Afshin Ellian moet zijn huiswerk overdoen

Wat is het toch met rechtsconservatisme, dat haar intellectuele vertegenwoordigers zo vaak klinkklare kletskoek verkopen? Neem nu Afshin Ellian: afgestudeerd in de filosofie en twee hoofdvakken recht, gepromoveerd, hoogleraar. Je zou denken dat de goede man in staat was logisch en staatsrechtelijk na te denken. Maar nee. In de ene na de andere column slaat Ellian kroegpraat uit die je zou verwachten van een stel lallende LPF-studentjes. Afgelopen week behandelde de hoogleraar Volkert van der Graaf.

Door: Foto: Annemee Siersma (cc)

Libertarische economieprof heeft een meltdown

, door

Walter Block is hoogleraar economie, senior fellow bij het Ludwig von Mises Institute en een gerenommeerd anarcho-libertarisch ideoloog.

Onlangs was hij te gast in het progressieve radioprogramma The Majority Report van Sam Seder, waarin Block zijn stelling verdedigde dat bedrijven het recht moeten hebben om zwarten en joden te discrimineren, omdat homo’s en hetero’s immers ook hun bedpartners discrimineren op basis van geslacht.

Wanneer de hoogleraar onderbroken wordt omdat hij een stropop maakt van het standpunt van zijn gastheer of de vraag ontwijkt, barst hij uit in een gilpartij.

Het hele gesprek is hilarisch, ook al vanwege de kronkelredeneringen waarmee deze libertariër de legalisering van discriminatie bepleit.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Kees de Vos (cc)

Drogreden: mensenrechten zijn westers

, door

COLUMN - ‘Mensenrechten zijn westers’ is een veelgehoord argument. Integendeel, meent Jan Pronk: ‘De universele erkenning van mensenrechten is het resultaat van een wereldwijde strijd.’

Mensenrechten zijn een eenzijdig westers concept. Dat geluid klinkt nog steeds, en zelfs luid. Weliswaar gelden mensenrechten voor iedereen, waar ook ter wereld, maar het waren vooral westerse landen die na de Tweede Wereldoorlog het begrip afbakenden in een Declaratie van de Verenigde Naties. De meeste andere landen waren nog koloniën. Toen zij, onafhankelijk geworden, toetraden tot de VN, onderschreven zij een al bestaande tekst. Daarom, zo luidt de kritiek, ademde de Declaratie van het begin af aan een geest van westerse vooringenomenheid. Westerse landen hebben daar nooit afstand van genomen, getuige hun kruistocht voor democratie overzee, hun kritiek op de behandeling van homo’s in Oeganda of de besnijdenis van vrouwen in Afrikaanse en islamitische landen. Westerse landen tonen geen respect voor andere culturen. Hun ijver voor mensenrechten is daarvan het beste voorbeeld.

Mensenrechten vormen de kern van een aloude ideologische polarisatie rond de verhouding tussen het individu en de staat en andere sociale verbanden. Die polarisatie is met het einde van de Koude Oorlog niet verdwenen. Sindsdien zijn religieuze tegenstellingen verscherpt. Overal nam het nationalisme toe, ondanks, of juist ten gevolge van de globalisering. Nationale emancipatie leidde tot groeiend cultureel zelfbewustzijn. Opiniemakers in het Westen vreesden cultuurrelativisme. Westerse politici predikten dat verhoudingen binnen de samenleving marktbeginselen moesten respecteren, ongeacht sociale ongelijkheid.

Foto: World Bank Photo Collection (cc)

Data is geld waard, ook voor u

, door

COLUMN - Een paar maanden geleden werd Engeland opgeschrikt door een groot schandaal. Ditmaal betrof het eens geen dode mediafiguur of een popster, maar ging het om gezondheidsdata. In tegenstelling tot de andere schandalen kwam dit wonderwel niet groot in de Nederlandse pers. De organisatie die het Engelse Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) beheert, bleek de gegevens verkocht te hebben aan zorgverzekeraars. U leest het goed, de gegevens bleken niet gelekt of gehackt, maar verkocht aan zorgverzekeraars. Die pasten op basis van deze gegevens hun zorgpremie aan.

Weliswaar ging het om geanonimiseerde data, maar vaak is die te herleiden tot de patiënt, door ze bijvoorbeeld te combineren met data die op het internet is te vinden. Belangrijker is dat de data zonder medeweten en toestemming van de patiënten werd doorverkocht.

350 euro voor persoonlijke data

Voor zorgverzekeraars is uw persoonlijke gezondheidsdata blijkbaar geld waard. De Groningse student Shawn Buckles besloot om uit te zoeken hoeveel zijn persoonlijke data waard was en verkocht het per opbod via zijn website. Deze data, waaronder emailconversaties, zijn persoonlijke agenda en treinreizen, werd uiteindelijk, voor 350 euro gekocht door TheNextWeb, een media-bedrijf met de focus op technologie. Voor Shawn was dit project een mooie gelegenheid om zijn statement over privacy te maken.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Waan van de dag

Aantal jeugdbendes fors gedaald

, door

Trouw:

In een brief aan de Tweede Kamer schrijft [Opstelten] dat er in 2009 nog 1760 hinderlijke, overlastgevende en criminele jeugdgroepen actief waren. Eind vorig jaar was dit aantal gedaald met meer dan de helft tot 764. Dat komt neer op een daling van 56 procent.

Sinds 2009 worden deze drie probleemgroepen in kaart gebracht. In alle drie de categorieën is een flinke daling waarneembaar. Het aantal hinderlijke jeugdgroepen daalde sindsdien van 1.341 naar 536 (-60 procent), het aantal overlastgevende jeugdgroepen van 327 naar 183 (-44 procent) en het aantal criminele jeugdgroepen van 92 naar 45 (-51 procent).

Foto: thierry ehrmann (cc)

Theater

, door

COLUMN - Vliegen blijft een gênante vertoning. Daar sta je dan met je eerder zo keurig ingepakte koffertje, waar je inderhaast alles waar mogelijk elektronica in zit, uit hebt geplukt opdat ’t apart door de scanner kan. Je jas moet uit. Je colbertje ook. Je schoenen. Zelfs je broekriem moet af. Mijn kruk moet ook altijd de door scanner heen, en van de zenuwen ga ik dan extra slecht lopen, zodat ik steun zoek bij poortjes. Die gaan juist daardoor subiet loeien.

Welkom bij het theater van de beveiliging.

‘Mogen wij uw tas wat beter bekijken?’ vraagt zo’n meneer dan, en aangezien weigeren niet kan knik je zo vriendelijk mogelijk van ja. Op kousevoeten doe je rits na rits open, onderwijl piekerend wat ditmaal zal sneuvelen. Heb je wellicht 10cc teveel shampoo bij je? Hoeveel milliliter dampvloeistof vindt de beveiliging acceptabel? Snappen ze daar dat mijn roestvrij stalen tubes-met-verwisselbare-batterijen heus geen pijpbommen zijn, maar het gezondere alternatief voor tabak?

Afgelopen week moest ik op Schiphol voor het eerst door de bodyscan. Aangezien ik weet wat voor absurd gedetailleerde blootbeelden dat ding aan de beveiligers voorschotelt – de befaamde nepreclames over röntgenbrillen uit de jaren zestig zijn nu alsnog bewaarheid geworden – voelde ik me buitengewoon naakt. Je handen voor je borsten en je kruis slaan om nog íets van je waardigheid te behouden, is helaas streng verboden.

Foto: Judy van der Velden (cc)

Polder-NSA

, door

NIEUWS - Interessant sms’je kwam er ineens binnen van de politie, gisteren om 16.48 uur: ‘De politie vraagt: op 3 maart werd een lunchroom door een explosie verwoest. Was u die dag in Zwolle? Kijk vanavond naar Opsporing Verzocht. Tips bel: 0900-8844’.

Zwolle? Daar kom ik vrijwel nooit, laten we zeggen: één keer in de vijf jaar. Maar op 3 maart was ik er toevallig wel, voor het maken van deze reportage.

En ’s ochtends rond 8.30 uur liep ik langs de met politielinten afgezette shoarmatent in de Zwolse binnenstad die kort daarvoor was opgeblazen.

Dus het zal geen 100% toeval zijn, dat de politie uitgerekend mij dit sms’je stuurt. Nou weten we allang dat de politie van een bepaald telefoonnummer achteraf kan traceren bij welke zendmast het zich bevond. Maar in dit geval is er toch wat anders aan de hand.

De politie heeft geen enkele reden om mijn telefoonnummer na te gaan in relatie tot die aanslag in Zwolle. (Echt niet!) Dus langs die weg zullen ze me niet getraceerd hebben.

Dat laat maar één mogelijkheid open: de politie kan dus achteraf reconstrueren welke telefoonnummers in het bereik van een bepaalde zendmast zijn geweest. En dat roept voor mij toch wel de nodige vragen op. Zoals: hoe is dit wettelijk geregeld? Tot hoe ver terug in de tijd kan de politie dit nagaan? En vooral: tot in welke straal rond een zendmast? Mogen ze dit ook rond meerdere zendmasten tegelijk? Zo ja: tot welke grens? Oftewel: kan de politie – theoretisch – nagaan waar alle mobiele telefoons in Nederland zich op uur X van dag Y bevonden?

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Waan van de dag

Moslims op de vlucht voor pogroms in de Centraal-Afrikaanse Republiek

, door

Christelijke milities nemen sinds december wraak voor het schrikbewind van de moslimse Seleka-milities van Michel Djotodia, die in april 2013 François Bozizé afzette. Die staatsgreep had haar wortels weer in de ‘bushwar‘ van 2007.

Zoals gewoonlijk is de gewone man weer de dupe.

After months of atrocities blamed on a Muslim-dominated former government that Ms. Nado says forced her into a displaced persons’ camp, she sees the mosque’s sacking as a moment of comeuppance and liberation. “We are getting our freedom,” she says.

Vorige Volgende