Kunst op Zondag in de kerstvakantie

In de kerstvakantie is er vaak extra tijd om er even tussenuit te gaan. Een museumbezoek biedt een moment van inspiratie, van nieuwe ideeën opdoen of gewoon een moment van ontspanning. Graag zet ik een aantal tentoonstellingen op een rijtje om de gang naar het museum nog iets gemakkelijker te maken. Hiermee sluit ik mijn bijdrage aan Kunst op Zondag voor 2023 af. Mooie feestdagen en graag tot ziens in 2024. [caption id="attachment_348215" align="aligncenter" width="450"] Sfeerbeeld Lara de Moor in Museum MORE Gorssel © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Lara de Moor in Museum MORE Gorssel De tentoonstelling van Lara de Moor (1969) in Gorssel is verstillend en adembenemend mooi. In de tuinzaal van het museum hangen dertig werken van haar onder de titel ‘The other place’. Dit is de eerste museale tentoonstelling van deze Nederlandse kunstenaar. In haar werk  creëert zij een mysterieuze wereld waarin verlaten plekken een eigen ziel en atmosfeer krijgen. Een afgehaald bed met en stapel dekens in een lege kamer brengt je in een oogopslag in een andere wereld. Soms verwijst ze in haar werk naar een historisch kunstwerk zoals in ‘Prop Table (after El Greco – 2018) en dan weer creëert ze zelf een nieuwe ruimte waarin ze een web van draden spint. En wat doet die zak met water daar aan de deurknop? Ontdek het zelf in de tentoonstelling The Other Place in Museum MORE. [caption id="attachment_348214" align="aligncenter" width="450"] Lara de Moor in Museum MORE Gorssel © foto Wilma Lankhorst.[/caption] The Other Place van Lara de Moor is nog tot en met 10 maart 2024 te zien in Museum MORE in Gorssel. [caption id="attachment_348218" align="aligncenter" width="450"] Zaalimpressie Tal R en Mamma Andersson Around Hill © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Ook te zien in Museum MORE: Tal R & Mamma Andersson, rondom Hill De Deens-Israëlische kunstenaar Tal R (1967) en de Zweedse kunstenaar Mamma Andersson (1962) hebben zich voor deze expositie laten inspireren door het werk en leven van de Zweedse kunstenaar C.F. Hill (1849-1911). Het grootste deel van zijn leven woonde en werkte Hill in de voormalige studeerkamer van zijn vader. Hij schilderde en tekende zinderende landschappen en mysterieuze werelden. [caption id="attachment_348221" align="aligncenter" width="450"] Planet City (2020) © Liam Young - videostill © foto Rijksmuseum Twenthe.[/caption] Van wie is het (platte)land in Enschede ‘Van wie is het (platte) land? Is een grote publieks- en tentoonstellingsmanifestatie in het Rijkmuseum Twenthe. De manifestatie bestaat uit drie verschillende tentoonstellingen en een activiteitenprogramma. In 2035 wonen er in Nederland naar verwachting 19 miljoen mensen. We moeten de komende tien jaar meer dan een miljoen huizen bouwen en in 2030 onze CO2-uitstoot met 55% hebben gereduceerd. Wat betekent dit voor het landelijk gebied? Hoe ziet de toekomst van ons platteland eruit en welke belangen laten we het zwaarst wegen? Het museumteam heeft vier hedendaagse kunstenaars uitgenodigd om artistiek onderzoek te doen rondom onderwerpen die spelen in het landelijk gebied van Twente Van wie is het (platte) land ? is tot en met 28 januari 2024 te zien in Rijksmuseum Twenthe in Enschede. Lees hier alle details over de tentoonstelling en het activiteitenprogramma. [caption id="attachment_348213" align="aligncenter" width="450"] Allegorie op de schilderkunst (ca. 1625-1630) Jan Brueghel de Jonge Collectie JK Art Foundation © foto Peter Cox.[/caption] Brueghel de familiereünie in ’s Hertogenbosch In het Noordbrabants museum wordt al weken een grote reünie gehouden: Brueghel, de familiereünie. Je ziet werk van en leest verhalen over vijf generaties uit de Brueghel-familie. Vanuit alle hoeken van de wereld komen ruim 80 schilderijen en etsen in ’s Hertogenbosch samen. In lijn met de lopende maatschappelijke discussie, wordt de rol van de vrouwen in deze familie nader belicht. Je maakt kennis met Mayken Verhulst (1518-1600). Zij is onzichtbare matriach, de schoonmoeder van Pieter Brueghel de Oude en de oma van Pieter de Jonge en Jan de Oude. Daarnaast was ze zelf een beroemde kunstenaar, ze schilderde aquarellen en miniaturen. Naast Mayken Verhulst zijn er de verhalen van Anna Maria Janssens en Clara Eugenie Brueghel. Brueghel de Familiereünie is tot en met 7 januari 2024 te zien in het Noordbrabants Museum in ’s Hertogenbosch. De Zonnekoning en Oranje in Venlo Slaags aan de Maas, is de ondertitel van de tentoonstelling De Zonnekoning en Oranje. Het is dit jaar 350 geleden dat de Fransen slaags raakten met de Limburgers. In Venlo krijg je een interessante geschiedenisles over deze regionale historie. Over het aandeel van de Zonnekoning was al veel bekend. Van de regionale geschiedenis was tot het onderzoek van historicus Luc Panhuysen (1962) veel minder bekend. Zijn boek ‘Oranje tegen de Zonnekoning’ is de basis voor deze expositie. De Zonnekoning en Oranje in Venlo, slaags aan de Maas is nog tot en met 7 januari 2024 te zien in het Limburgs Museum in Venlo. [caption id="attachment_348217" align="aligncenter" width="450"] Stap even uit de trein en geniet van Drenthe zoals Vincent het zag. © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Wandel met Van Gogh door Drenth In het Drents Museum in Assen stap je in de Drentse voetsporen van Vincent van Gogh. 140 Jaar geleden verbleef de schilder in wording drie maanden in deze provincie. Hij reisde per trein van Den Haag naar Hoogeveen. Per trekschuit en vooral te voet verkende hij het zuidoostelijk deel van deze provincie. In het museum krijg je in sfeer van de wachtkamer van het station in Den Haag eerst een beknopte kennismaking met het leven van Van Gogh. Daarna stap je op de trein naar Drenthe. Halverwege de treinrit is er een stop met een immersieve presentatie. Vincent’s wereld in Drenthe In een mix van Virtual Reality (VR), Augmented Reality (AR) en Mixed Reality (MR) word je ondergedompeld in de wereld van de jonge Van Gogh. Aan het einde van de treinreis wachten vijf themawerelden: grond & lucht’, ‘licht & donker’, ‘mens, ‘huis’ en tot slot ‘veen & turf’. In Drenthe experimenteerde Van Gogh met een nieuw kleurpalet. Hij bestudeerde de effecten van licht en donker en tekende mensen die hij ontmoette. Na drie maanden vertrekt Van Gogh uit het noorden, naar zijn ouders in Brabant. 'Op reis met Vincent van Gogh in Drenthe' is tot en met 7 januari 2024 te zien in het Drents Museum in Assen. [caption id="attachment_348222" align="aligncenter" width="500"] Vanuit Tate Modern wens ik je een liefdevol 2024. Yinka Shonibare selfie Wilma.[/caption] © tekst en foto’s Wilma Lankhorst © gebruik van de afbeeldingen met dank aan en met toestemming van de genoemde musea, kunstenaars en alle bruikleengevers.

