Zondag 8 februari vond een totaal mislukte ‘Kunst op Zondag Live’ plaats in Park te Tilburg. Dat wil zeggen: mislukt omdat geen van de Sargasso-lezers op de uitnodiging inging een mooie tentoonstelling en een boeiende ontmoeting met kunstenaars mee te maken. We nodigden u uit naar de tentoonstelling ‘Lakens, kranten en walvisvet’ te komen en het werk van Alexander Korsmit (Lakens), Harry Haarsma (Kranten) en Waldo Bien (Walvisvet) te bekijken. Bij voldoende opkomst zouden de kunstenaars aanwezig zijn, zodat u met hen over het werk kon praten. Dat ging dus niet door. Toch was het een uiterst geslaagde middag. Uw KoZ-redacteur was er natuurlijk wel. Een verslag. De expositieruimte is een voormalig kapel. Als je binnenkomt is daar nog iets van te zien als je naar het gewelfde plafond kijkt. Verder is het een doos van 11 meter breed, 22 meter lang en 6 meter hoog. De tentoongestelde werken hangen en staan er recht voor je raap. De kunstwerken worden geëxposeerd zoals ze zijn. Geen fraai uitgelichte wanden, geen paaltjes en draden die je op afstand houden, geen suppoosten. Wel een meneer die koffie aanbiedt. Dat maakt dit soort exposities veel leuker dan een bezoek aan een groot museum. Natuurlijk moet je de grote musea niet mijden, maar wat een verademing is het om kunst te bekijken in ruimtes waar het direct en eerlijk hangt en je je weg niet door drommen toeschouwers moet banen.
Voor wie een beetje heeft opgelet, is dit al lang geen verrassing meer. Maar het is toch op zijn minst opmerkelijk te noemen.
En alls de peilingen een beetje kloppen, hebben de coalitie plus ‘constructieven’ straks ook geen meerderheid meer in de Eerste Kamer.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
COLUMN - Republikeinen en orthodoxe gelovigen in de staat Indiana vinden dat ondernemers met religieuze gewetensbezwaren zelf mogen beslissen of zij goederen of diensten willen leveren aan personen of bedrijven die er in hun ogen verderfelijke praktijken op na houden. Dus geen professionele trouwfoto’s ter gelegenheid van een homohuwelijk of een rouwkrans voor iemand die door euthanasie om het leven is gekomen. Nu nog lopen deze zogenaamde weigerondernemers het risico dat zij worden aangeklaagd voor discriminatie, maar als het aan gouverneur Mike Pence van Indiana ligt komt daar binnenkort verandering in.
De gouverneur is een warm pleitbezorger van een wetsvoorstel dat religieuze discriminatie toestaat. Al is er volgens voorstanders van het wetsvoorstel helemaal geen sprake van discriminatie, maar gaat het juist om het beschermen van de rechten van gelovigen. Het voorstel is bedoeld als schild en niet als zwaard bezweert senator Scott Schneiders. Predikant Tim Overton gaat nog een stapje verder: ‘religious people are scared.’ Bang om iets te moeten doen wat niet binnen hun geloofsovertuiging past. ‘I would ask that you protect us from that’ aldus Overton.
Jane Henegar van de American Civil Liberties Union of Indiana stelt terecht dat ‘these bills are a solution in search of a problem.’ Inderdaad, de groep weigerondernemers die is veroordeeld voor discriminatie is erg klein. Ook de huidige Amerikaanse wetgeving geeft bijvoorbeeld predikanten al enige keuzevrijheid als het gaat om wiens huwelijk zij wel of niet willen voltrekken. Dus wat is eigenlijk het probleem?
OPINIE - Het lijkt een laatste middel te worden om het ‘onderwijs van de toekomst’ te redden. Via #onderwijs2032 kan iedereen zijn of haar plannen ventileren en het gevoel krijgen mee te werken aan een onderwijstoekomst die ertoe doet.
Staatssecretaris Dekker maakte onlangs dit plan bekend. Klinkt goed, zo’n nationale oproep. Eindelijk gaat het gewone (onderwijs)volk aangehoord worden en mogen alle ideeën uit de huis- en docentenkamer aan de oppervlakte komen. Dit alles met het doel de kleuters van nu klaar te stomen voor een wereld hier ver vandaan: het jaar 2032.
Maar is zo’n futuristisch doel, verpakt in een hippe hashtag, wat het onderwijs nu nodig heeft?
