One of the things I try to get across when I teach race and ethnicity is how much we live in a racist culture where white is associated with goodness, purity, and other good qualities whereas darkness is associated with evil. Based on this dichotomy, we have an entire symbolic repertoire that we are all socialized into. By default, we are all racist, especially those of us who are white. Being racist, not necessarily consciously, is the basic setting. It is NOT being racist that takes work. How is this default setting socially and culturally produced? Well, through media products, for one. Take the main Disney animated films. Certainly, for the most part of the 20th century, white characters dominated.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wereldberoemd is zijn televisieruzie met schrijver Gore Vidal, met wie hij in 1968 de Democratische Conventie becommentarieerde. Vidal noemde Buckley een ‘crypto-fascist’ waarop Buckley brieste: “Now listen, you queer, you stop calling me a crypto-Nazi or I’ll sock you in the goddamn face and you’ll stay plastered.”
William F. Buckley jr. kan met recht de peetoom van het Amerikaanse conservatisme worden genoemd. Volgens sommigen was hij de voornaamste Amerikaanse publieksintellectueel in de tweede helft van de Twintigste Eeuw.
Buckley, overtuigd katholiek, conservatief, Yale-man, was oprichter van de National Review, een conservatief opinietijdschrift. Daarin propageerde hij een combinatie van conservatieve waarden met anticommunisme en zo min mogelijk bemoeienis van de overheid met de economie.
Je zou dus zeggen dat Buckley alleszins positief zou staan tegenover de politieke ideeën van Ayn Rand. Dat ligt toch iets anders. In een gesprek met Charlie Rose geeft hij niet alleen aan wat ‘m tegenstaat aan het wereldbeeld van Rand (kil, onmenselijk), maar komt hij ook nog met een paar mooie anekdotes op de proppen. De moeite waard om nog eens te heroverwegen, nu met de ontmanteling van de Amerikaanse economie en de afbraak van de laatste resten sociale zekerheid in de VS, mensen paradoxaal genoeg in groten getale Ayn Rand herlezen en er binnenkort zelfs een verfilming van Atlas Shrugged uitkomt.
Het Elektronisch Patiënten Dossier (EPD) is afgeschoten in de Senaat. Volgens minister Schippers heeft de patiënt verloren en dat komt door die flauwe volksvertegenwoordigers. De patiënt is inderdaad de verliezer, maar dat is compleet de schuld van het ministerie van Volksgezondheid.
Allereerst is het jammer dat we nog steeds geen betrouwbaar EPD hebben. Dat patiëntengegevens en medische dossiers worden gedigitaliseerd, is niet meer dan normaal. Het EPD biedt in potentie grote voordelen. Een betrouwbaar en veilig EPD verkleint mogelijk het aantal medische fouten en leidt dus tot meer efficiënte behandelingen. Ten tweede kan een slim ontworpen EPD de positie van de patiënt versterken door hem baas te laten zijn over zijn eigen gegevens. De uitwerking van het eerste punt, heeft het ministerie gruwelijk verknald. De uitwerking van het tweede punt heeft geen moment op de radar van de vier opeenvolgende ministers gestaan.
Vanaf begin af aan heeft het ministerie de noodzaak van een landelijk EPD niet aannemelijk kunnen maken. Het EPD zou mogelijk enkele duizenden vermijdbare sterfgevallen kunnen voorkomen. Opeenvolgende ministers baseerden deze claim op het zogenoemde HARM-rapport, dat deze claim echter nooit heeft gemaakt. En als er echt zoveel vermijdbare sterfgevallen zijn, is het ministerie al die jaren dan niet grof nalatig geweest? Het is een bekende truc in de politiek: als je je zin niet krijgt, ga je dreigen en bang maken. U wilt toch niet verantwoordelijk zijn voor zoveel vermijdbare sterfgevallen?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Bedreiger van Femke Halsema voor het hekje | 36-jarige werkloze slijt zijn dagen met haatzaaien en bedreigingen via twitteraccount @Stop_Links dat hij zojuist heeft opgeschoond update: en gaat door op @Fuck_Links update: Twitter grijpt keihard in en doekt account op
Dat PVV-apologeet en schrijver Joost Niemöller niet-Westerse allochtonen een inferieur soort mensen vindt, wordt uit zijn stukken zeer aannemelijk. Dat hij daarom een broertje dood heeft aan ‘donkerharige’ asielzoekers, die hij beschouwt als “uitkeringsbeluste beschavingsvernietigers” en ongedierte dat in reuzenzwermen op Europa neerdaalt, is inmiddels ook wel duidelijk. En dat Niemöller geen kaas heeft gegeten van statistiek, dat staat onderhand wel vast.
