Onthullende journalistiek in De Vloek van Osama

In het veldhospitaal waar de gewonden worden opgelapt die Saleh’s troepen nu en dan maken onder de duizenden demonstranten in de Jemenitische hoofdstad, spreekt Rudi Vranckx met twee moslima’s, die de nieuwe vrijheden bejubelen die vrouwen zich sinds de revolutie permitteren. Zou er vroeger een grote scène gemaakt worden thuis, als een vrouw later dan acht uur ’s avonds thuiskwam, nu kunnen ze de hele nacht wegblijven omwille van de goede zaak.

“Je ziet dat vrouwen in Jemen zich anders gedragen sinds de revolutie.”

“We krijgen nu eindelijk het respect dat we verdienen.”

“Zou jij je anders kleden?”, vraagt Vranckx aan de zelfverklaarde verpleegster, geheel gehuld in zwarte niqaab.

“Ja, het is maar traditie. Ik kan mijn niqaab afdoen. [Werpt gezichtssluier af.] Thuis draag ik hem niet. Maar ik vind het gewoon fijn. Zie je? [Doet gezichtssluier weer voor.] Het is een persoonlijke keuze. [Doet gezichtsluier weer af.] Maar toen ik in Mekka was, had ik hem niet eens aan.”

De Vloek van Osama heet de vijfdelige Vlaamse documentaireserie die journalist Rudi Vranckx maakte voor Canvas. Vranckx reisde de hele wereld af en praatte zo’n beetje met iedereen: van de veiligheidsmedewerker die George W. Bush het bericht gaf dat een tweede vliegtuig het World Trade Centre had geraakt tot een Egyptische protest-organisator die in het voormalig Joegoslavië had geleerd hoe je effectief actie kunt voeren tegen een dicatuur, en alles daar tussenin.

God, wat doen die Vlamingen dat toch goed. Eerder al maakte Jan Leyers indruk met zijn series ‘De Weg naar Mekka’ en ‘De Weg naar het Avondland’ en nu is het dus de beurt aan verslaggever Rudi Vranckx. Dat levert dan pareltjes zoals hierboven op, waarbij je vooronderstellingen over de normen en restricties in conservatieve islamitische culturen ineens op losse schroeven komen te staan door een vrouw die even onbekommerd haar niqaab afdoet als weer voordoet.

De Vloek van Osama (5 delen van 53 minuten) zal vast nog wel een keer herhaald worden op Canvas. In de tussentijd is daar het internet.

  1. 2

    In het westen juicht men verandering van regime in conservatieve islamitische landen toe, totdat men merkt dat in die landen de mensen niet zonder meer een westerse levenshouding over willen nemen.

  2. 3

    “de mensen”. Als er een paar mensen de burqa willen dragen betekent dat niet automatisch dat “de mensen” de burqa niet willen dragen. Ik ken een aantal Jemenitische vrouwen – die zouden heel blij zijn als de burqa niet meer hoeft. Ze zouden ook graag eens gaan zwemmen. Je hoort mij echter niet zeggen dat “de mensen” geen burqa meer willen.