Het gewicht van alle Saoedische vrouwen op hun schouders

Mijlpalen waren het: niet eerder vaardigden alle landen minstens één vrouw af naar de Olympische Spelen, voor het eerst namen twee Saoedische vrouwen deel. Hoe reageerde men daarop in Saoedi-Arabië? Een terugblik.

Veel Olympische atleten worden niet alleen beoordeeld op hun sportieve prestaties, schrijft Isobel Coleman op het blog van het Council on Foreign Relations. Ze oogsten vooral ook lof en kritiek op basis van persoonlijke kenmerken. Dat geldt nog sterker voor de Saoedische deelneemsters, gezien het sociale conservatisme in hun land.

‘Hoeren van de Olympische Spelen’

In eigen land oogsten de meiden op Twitter haatdragende opmerkingen als: ‘prostitutes of the Olympics’. De 16-jarige Shaherkani kreeg toegevoegd: ‘You do not represent the chaste Muslim women’. Het maakt nog maar eens duidelijk voor welke enorme opgave vrouwelijke sporters staan in Saoedi-Arabië. Sommige van die opmerkingen waren dusdanig beledigend dat Shaherkani’s vader nu probeert een rechtszaak tegen hen te beginnen.

‘De grootste gouden medaille in de geschiedenis van de Spelen’

Tegelijkertijd waren er ook heel positieve reacties, ook van mannen. Na de snelle nederlaag van Shaherkani schreef de eigenaar van het blog Saudi Roots: ‘I’ll walk out later with the Saudi flag around my neck and my head up high as if we won the biggest gold medal in the history of the Olympics’, ‘One small step for Wujdan, One HUGE leap for Saudi Women!’

Een van de Saoedische voetbalsterren verklaarde naar aanleiding van het hoofddoekdebat: ‘I believe that women can represent Saudi Arabia in the Olympics…and that they can represent the Kingdom well. Yes, of course, there are problems with the headscarf in sports, but we have to find a solution that is acceptable for both parties.’

Durven dromen

Cynici stellen dat de vrouwen niks bewerkstelligd hebben, omdat ze slechts op invitatie van het IOC konden deelnemen. Coleman is dat niet met hen eens. Ze brengt ons Eric Moussambani in herinnering, een zwemmer uit Equatoriaal Guinee. In 2000 nodigde het IOC hem uit om deel te nemen aan de Olympische Spelen in Sydney. En dat terwijl hij tot dan toe slechts had kunnen zwemmen in een rivier en het zwembad van een hotel. Inmiddels is Moussambani benoemd tot nationaal zwemcoach van Equatoriaal Guinee en heeft het land een zwembad van Olympische lengte, waar hij vier keer per week zijn team traint. Zijn droom: deelnemen aan de Spelen in 2016. Een mooie illustratie hoe deelname aan de Spelen kan inspireren tot grootsere daden, ‘a reminder of the power of the novice to inspire hope in the lives of the ordinary’, zoals The Telegraph schrijft.

‘If you can’t see it, you can’t be it’

Vrouwelijke rolmodellen in de sport, die waren er niet of nauwelijks in Saoedi-Arabië. De Spelen hebben daar verandering in gebracht. Meisjes in Saoedi-Arabië hebben kunnen zien hoe de twee deelneemsters, ondanks hun magere prestaties, een staande ovatie kregen van het publiek. Dat draagt bij aan het bereiken van momentum om meisjes ook op school te laten sporten, hoopt Coleman. Dat zou een goede vooruitgang betekenen voor Saoedische vrouwen. Zaadjes met hoop zijn geplant, die met veel liefdevolle zorg kunnen uitgroeien tot prachtige bloemen.

  1. 1

    Wij menen nog steeds dat de westerse waarden zaligmakend zijn voor de hele wereld.
    En dat terwijl onderzoek uitwijst dat een groot deel van de wereldbevolking niets met die waarden te maken wil hebben.

  2. 4

    Ik weet niet wat dat er mee te maken heeft maar gegeven de tegenstrijdige van reacties uit SA zelf lijkt me het volledig irrelevant. Er gist in SA iets en de uiting daarvan wordt boven beschreven.

  3. 7

    Mies, ik was iets te snel. Bovenstaande cijfers hebben betrekking op de Paralympics. Ik zal zo hieronder de statistieken plaatsen voor % vrouwen op de Olympische Spelen vanaf 1896. Ik heb de tekst van mijn reactie aangepast, om misverstanden te voorkomen.

  4. 10

    De beweerde westerse waarden.
    Het onderzoek wordt genoemd in het boel Perpetual War for Perpetual Peace, een uiterst kritisch boek over de VS en Franklin Roosevelt.

    Overigens hoef je niet zo ver om je heen te kijken om afwijzing nu van die beweerde westerse waarden te zien:
    Assange kreeg net asyl in Ecuador, na een bijeenkomst van de Z Amerikaanse staten
    aanslagen gaan maar door in Irak en Afghanistan
    Rusland en China weerstaan de VS in Syrië
    Iran gaat maar niet door de knieën
    Egypte stuurde de VS marionetten naar huis
    Chavez heeft het over ‘the evil empire in the north’.