Er zijn van die mannetjes die met recht vervelende kereltjes genoemd kunnen worden. We noemen geen namen, u kent zelf wel bepaalde alfamannetjes en frustraten die haatcampagnes tegen feminisering voeren. Jammer, want mannetjes kunnen zo leuk zijn…. Functionele mannetjes Mannetjes waar je je veilig mee voelt. Het enige wat het mannetje van je vraagt is wat geduld op te brengen tot-ie groen wordt. Het Ampelmännchen uit de voormalige DDR is dermate iconisch geworden dat het werd ingezet bij de feestelijkheden rond het 25-jarig bestaan van de Duitse eenheid. Vormgegeven door kunstenaar Ottmar Hörl waren de 'alle-mensjes -zijn-broedertjes' op veel plaatsen te zien. Als standbeeld in Frankfurt am Main Groepsgewijs op de Postsdamer Platz in Berlijn Het verkeerslichtmannetje is overigens niet te beroerd zich in een ander te verplaatsen. Van Karl Marx…. … tot Elvis https://www.youtube.com/watch?v=IiRVckAP1eU Sterker nog: het mannetje kan ook een vrouw zijn. De eerste keer verschenen als ‘Sofie’ in Amersfoort. Nu zijn ze over heel de wereld te zien. Onder andere in Australië en Litouwen. Speciale vermelding is voor Wenen waarin 2015 voor het eerst homoseksuele en hetero ‘Ampelpärchen’ (verkeerslichtstelletjes) verschenen. Ook dat voorbeeld werd snel wereldwijd gevolgd. Terzijde: Waar ter wereld je ook bent, de taal mag overal anders klinken, het verkeerslichtmannetje spreekt als het ware een 'grafisch Esperanto', dat door iedereen wordt begrepen. Met het project Walking Men 99 heeft fotografe Maya Barkai een ode gebracht aan deze internationale figuur. https://www.youtube.com/watch?v=GWM6suCnnkg Functioneel met twist Of deze mannetjes van street art kunstenaar Clet Abraham de verkeersveiligheid bevorderen, valt te betwisten. Goed mogelijk dat verkeersdeelnemers gierend boetes oplopen wegens het verkeerd inrijden van een eenrichtingsstraat. Terwijl de kunstenaar bedoelt: sta eens wat langer stil bij een verkeersbord (ofwel: verminder je snelheid). Haringmannetjes De mannetjes in het oeuvre van Keith Haring zijn alom aanwezig in zijn tekeningen, schilderijen, sculpturen en muurschilderingen. Ook de figuren van Haring kun je lezen als ‘grafisch Esperanto’. Er ontbreken ogen, oren, neuzen, monden. Geen kleding, sieraden of werktuigen die identiteit aan de figuur geven. Met minimale vormen zien we hier ‘de mens’. De meeste ‘Haringmannetjes’ dansen in zijn werk rond. Symbool voor de levendige, kleurrijke clubscene in de zeventiger en tachtiger jaren. Keith Haring, We Are The Youth, muurschildering, 1987 Die ‘mannetjes’ figureren ook in Harings kritische werken. Deze poster uit 1989 ageert tegen het wegkijken van problemen. Keith Haring bedoelde: steek je kop niet in het zand maar kom in actie. Een boodschap die niet genoeg herhaald kan worden. Keith Haring, Ignorance = Fear, 1989 Poppenmannetjes De ‘Haringmannetjes’ zou je evengoed poppetjes kunnen noemen. Er is wel een verschil. Meestal hebben poppetjes wel oren, ogen, neuzen en monden. In de schepping is op dat punt iets mis gegaan. God schiep niet alleen de mens, god gaf de mens ook smoel. Het zou nog tot daaraan toe zijn als elke smoel hetzelfde was. Maar nee, het moest per se verschillend zijn. En nu hebben we de poppen aan het dansen: mensen gaan prat op hun verschillen, in plaats van op wat ze zijn. (Als u snapt wat ik bedoel). Je ziet dat ook bij kunstwerken. Zodra mannetjes ook maar iets van een gezicht krijgen, heb je de poppen aan het dansen. Bij voorbeeld bij de Aardappelmannetjes van Joost van den Toorn. Volgens ene Hans van den Bergh staat het beeldhouwwerk “in zijn eentje illustratief te wezen voor de huidige malaise in de beeldende kunst”. https://www.youtube.com/watch?v=m1bwcbsAbQw&t=1s In Doesburg staat het kunstwerk Passi d'Oro van Roberto Barni. Volgens de journalist van dit stukje “die drie rode mannetjes. Want dat zijn het eigenlijk”. Toch vond iemand vorig jaar de ‘mannetjes’ waardevol genoeg om de kleinste van de drie te stelen (naar slecht voorbeeld van een soortgelijke actie in 2010). Wegwijsmannetjes, We leven in onzekere tijden met complexe problemen, benadrukken de media vrijwel dagelijks. Hebben we behoefte aan wegwijsmannetjes om ons de weg hier uit te vinden? Harm Jan Vrolijk - De Wegwijsmannetjes, 2013. Maar ja, verlossers, dat zijn ook weer van die mannetjes, hè? Wat zegt u? U mist dat mannetje uit Brussel? Klopt, want het gaat vandaag niet over zeikerds. Prettige dag verder.
