Elke vrijdag laat GeenCommentaar haar licht schijnen op een bekende of minder bekende artiest. Van politiek gedreven zanger(es) tot stevige no-nonsense rock, we bespreken elke week een spraakmakende muzikant. Waarschijnlijk zegt de naam Wendy McNeill je niets. Deze oorspronkelijk uit Canada afkomstige singer-songwriter heeft over de jaren heen echter een aantal zeer interessante en uiterst onconventionele albums afgeleverd. Tijdens haar tournee door Europa, als voorprogramma van Ane Brun, maakte ze op veel bezoekers indruk met haar "art noir muziek". Bij McNeill word de gitaar vaak ingeruild voor een accordeon, zonder dat de muziek achterhaald klinkt. [youtube]CE8VavvdQZo[/youtube]
(via: Gorilla)
(De Big band en het popkoor van het Meandercollege uit Zwolle)
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
GPD-correspondent en frequent GC-gastlogger Olivier van Beemen liet ons eerder deze week al zien dat het beroep van correspondent in de banlieue niet geheel vrij van gevaren is. Tot nu toe kwam hij er echter zonder kleerscheuren vanaf.
Vandaag meldt hij op zijn blog minder goed nieuws: Tijdens een reportage gisteren is hij in de Parijse voorstad Grigny beroofd en in elkaar geslagen. Volgens Olivier zelf blijft de fysieke schade wonderbaarlijk genoeg beperkt tot wat flinke schrammen. Morgen volgt op zijn weblog een uitgebreider verslag.
Namens de Geencommentaar-redactie: sterkte.
Poetins doel is eenduidig: het bouwen aan een democratische samenleving, met een pluriform politiek systeem en met een markteconomie. Vertrouw Rusland, en heb nog wat geduld.
Michail Gorbatsjov, de laatste president van de Sovjetunie, ziet de democratische toekomst van Rusland met vertrouwen tegemoet. U ook?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vrijdagmiddagvermaak: Raad de plaat
Bij Rode Hond
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor David Rietveld. Het is een reactie op de laatste bijdrage van Reinder Rustema, waarin hij inging op een vorig artikel van David. Dat kon hij natuurlijk niet op zich laten zitten…
Bijlezen? Lees hier het eerste artikel van Rustema, hier het antwoord daarop van David, en hier de verdediging van Reinder Rustema.
Hebben politieke partijen nu wel of geen toekomst? Een tijdje terug betoogde ik – onder andere op deze plek – samen met Arno Bonte van wel. Reinder Rustema persisteerde in zijn mening dat er geen toekomst was voor deze archaïsche organisatievorm. Hij verpakte zijn beweringen in stevige taal. Daarom eerst maar even wat misverstanden uit de weg ruimen, voordat ik nog eens in ga op de centrale vraag of politieke partijen nu wel of geen toekomst hebben.
Ons stuk was in eerste instantie een reactie op het ontstaan van ‘bewegingen’ als alternatief voor partijen. Rustema maakt hiervan dat we ‘nieuwe ontwikkelingen’ niet willen zien, of zelfs ontkennen. Wij zijn – als ‘partijleden van de linkse partijen’ – bezig met een achterhoedegevecht. Zo zie ik het natuurlijk niet. Ik neem de nieuwe ontwikkelingen wel degelijk waar, en kom na zorgvuldige analyse tot de conclusie dat ze ongewenst zijn. Wat dat betreft komen we misschien niet verder dan de droge constatering dat we het oneens zijn.
Tweede punt betreft de subsidiëring. Net als de financiële tegemoetkoming voor volksvertegenwoordigers is die wat mij betreft te laag. In beide gevallen geldt dat een pleidooi voor verhoging nu eens niet in termen van ‘monumentenzorg’ of zakkenvullerij moeten worden gezien, maar tegen de achtergrond van hun maatschappelijke functie. Het is in die zin logisch dat Rustema dit voorstel niet steunt, want hij ontkent de maatschappelijke functie van politieke partijen.
Eergisteren bracht het Nederlands Jeugd Instituut de resultaten van een onderzoek naar de gevolgen van ‘mediagebruik’ op de seksuele moraal van jongeren naar buiten.
Het onderzoek toonde weliswaar een verband aan tussen een lossere seksuele moraal en het bekijken van onder andere videoclips en het gebruik van het internet, maar op pagina 3 van het rapport wordt al duidelijk (zelfs onderstreept) aangegeven dat het onderzoek geen enkele aanwijzing geeft voor een oorzakelijk verband. In de conclusie wordt dit nog eens onderstreept:
“Het gaat hier om relationele verbanden en niet om oorzakelijke. Het is goed mogelijk dat jongens en meisjes die om wat voor reden dan ook meer vrijgevochten denkbeelden hebben over wat op seksueel gebied gewoon is een bevestiging van dat denkbeeld zoeken bij de voorstelling van sexy vrouwen en mannen in de media.” (pagina 25)
Als minstens even grote factoren in de seksualisatie worden de vrienden (peer pressure) en de achtergrond (cultureel, religieus, sekse) genoemd. Toen ik na het lezen van dit verslag even verder op zoek ging naar informatie was ik verbaasd toen ik op het internet uitsluitend de volgende krantenkop tegen kwam:
“Videoclips beïnvloeden denken over seksualiteit”
Een kop die de uitkomsten van het onderzoek nogal geweld aandoet, lijkt me. Iets wat met een kleine zoektocht had kunnen worden voorkomen. Klik naar de site van het NJI, en daar staat het persbericht, met link naar het complete rapport. Zowel het Reformatorisch dagblad als het Nederlands Dagblad plaatsten dit artikel, en behalve op de site van het NJI kon ik nergens online een genuanceerder artikel vinden. In de papieren krant gelukkig wel. Jan-Willem Navis van uitgerekend de Spits keek verder dan zijn neus lang was en plaatste een andere kop:
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Sint en Piet zijn milieuradicalen?
De Sint heeft onvermoedde kanten
Parlementair onderzoek naar ICT uitgaven overheid?
Politieke besluitvorming vertraagt dure ICT projecten.
Komt Bouterse of komt-ie niet?
Fotofuck een Wilders filmposter
Hij’s fijn
Bill Clinton: Ik was tegen de oorlog in Irak
Een paar jaar te laat, maar toch…
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.