Techno-alert: Hoe zit GC/Parlando in elkaar

Op verzoek een kleine uitleg van ons systeempje. En daarmee gaat het goed: inmiddels zijn er bijna 1750 overheidsdocumenten opgevraagd. Nog veel gespeel lijkt me, maar ik denk dat het daar in de statistieken inmiddels wel opvalt. Laten we eerst even kijken naar het probleem: Als je de Parlando-website opent, krijg je een loginscherm. Je kan hier inloggen of als "anoniem ingelogd" verder gaan naar het beperkte zoekscherm. Je hebt nu een uniek sessienummer gekregen dat je de rest van je bezoek blijft gebruiken. Dit sessienummer is aan de serverkant opgeslagen, hoort bij jouw computer en is slechts beperkt houdbaar. Op de server wordt elke zoekopdracht met de zoekresultaten die je doet opgeslagen (Privacy, iemand?). Dus stel, je doet een zoekopdracht op "kamervragen Wilders", dan krijg je een lijst terug met documenten die aan die eis voldoen. Een lijst met links naar documenten. Deze links zijn als volgt opgebouwd (ik laat het begin weg):

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ex Ponto Magazine

, door

Je krijgt het zomaar ? gratis en voor niets ? in de schoot geworpen, een digitaal magazine gevuld door de crème de la crème van de journalistiek in Nederland. Lees hier goed: de journalistiek in Nederland, en niet: de Nederlandse journalistiek. Want ex Ponto Magazine wordt volgeschreven door migrantenschrijvers en vluchtelingenjournalisten. En dat levert een prachtig blad op.

Eén ding: de presentatie is volkomen ruk. Ex Ponto afficheert zich als een internetmagazine, maar schotelt de lezer een ordinair PDF-je voor? Nou goed, ga daar maar liefdevol aan voorbij en draai in één keer alle 48 pagina?s uit de printer. Het is niet de techniek die telt, of de vormgeving. Het gaat om de inhoud. En die is een oase van diepgang in de hapsnap infotainmentdiarree die het internet- en tijdschriftenlandschap vandaag de dag bepaalt.

In het allereerste nummer schrijft Mariwan Kanie een uitgebreide geschiedenis van de al dan niet onafhankelijke journalistiek in Koerdistan en lezen we een triest relaas van een luie Twee Vandaag-crew in Bangladesh. Daniel Kabuto pleit in een reportage voor de invoer van kennis ten behoeve van de wederopbouw van Burundi en Mina Sadaadi vertelt over haar Iraanse medianetwerk voor vrouwen. Maar het mooist zijn nog de beschouwingen van Zrinka Paric en Antonije Zalica, over de Bosnische piramides en wat die betekenen voor de nationale trots daar. (Ja, mensen, want er is grote kans dat de oudste piramides ter wereld iets boven Sarajevo staan?)

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Op audiëntie

, door

Klompjes...Op uitnodiging was ik vanmiddag bij de Nederlandse ambassadeur in Moskou, omdat hij graag van mij persoonlijk over mijn ervaringen in Nizjni Novgorod wilde horen. Hij noemde het “onaanvaardbaar” dat “landgenoten door de politie worden geslagen”.

Collega Jelle en ik ontvingen beiden van de ambassadeur een doosje met pleisters plus twee klompjes (zie foto). De ambassadeur wil “op laag niveau” vragen laten stellen over onze behandeling. Hij wil er “geen schandaal” van maken, omdat dat “niet effectief” is.

Journalisten mogen niet worden belemmerd in hun werk, mogen niet worden gearresteerd en mogen geen klappen van de politie krijgen volgens internationale verdragen die door Rusland zijn ondertekend.

Ik lees hier (of hieronder) graag jullie mening over de gebeurtenissen en over eventuele maatregelen die volgens jullie genomen zouden moeten worden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rost in Vrede

, door

Ondanks het feit dat haar man fout was in de oorlog, heeft wijlen de weduwe Rost van Tonningen meer dan zestig jaar een weduwenpensioen gekregen van de Nederlandse overheid. Volgens de gangbare lezing pleegde haar man zelfmoord, volgens de weduwe werd hij vermoord. Komt op hetzelfde neer: hij zou zeker de kogel hebben gekregen voor zijn collaboratie.