Hij zal het wellicht goed bedoelen. Maar met #onderwijs2032 zet Dekker indirect zichzelf én alle betrokkenen bij het Nederlandse onderwijs voor schut. De diepere laag achter #onderwijs2032 is dan ook geen vraag of oproep, maar een schreeuw om hulp, om een pasklare oplossing te vinden voor een probleem dat al voor vele kabinetten achter elkaar een moeilijk te nemen horde blijkt te zijn.
Dekker valt door de mand, als hij zegt dat we het in Nederland te vaak hebben over de randvoorwaarden voor goed onderwijs, zoals groepsgrootte, onderwijstijd, kostenplaatje en huisvesting. Volgens hem moet het debat, via deze in het leven geroepen hashtag, namelijk meer gaan over waar het écht om draait: de inhoud van het onderwijs.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
The police shooting of a Mexican national in Pasco, Washington, has drawn local protests and international outrage—and has raised fears of what one official said could be “another Ferguson.”
Het slachtoffer had met stenen naar auto’s en politieagenten gegooid. Maar op het moment dat hij werd neergeschoten – met meerdere kogels – leek hij allesbehalve een bedreiging te vormen voor de agenten die hem achtervolgden.
In tegenstelling tot Ferguson, lijken racistische motieven niet of veel minder een rol te hebben gespeeld. Maar wat dit in ieder geval illustreert is dat Amerikaanse politieagenten veel te vaak en veel te gemakkelijk kiezen voor de dodelijke escalatie.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Misschien weinig verrassend, maar niettemin een mooi overzicht van veelvoorkomende drogredenen.
h/t Lethe
Want anders wordt er niet uitbetaald.
Eindeloos dossiers aanleggen:
Elke dag vult ze in hoeveel cliënten ze spreekt, hoeveel ze opschrijft, hoeveel telefoontjes ze pleegt, hoeveel e-mails ze stuurt. Elke minuut moet in het systeem, elke minuut moet worden verantwoord – anders krijgt de instelling er niet voor betaald.
Het gaat om de productie. Op zich is ze daar niet eens tegen. Ze gelooft best dat het nodig is.
Schietpartij Kopenhagen bij debat over vrije meningsuiting met cartoonist Lars Vilks en de ambassadeur van Frankrijk. Melding 3 gewonde politieagenten. 21 daders voortvluchtig, politie er achteraan. Aanslag bij synagoge. Totaal 2 doden. Mogelijke dader neergeschoten.
Foto’s kogelgaten.
Deens liveblog.
ONDERZOEK - Een recente studie (betaalmuur en helaas niet te blendlen, maar het abstract zegt eigenlijk alles al wat je moet weten) concludeert dat het vanzelfsprekende klopt: populaire films beïnvloeden hoe we de wereld zien, en dientengevolge onze politieke denkbeelden en keuzes.
Zoals ook in het abstract staat: we wisten al dat mensen het meest vatbaar voor politieke beïnvloeding zijn wanneer ze niet beseffen dat ze blootgesteld worden aan een politieke boodschap. Filmkritiek zou zich om die reden dus juist – of ten minste óók – moeten richten op de ideologie die uit onze bioscopen komt. Mensen er beducht op maken dat films niet altijd, zoals de dooddoeners gaan, ‘gewoon vermaak’ zijn. Dit doen ze nauwelijks.
Althans dat zegt het CPB. Dat verder op grond van haar modellen berekent dat het basisinkomen een banenkiller is.
De meest efficiënte banenmachine komt volgens het CPB-model niet uit een fiscaal douceurtje dat de schatkist geld kost, maar uit een bezuiniging op sociale uitkeringen. Maar wel eentje die vooral de kwetsbare onderkant van de samenleving raakt. Als het kabinet een half miljard op de bijstand bespaart, zullen een kleine vijftigduizend bijstandtrekkers kiezen voor een baan.
Windowlicker van Aphex Twin, in de volledige versie van tien minuten. De muziek begint overigens pas omstreeks 4:30. Tot die tijd probeert iemand vaker motherfucker en nigga te zeggen dan Samuel Jackson in een film met Samuel Jackson.
Niet één maar twee megalomane gebouwen op A-locaties die niet deden waarvoor ze waren neergezet. De financier? Het ROC Leiden, u weet wel iets met onderwijs. Nu trekt de minister de stekker uit het ROC. De studenten zullen er zogenaamd niet de dupe van worden, maar de minister zwijgt in alle toonaarden over onder andere het onderwijzend personeel dat er zo mogelijk nog meer de dupe van is.
Mocht u de komende 100 jaar op naast Leiden Centraal of Leiden-Lammenschans een foeilelijk totaal megalomaan gebouw tegenkomen dan weet u, dit is architectuur geschiedenis. Mijlpalen uit de tijd van zelfoverschatting.
