlamste protest denkbaar. Dat stemmen niet idioot veel uithaalt, snap ik ook wel. Maar wegblijven betekent helemaal dat je niet wordt gehoord. Je zei immers niks! En hoezo, wegblijven uit protest? Niemand gelooft toch dat politici zich een hoedje schrikken wanneer er vandaag minder kiezers komen opdagen dan de vorige keer?

Wie tegen de huidige manier van politiek bedrijven is, moet snappen dat zélfs een opkomstdaling van twintig procent makkelijk kan worden weggemasseerd. En juist omdat u wegbleef, kan niemand vaststellen waarom u wegbleef. Dat ondermijnt uw protest nogal. Was het mooie weer de reden dat u verstek liet gaan, of juist de regen? Was u ziek, of op vakantie?

Over wegblijvers kun je alles zeggen. Derhalve zal abstinentie worden weggepraat. Daar sta je dan: heb je ‘bewust’ niet gestemd, maar nergens iemand te vinden die je afwezigheid in het stemhokje als pertinent zal duiden – want het is in niemands belang om die afwezigheid, zelfs indien die collectief is, als politiek protest te duiden.

Wegblijven bij verkiezingen bestendigt hooguit het idee dat burgers zich steeds minder voor politiek interesseren. Wegblijven geeft politici het gevaarlijke gevoel dat er toch niet op ze wordt gelet, en dat ze ‘dus’ kunnen doen wat ze willen.

“Twintig euro voor mijn stembiljet? Prima”

Stemmen is een democratisch recht – voor sommigen zelfs een plicht. Maar ziet iedereen dat zo? Wat als iemand je geld biedt voor je stembiljet?

Twee jaar geleden zochten de toenmalige Journalistiekstudenten Jan Kruidhof en Stijn Roelofs uit hoe belangrijk mensen hun recht om te stemmen eigenlijk vonden. Heel belangrijk, luidde het unaniem. Behalve als er geld geboden werd voor de stem. ‘Ik heb hier 65 euro, mag ik je stem kopen?’ ‘Ja hoor!’

De vraag rijst: hoe belangrijk vinden we stemmen nou echt?

(Het filmpje is uit 2010!)

Foto: Flickr cc Images of Money

Hoezo links blog?

Waarin de bloggers van Sargasso elk vooroordeel over zichzelf bevestigen.

Alles wijst erop dat de Tweede Kamer na de verkiezingen van vandaag een weerspiegeling wordt van de sterk verdeelde Nederlandse samenleving. Hoe anders zou het zijn als de bloggers van Sargasso het voor het zeggen hadden in dit land.

De afgelopen weken heeft u verschillende stemverklaringen van onze bloggers kunnen lezen. De oplettende lezer zal opgemerkt hebben dat daar nogal wat ‘linkse’ partijen tussen zaten. (Vervelend woord eigenlijk, dat ‘links’. Wij spreken liever van progressief.) Uit een poll onder Sargasso’s eigen schrijfvolk blijkt dat dat geen toeval is. We zijn een nogal progressief clubje.

GroenLinks mag zich in de handjes wrijven met de aanhang onder Sargasso’s bloggers. De partij zou onder de 28 Sargasten die de poll invulden de grootste worden, op de voet gevolgd door de PvdA. Ook Partij voor de Dieren zou geen splinterpartij, maar een machtsfactor van betekenis zijn. D66 is de meest ‘rechtse’ partij die zetels zou krijgen in onze wereld, en aangezien dat in werkelijkheid gewoon een middenpartij is, mag duidelijk zijn dat Sargasso niet zo veel op heeft met rechtse politiek. Onduidelijk is overigens waar op de links-rechtsschaal we de Piratenpartij moeten plaatsen, maar met twee Piraten-stemmende Sargasten zouden ze elf zetels van ons krijgen. Genoeg om ook internetvrijheid en directe democratie eens goed op de kaart te zetten.

Wat zijn bruine getallen?

Er wordt dezer dagen flink met cijfers en percentages gesmeten. Daarom gooi ik er even een andere breinkraker in. Wat zijn bruine getallen? 11 en 5 zijn bruine getallen. 4 en 5 ook. Zie voor uitleg dit korte filmpje.

Ik zweef niet, ik dwarrel

Waarin de auteur tot de conclusie komt dat hij zich door niemand vertegenwoordigd voelt. 

Ooit, ergens aan het begin van deze tot nu toe enorm gezellig eeuw, besloot ik om de rest van mijn leven D66 te stemmen als er landelijke verkiezingen waren. Leek me wel zo makkelijk. Een mens moet immers al zoveel keuzes maken in het leven.

Vervolgens ging D66 in zee met VVD en CDA (terwijl ze aan een vriend van mij, per mail, hadden bezworen, inclusief spuug door vingers, dat ze dat nooit zouden doen). Als straf besloot ik bij de gemeenteverkiezingen PvdA te stemmen. Ik had er spijt van zodra ik het stembiljet in de bus deed. Het voelde als verraad. Ik besloot toch weer voor D66 te gaan. 

Maar toen werd Alexander Pechtold lijsttrekker in plaats van Lousewies van der Laan. En voor Pechtold koesterde ik meteen een flinke aversie, die ik eigenlijk nooit ben kwijtgeraakt. Waar die aversie precies in zit, weet ik niet. Hij heeft iets onoprechts. Hij geniet teveel van zijn eigen spitsvondigheden. Hoe hij de rol als Wilders-basher invulde, zinde me ook niet. Hij nam de handschoen iets te gretig op en voer er iets te wel bij. Zonder Wilders zat Pechtold inmiddels al lang weer met een hamertje schilderijtjes te slijten.

Bang om te kiezen

Houdt u vandaag met klamme handjes het rode potlood vast? Weet u niet op wie te stemmen? Dat is niet zo gek. Kiezen is moeilijk.

Er is iets raars aan de hand. Nog nooit was er zoveel te kiezen in het leven – politiek, economisch, privé – en nog nooit (denk ik) leverde dat zoveel stress en ongeluk op. Hoe kan dat?

In onderstaand animatiefilmpje (reeds een jaar oud, maar zeer fraai en actueel) geeft de Sloveense filosofe Renata Salecl een aantal verklaringen waarom keuzes zo vaak tot stress leiden. Kiezen is slechts ten dele een individuele aangelegenheid. Groepsdruk speelt altijd mee. Ten tweede wordt ons aangepraat dat we altijd ideale keuzes moeten maken. En keuze leidt altijd tot verlies.

In hoeverre zijn deze verklaringen op u van toepassing vandaag? Kijk hieronder dus het fraaie filmpje (tien minuten).

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende