Hartje zomer discussiëren over Zwarte Piet, terwijl menig ander op zonnige vakantiebestemmingen van strand en zee, gebruinde lichamen en pittoreske locaties geniet, heeft dat zin? Mogelijk wel, de timing is tenslotte nooit opportuun: zwengel je het debat over het racistisch karakter van de zwarte Knecht van de Goedheiligman in november en december aan, dan verpest je de onschuld van het kinderfeest, doe je het in elk ander jaargetijde, dan is het niet actueel. Een catch-22: het komt zo nimmer gelegen. Beter is het dus maar gewoon de koe bij de horens te vatten, zoals de BN-ers hebben gedaan in anticipatie van de productie van de volgende serie Sinterklaasjournaals. Je moet tenslotte ergens beginnen, en waarom dan niet bij een beeldbepalende institutie, betaald van ons aller belastinggeld? Je kunt die discussie echter beter laten voor wat het is, als je – zoals Aart G. Broek in zijn opinieartikel naar aanleiding van hun open brief – laat blijken, totaal geen sjoege te hebben van wat die discussie nu eigenlijk behelst.
“They are surprised when they see a real man looking like a man should. They’re only used to seeing ‘men’ at gay parades.”
De Russen zijn trots op hun hooligans, die erin slaagden zowel de meest gewelddadige te zijn bij rellen in Marseille, als de minst gepakte.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
ACHTERGROND - Het NRC beging afgelopen weekend een fikse faux pas door Muhammad Ali breeduit op de voorpagina te herdenken als ‘Cassius Marcellus Clay’. Ali had er tijdens zijn leven nochtans een fors punt van gemaakt dat hij die naam niet zag zitten.
Slaven werden vaak vernoemd naar hun meesters, en Ali vertikte het daarom, zich nog langer te laten noemen naar een slavenhouder. Zeker toen er succes aan zijn naam begon te kleven.
Niet enkel het NRC vergaloppeerde zich. De Amerikaanse sportverslaggever Bob Costas presteerde het om Ali op nationale televisie postuum nog even de les te lezen. Want Ali overdreef wel hoor, dat Cassius Clay een ‘slavennaam’ zou zijn. De 19e eeuwse Clay was juist een abolitionist, een voorvechter voor afschaffing van de slavernij.
Een nogal aanmatigend staaltje witwassen van de geschiedenis, meent schrijver Ta-Nehisi Coates (Between the World and Me, 2015): Clay was voor geleidelijke afschaffing van de slavernij. Ja, hij schonk de meeste van zijn slaven – die hij geërfd had – hun vrijheid, en gaf daarmee zo’n beetje het familiekapitaal op; maar anderszins had hij er ook geen moeite mee, slaven uit rancune te verkopen.
Rajiv Sethi, economieprof aan de Columbia Universiteit, toverde op twitter een bladzijde uit Ali’s autobiografie tevoorschijn, waarin deze verteld hoe hij op middelbare school voor het eerst las over wat zijn blanke naamgenoot zoal dacht. Fraai is inderdaad anders.
COLUMN - Echte mannen hebben geen bladblazer of elektrische grasmaaimachine. Echte mannen zijn niet verslaafd aan machines die het van ze over nemen.
Echte mannen hebben geen elektrische bladblazer nodig. Met een paar machtige veegbewegingen hebben ze de stoep in no time schoon.
Echte mannen hebben geen bladstofzuigers. Echte mannen snappen dat je tussen de planten de bladeren gewoon moet laten liggen. Ze snappen immers wat de natuur nodig heeft.
Echte mannen hebben geen elektrische grasmaaimachine waar de ze bak iedere minuut van moeten legen. Ze hebben een grasmaaier die ze zelf voortduwen. Een grasmaaier waar ze zelf de bladen van slijpen. Een grasmaaier die ze zoveel inspanning kost dat ze niet meer in hun lycra pakjes op hun veel te dure sportfietsen anderen van het fietspad hoeven te jagen.
Echte mannen hebben geen elektrische grasrandjestrimmer. Ze houden van ruwe rafelranden, niet van de kunstmatig rechte lijnen die ze voorgeschreven wordt door de woonmagazines.
Echte mannen hebben al helemaal geen hogedrukspuit. Ze hebben echt wel wat beters te doen dan voor de zoveelste keer een beetje aanslag van het terras te spuiten.
Echte mannen hebben geen elektrische heggenschaar. Ze knippen gewoon met een grote schaar de juiste contouren in een heg zonder daarbij ooit per ongeluk dat domme snoer door te kunnen snijden.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Aanslag opgeëist door IS.
Als ik een vvd’er met een stropdas en een uitgestreken smoel zie, krijg ik ook altijd de neiging om de FIOD te bellen, dus ergens begrijp ik wel wat Halbe Zijlstra bedoelt wanneer hij zegt dat je als jonge rapper niet moet zeuren wanneer je er steevast door de wouten uitgepikt wordt omdat je in een glimmende patserbak rijdt. Het hoort, zeg maar, bij de tol van het succes als keerzijde van de gillende meisjes in de kleedkamer. Bovendien moet Halbe ook ieder jaar een belastingbiljet invullen, al vinden velen in zijn partij dat dit net zo goed onethisch gedrag van de overheid is.
Als ik Typhoon was zou ik de aanvechting hebben in mijn Outlander naar de Zuidas rijden om bij een van de stropdassen daar te vragen hoe ik mijn zuurverdiende centen veilig kon stellen. Daar maakt het ze niet uit welke huidskleur je hebt, zolang je maar niet in een afgeragde Opel komt aankakken. If you can’t beat them, join them.
Weet u het nog: als we nou de grenzen maar potdicht gooiden, dan zouden die Syriërs heus wel inzien dat ze beter in hun uitzichtloze kampen konden creperen dan in een wankel bootje het water kiezen met het risico ons geweten te belasten door hun verdrinkingsdood. We gooiden het zelfs op een akkoordje met een dubieus staatshoofd om dit bij hen in te wrijven. En wat doen die ondankbare honden? Ze komen toch!
De tol van een weekje beter weer in de Méditerranée staat op 880 doden. De vluchtelingen hebben zelf de afweging gemaakt tussen een uitzichtloos bestaan, de dood en de kans op iets beters. Wij stonden er alleen maar bij, met één oog op het water en één oog op onze portemonnee. De hoofdpijn van die schele blik zal ons nog jaren achtervolgen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
„Ik ken zo’n zes nieuwe jongens die allemaal een bezoekje hebben gehad van agenten. Dan vragen ze of je getrouwd bent en welk werk je doet. Ze willen nieuwe leden laten zien: je zit nu bij Satudarah, we gaan je nu de hele tijd in de gaten houden.”
Omdat het niet lukt om ‘motorclubs’ als Satudarah en Hells Angels te verbieden, kiest de overheid voor een ‘bestuurlijke aanpak’, lees het treiteren van clubs en leden door bijeenkomsten te verbieden en gesprekjes te voeren. Dat is in elk geval de leiding van Satudarah niet lekker.
Dit dramatische cijfer blijkt uit de nieuwste cijfers van de IOM
‘Ik volg de discussie al een tijdje en vind die geweldig. Ik haal veel inspiratie uit raciale kwesties, dus dit is een dankbaar onderwerp. Ik kan van beide kanten de boosheid begrijpen, maar ben er ook van overtuigd dat de meeste mensen van beide partijen in het dagelijks leven eigenlijk prima met elkaar overweg kunnen.’
Daily Show host Trevor Noah volgt de Zwarte Piet discussie met genoegen. Daarom mag u het er nu ook, geheel buiten het seizoen, over hebben.