1. 2

    Ik snap werkelijk niet wat er boeiend is aan zulk soort rommel. De dame komt niet verder dan op elke tel van een vierkwartsmaat oersaai een klap op een drum geven. Boeiend hoor. OK, de man ragt af en toe een beetje op die gitaar, maar zoveel stelt dat nou ook weer niet voor, gezien het feit dat dit soort van muziek al miljoen-en-een-keer eerder is gemaakt, en dan vaak ook nog minder saai. Zingen kan hij trouwens niet, maar dat is een euvel wat we maar al te vaak tegenkomen in de pop/rock-wereld.

    Als je niet kunt drummen of zingen moet je dat gewoon niet doen. Maar dat is een principe wat veel artiesten in de pop-wereld maar niet schijnen te begrijpen.

  2. 3

    Unieke plaat, beetje garage sound met top40 ‘kwaliteit’
    Was dit Niet voor een James bond bedoeld?

    Voor een iets meer poppie sound kan ik zijn samenwerking met dangermous aanraden.titel even kwijt

    Voor okto. Soms heeft goede muziek geen goede muzikanten nodig. Get a Life

  3. 4

    @2 okto. Het niet kunnen zingen in de pop/rock, is soms juist de kracht van die artiest. Bijvoorbeeld Will Oldham en Daniel Johnston. De muziek en zang grijpt je gelijk bij de strot, en als tie daar eenmaal beet heeft: volgen het hart en de ziel – moeiteloos. Gelikt en glad, ingewikkeld en overgeproduceerd zeggen me dan niet zo veel.

  4. 6

    @3:

    Soms heeft goede muziek geen goede muzikanten nodig. Get a Life

    Uiteraard. Een goed boek heeft immers ook geen goede schrijver nodig. En een goed schilderij heeft geen goede schilder nodig. Klinkt logisch. ha ha.
    Maar helaas is de praktijk dat een slechte schrijver gewoon een slecht boek produceert.

    Ik vind een stuk muziek waarin de drummer gewoon niets anders doet dan braaf een klap op een drum geven enkel op elke tel van de vierkwartsmaat stompzinnig en saai. Er is zoveel moois mogelijk in muziek. En dan ga je onnozel op elk telletje een klap geven en dat is het. Dat doen de George Baker Selection, Hepie en Hepie en BZN ook.

    Maar dan zeg ik: get a life.

  5. 7

    Geniale songschrijver, geweldige gitarist en een briljant liedje. De rommelige productie en lompe drums maken The White Stripes voor mij juist zo’n fijne band. (Beter dan Jack’s “normale” band The Raconteurs, hoewel ik daar ook graag naar luister).

    Het verbaast me nog steeds dat dit zo’n groot publiek vond. Top40muziek in de jaren ’00 was wat mij betreft redelijk deprimerend, maar Fell In Love With A Girl, Seven Nation Army en My Doorbell waren erg fijne lichtpuntjes.