Niet verwonderlijk dus, dat de Zwarte Weduwe niet veel ophad met de na-oorlogse politiek in Nederland. Ze is altijd extreem-rechts gebleven, en was ooit van plan om mijn geboortedorp te sieren met een ?museum ter ware nagedachtenis aan de Tweede Wereldoorlog.? Want nu horen we uitsluitend de propaganda van de overwinnaars, begrijpt u.

In Velp vertelden sommige ouders hun kinderen dat Rost van Tonningen ze zou komen halen als ze nu niet stil werden. Puberjongens fietsten langs haar huis om strijkers naar haar ganzen te gooien. Op straat of in de supermarkt heb ik haar nooit gezien, en ik vraag me ook af of ze zich daar had kunnen vertonen.

Behalve door de vermeende morele superioriteit van de Velpenaren, werden haar laatste jaren ook ontsierd door een bejaardentehuis dat haar weigerde op te nemen terwijl ze zorg nodig had, en hijgerige journalisten die het oudje voor hun karretje spanden. Haar huis was een nest voor extreem-rechts volk – maar ik vraag me af of ze zonder die gasten wel veilig was geweest voor antifascisten, per slot van rekening niet te beroerd voor levensgevaarlijke brandstichting.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GeenCommentaar verbetert Parlando

, door

Open Democratie logo (gemaakt door Crachàt, Sargasso)Eind 2005 zette Steeph van Sargasso de actie Open Democratie 1.0 op. Deze actie had tot doel de overheid te attenderen op het feit dat Parlando, het systeem waar burgers kamerstukken mee kunnen opvragen, ernstige gebreken vertoont. De belangrijkste waren dat je in moest loggen en dat de links die door Parlando werden getoond tijdelijk van aard zijn. Je kan de links slechts voor een korte periode en op dezelfde computer van waar je gezocht hebt openen.

De overheid zag ook in dat het beter kon, en zegde toe in 2006 met een verbeterde versie te komen. Nu, in 2007, is dat systeem er nog steeds niet; er is zelfs geen lanceerdatum voor bekend. Wij gingen daarom zelf aan de slag. In slechts acht uur zette één van ons geencommentaar.nl/parlando op, een website die de ergste tekortkomingen van Parlando verbetert.

Onze versie is een soort bemiddelaar. Het logt automatisch voor je in bij de Parlando site en geeft je zoekopdracht door. Bovendien geeft het links naar kamerstukken terug die WEL geldig blijven, in tegenstelling tot die van Parlando zelf. Je hoeft niet steeds opnieuw in te loggen en te zoeken om hetzelfde kamerstuk weer te kunnen bekijken: de link bewaren is dus voldoende. We hebben de look en feel van Parlando zo veel mogelijk overgenomen om de huidige gebruikers niet af te schrikken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

In de arrestantenbus

, door

Zaterdag maakte ik een gezellig busreisje met wat mensenrechtenactivisten, kritische jongeren en collega-journalisten. Eindbestemming was het politiebureau van de Autofabriekwijk in Nizjni Novgorod, een mooie stad die voor een paar uur in een oorlogszone leek te zijn omgetoverd.

Dat zit zo. De militaire eenheid had tijdens een verboden demonstratie over het hoofd gezien dat ik journalist was. Logisch: ik was foto’s aan het maken, had een persaccreditatie van het ministerie van buitenlandse zaken bij me, had me aangemeld bij de lokale politie op het Gorkiplein en riep dat ik journalist was.

Dus dat busreisje was niet geheel vrijwillig. Na de tralies van de arrestantenwagen en de commando’s van de ME was het echter een prettig onderkomen. Ik kon er zelfs stiekem mijn eerste sms’je versturen aan collega Peter d’Hamecourt, die bezorgd had toegezien dat twee bomen van kerels mij tegen een bus smeten, van achteren sloegen, wegsleurden en in de ME-wagen mikten (zie Peters column).

Maar in de stadsbus die onder politiebegeleiding naar de Autofabriekwijk reed, kwamen de eerste grapjes al los. Iemand las op een opschrift dat een buskaartje 8 roebel kost en stelde voor de chauffeur te betalen.

Anderhalf uur later waren wij, de drie buitenlandse journalisten, vrij. Ze leken zich op het politiebureau niet echt raad te weten met onze aanwezigheid. We werden vanaf dat moment met fluwelen handschoenen aangepakt, hoewel zonder begrip, verklaring of excuses. ,,Heb je klappen gekregen? Dan zul je wel wat verkeerds hebben gedaan.”

Vorige Volgende