Dus wat er gebeurt wanneer Niemöller zich waagt aan een stukje statistiek over asielstromen en asielbeslissingen in verschillende Europese landen laat zich licht raden: dan ontstaat er spontaan xenofobe leugenpropaganda.
Malle pietje
Je zou het niet zeggen als je de berichtgeving hoort over de tienermeisjes die door minister Leers worden teruggestuurd naar Afghanistan om daar onder de boerka te kruipen, of over de zwakbegaafde Somaliër die op het vliegtuig naar Mogadishu werd gezet, maar Nederland is zowaar het asielwalhalla van Europa. U zou het niet weten als u de krant leest, want de journalisten van het Parool en de GPD zijn goddoeme nog te lui om even de rapporten op te zoeken achter de persberichten die ze overschrijven.
Gelukkig is daar het baken van feitelijkheid en grondigheid, Joost Niemöller, om ons te vertellen hoe de vork werkelijk in de steel steekt. Als de journalisten even verder hadden gekeken dan hun neus lang is, zo houdt onze alerte speurneus de lezers van de Dagelijkse Standaard voor, dan zou hun mond open zijn gevallen van verbazing. Nederland is namelijk het meest asielvriendelijke land van het continent! Alle andere landen zijn superstreng, maar Nederland wijst slechts 57% van de aanvragen af: “Nederland: 17 145 aanvragen, slechts 9 575 afwijzingen.”, aldus Niemöller. Daarmee zijn we tevens het malle pietje van Europa, is de boodschap, want zodra asielzoekers daar achter komen, staan ze natuurlijk binnen de kortste keren allemaal op Schiphol in plaats van op Charles De Gaulle of Heathrow airport.
Twee grafieken, zelfde verhaal.
Variant 1:
Variant 2:
Let op het subtiele verschil in titels. Maar wat is nu het verhaal?
Het eerste grafiek komt, jawel, van DS af. Het wordt gebruikt om duidelijk te maken hoe zwaar de sterkste schouders wel niet belast worden. Echter, het is een wat beperkte visie op de werkelijkheid. Het gaat namelijk alleen over inkomstenbelasting. Als we alle afdrachten in ogenschouw nemen (premies worden bijvoorbeeld niet als “belasting” gezien, maar je bent ze net zo hard kwijt aan het rijk) dan krijg je de tweede variant. Een veel egalere verdeling over de diverse inkomensgroepen.
En in plaats van te kunnen constateren dat de rijkste 10% meer belasting betaalt dan de overige 90% bij elkaar, kan je nu alleen maar zeggen dat ze meer belasting betalen dan de armste 60% van de bevolking. Of dat ze maar drie maal hun aandeel (10%) voor rekening nemen. Dat klinkt toch anders.
Zullen we nog wat meer goochelen met de getallen? Als we het aandeel van de rijkste 10% in de gehele afdracht van de laatste 10 jaar als reeks nemen, krijg je dit:
Weet je wie er van 2002 tot 2007 naast CDA aan het roer zat? VVD. Toen steeg dus het aandeel dat de rijken in de staatsruif gooiden met 2 procentpunten.
Weet je wie er van 2007 tot en met 2009 naast CDA aan het roer zat? PvdA! Toen daalde het plots weer met 1,5 procentpunt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Vijftien april gaat de film Atlas Shrugged in première, gebaseerd op de bestseller van Ayn Rand, waarin ze haar filosofie in romanvorm uiteenzet. Volgens Rand parasiteren de arbeiders op het genie en de inspanningen van begaafde enkelingen, zoals ondernemers en industriëlen, schrijvers en kunstenaars. Rands filosofie vormt de intellectuele rechtvaardiging voor Amerika’s zakenelite om de overheid ineen te schrompelen en voor hen hinderlijke wetgeving aan spaanders te hakken. Tijd voor progressieven om terug te slaan.
Een bijdrage van Ian Reifowitz, die regelmatig publiceert op het Amerikaanse opinieweblog Daily Kos.
Ik ken een paar mensen die Ayn Rand goed vinden. U wellicht ook. Haar hyperindividualistische sociale darwinisme dient als de ideologische fundering voor de Tea Party (hoewel hun hard-rechtse sociale conservatisme de atheist Rand zouden doen rillen). Ze kan met recht een extremiste genoemd worden. Haar overtuigingen hebben wel wat weg van die van Rand Paul (die zegt dat hij niet naar haar genoemd is – zijn volledige naam is Randal), maar dan op steroïden. Een hoop steroïden.
Nu is dat hele idee van Rand gebaseerd op haar complete ontkenning van de realiteit dat succesvolle individuen niet succesvol kunnen zijn zonder een sterke samenleving om hen heen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.