Experimenteel artiest Amon Tobin maakte zijn nieuwe album Nomark Selects, Vol. 1 met enkele van zijn aliassen, waaronder Cujo en Two Fingers. Als Cujo is Tobin meer jazzy, als Two Fingers – samen met drum & bass-artiest Doubleclick – klinkt hij steviger. En als zichzelf is Tobin al niet goed in een hokje te vangen, wat het nogal een gevarieerd album maakt.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
RECENSIE - Dat is nou eens een leuk boek: Verheven ongemanierd. Mimi en Multatuli van Gaia van Bruggen. Mimi, voor wie het even niet paraat mocht hebben, heette voluit Mimi Hamminck Schepel en was de tweede echtgenote van Multatuli.
Mimi – zoals we haar maar zullen noemen – heeft geen makkelijk leven gehad. Ze koos ervoor een keurig, burgerlijk en ongetwijfeld welgesteld bestaan op te geven om te leven met iemand die weliswaar gold als een geniaal schrijver, maar die van de ene naar de andere moeilijkheid liep. Dat ik hem in de vorige zin “schrijver” heb genoemd, zou hij me vermoedelijk kwalijk hebben genomen, want de Havelaar was zijns inziens geen roman maar een politiek middel. En het boek dat mij het dierbaarst is, Woutertje Pieterse, zou hij nooit uitgegeven hebben willen zien zoals het uitgegeven is. Het was geen zelfstandig boek, vond hij, maar een uitwerking van zijn Ideën. Wat ik maar zeggen wil: Multatuli was iemand die het met iedereen oneens lijkt te zijn. Op zich een zinvolle intellectuele positie, maar lastig voor wie ermee moet samenwonen.
Van Bruggens verhaal is dus te lezen als een verslag van een reeks moeilijkheden. Moeilijkheden met de eigen familie, die Mimi verbiedt om te gaan met Multatuli. Niet onbegrijpelijk, want zijn omgang met goedgelovige jonge vrouwen zou tegenwoordig gelden als grensoverschrijdend. Moeilijkheden met Multatuli’s kinderen en eerste echtgenote, Tine. De kinderen haatten hun stiefmoeder als de poorten van de hel. En uiteraard behandelt Van Bruggen de financiële moeilijkheden. Die vormen nu eenmaal de rode draad in elke Multatulibiografie. Ronduit wreed zijn de moeilijkheden na Multatuli’s dood, als ze de boedel niet op de normale manier te gelde kan maken omdat daarvoor moet worden samengewerkt met Multatuli’s kinderen, waarvan niemand weet waar die zijn.
VERSLAG - Tijdens mijn bezoek aan het Scheepvaartmuseum in Amsterdam, ontdekte ik op de bovenste verdieping de Mens op Zee. Deze expositie is een samenwerking tussen het Scheepvaartmuseum en de Dutch National Gallery. Het is een fototentoonstelling met beelden van de veelzijdige maritieme wereld. Je ziet ontroerende, prikkelende en onvoorspelbare portretten. In de vele verhalen hoor je hoe het leven op zee, je als mens kan veranderen.
i.v.m. grote belangstelling
is deze expositie verlengd
t/m 2 juli 2023
Twee foto’s van de zee door Mischa Keijser © foto Wilma Lankhorst.
Als je de expositie Mens op Zee inloopt, zie je geen mensen, maar water, golven en nog eens golven. Fotograaf Mischa Keijser (Rotterdam, 1974) maakt zijn foto’s met zijn voeten in het (koude) water. Als je zijn foto Maro #2 bekijkt, rollen de schuimkoppen op je af. Keijser laat de blauwe zee zien in combinatie met een bijna net zo blauwe lucht. Op een andere foto rolt de schuimende zee aan je voorbij. Door het werk van Keijser word je als bezoeker van het land naar en zelfs in de denkbeeldige zee gezogen. Eenmaal op zee begint de ontdekkingsreis naar Mens op Zee.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Trompettist en zanger Chet Baker was en is zo’n icoon dat er zelfs serieuze artiesten zijn die onder parodienamen van ‘m werken.
Een uitspraak van de Portugese kunstenares Grada Kilomba:
Als de geschiedenis niet goed wordt verteld, herhaalt haar barbaarsheid zich
‘O Barco / The Boat’ van Grada Kilomba is een installatie van 140 verkoolde houtblokken, die samen de schaduw vormen van een schip waarmee tot slaaf gemaakte Afrikanen naar Europa werden gedeporteerd.
Op achttien blokken zijn achttien regels gegraveerd, die samen het gedicht vormen dat centraal staat in de bijbehorende performance. De regels zijn in zes talen weergegeven (Yoruba, Kimbundu, Creools uit Kaapverdië) Portugees, Engels en Syrisch Arabisch.
Het hele gedicht staat hier (even naar benden scrollen). We citeren de eerste zes regels (de links gaan naar de verkoolde houtblokken met de daarin gegraveerde dichtregel).
One boat one cargo hold
One cargo hold one load
One load one story
One story one piece
One piece one life
One life one body
Het werk ging in 2021 in première bij MAAT (Museum of Art, Architecture and Technology) in Lissabon. Over ‘the making of…’ vertelt Grada Kilomba in deze documentaire.
‘O Barco / The Boat’ is daarna nog uitgevoerd bij het Rijksmuseum Baden-Baden (31 juli 2022, als onderdeel van de expositie ‘Nature and State) en bij het Somerset House in Londen (september – oktober 2022).
Lang voordat een zwaar gesubsidieerd kunstdepot in Rotterdam werd geopend (2021), bestond er al een kunstdepot in Wageningen (sinds 2004).
In Rotterdam kost een toegangskaartje 20 euro. Met een museumkaart kost het slechts 1 euro. Eenmaal binnen is er verrekt weinig te zien. Bijna alle afdelingen waren dicht. Dat is niet alleen mijn ervaring, ook vrienden die op een andere dag en tijdstip op bezoek waren, vonden het tegenvallen. Misschien waren we op een verkeerd tijdstip op bezoek?
In Wageningen is de entree gratis en sta je met je neus bovenop de kunst, die je in bijna alle gevallen ook mag aanraken. Hoe zit dat?
Beeldengalerij het Depot is geen museum. Het is ook geen kunstgalerie. Het is en verzamelplaats voor beeldhouwkunst, waarbij de mensen staat centraal staat. ‘De mensen’ zijn niet alleen de beeldhouwers die door het Depot worden gesteund, maar ook ‘mensen die niet zo gemakkelijk of niet zo dikwijls naar kunst kunnen of komen kijken. Kinderen, studenten, blinden, ouderen en mensen met een beperking.’
Deze formulering is gebaseerd op het ideaal van ondernemer Loek Dijkman. De ‘overwinst’ die zijn verpakkingsbedrijf maakt, wordt niet aan aandeelhouders uitgekeerd maar aan haar omgeving waaraan zij haar bestaansrecht ontleent. De winst wordt aangewend voor het algemeen nut.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Verdrijf de druilerigheid met de zomerklanken van Sébastien Tellier. Richting de zon gaan, wie krijgt daar zo geen zin in?
Finn Andrews channelt Nick Cave in dit nummer van de nieuwe plaat van The Veils, … And Out of the Void Came Love.
Alice Coltrane was pas twee jaar gehuwd met de bekende jazzmusicus John Coltrane toen deze in 1967 kwam te overlijden tengevolge van leverkanker. Alice doorstond een periode van slapeloosheid en depressies, begon een spirituele queeste en zocht haar heil uiteindelijk in Indiase goeroes.
Die maakte zo’n indruk op haar dat ze in 1975 een Vedantisch centrum in Californië zou beginnen.
Hoorde ik daar nou een IJslands accent? Een vleugje Björk? Nee, ik luisterde naar Mathilde Nobel, een Oud-Beijerlandse producer, beeldend kunstenaar en muzikant. Maar wel met een voorliefde voor de IJslandse zangeres en het bijbehorende land. Tot vrij recent bleef haar publiek beperkt tot haar vrienden en zichzelf, en eigenlijk bij toeval kwam haar muziek terecht bij het Tilburgse platenlabel Intercept en kreeg ze via de Talenthub Brabant de kans om haar muziek verder uit te bouwen tot een live festivalshow. Haar intieme optreden op Rewire bewees dat ze daarin geslaagd is.
Lucy Gooch komt uit Bristol, en haar muziek wordt door Pitchfork treffend omschreven als ambient dream pop, maar daar waar ambient nummers vaak tot in het oneindige weet te rekken, houdt zij het verfrissend kort. Gisteren trad ze op in de kleine zaal van Paard op het Rewire-festival.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.