Door: Foto: Zaalimpressie Tal R en Mamma Andersson Around Hill © foto Wilma Lankhorst.

Closing Time | Hit the City

In 2004 bracht Mark Lanegan (Screaming Trees) het solo-album Bubblegum uit, met daarop dit nummer.

Nou ja, solo-album… Een sterrencast aan gastmusici speelden mee, waaronder PJ Harvey zoals u hoort,Josh Homme en Nick Oliveri van Queens of the Stone Age, Greg Dulli uit The Afghan Whigs, en Duff McKagan en Izzy Stradlin van Guns N’ Roses.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: 2011 # 1848 Vancouver -Stanley Cup-rellen (detail) © foto Wilma Lankhorst.

Kunst op Zondag │Thomas Schütte & Stan Douglas

VERSLAG -  

In Museum de Pont gaat deze winter een droom van kunstenaar Thomas Schütte in vervulling. Na ruim veertig jaar krijgt hij de kans om drie van zijn architectuurmodellen op ware grootte uit te voeren. Naast deze werken zijn er audiovisuele werken van de Canadese kunstenaar Stan Douglas te zien en te beluisteren. Voor Kunst op Zondag pakte ik de trein om beide exposities in Tilburg te verkennen.

Thomas_Schütte Westkunstmodelle © Thomas Schütte © fotocollage Wilma_Lankhorst (4)

Westkunstmodelle 1:1 © Thomas Schütte © foto’s Wilma Lankhorst.

Thomas Schütte

Van de Duitse kunstenaar Thomas Schütte (Oldenburg, 1954) heeft de Pont verschillende werken in haar collectie. Wie de Pont kent, kan zich Die Grosse Geisten, vast herinneren. Deze glimmende figuren staan in een kring bij elkaar. Het is alsof je tussen reuzen staat. Ondanks hun sterke verschijning zijn de geesten nu bijfiguren. In de tentoonstelling Westkunstmodelle 1:1 staan drie architectuurmodellen centraal die eerder als miniatuur te zien waren op de Westkunst-tentoonstelling 1981. In de grote hal van de Pont zie je de modellen nu voor het eerst op ware grootte. Het gaat om het werk Schiff, Bühne en Kiste. De centrale hal van de voormalige wolspinnerij leent zich goed voor dit soort monumentale werken.

Foto: Schermafbeelding Documentaire Kunstparade Binnenhof met Tirzo Martha

Kunst op Zondag | Zitten, zat, gezeten, nu ga ik staan!

DOCUMENTAIRE - Is het toeval dat juist tijdens de renovatie van het Binnenhof de parlementaire democratie een schokkende verandering ondergaat? En wat gaat die verandering ons brengen?

Tijdens de renovatie van het Binnenhof krijgen twaalf kunstenaars een opdracht om nieuw werk te maken. Een project van Atelier Rijksbouwmeester en gebruikers van het Binnenhof (Eerste Kamer, Tweede Kamer, Raad van State, ministerie van Algemene Zaken en de gemeente Den Haag).

Van 27 tot en met 30 mei dit jaar vond de eerste editie van de Kunstparade Binnenhof renovatie plaats. Beeldend kunstenaar Tirzo Martha werd door de Eerste Kamer gevraagd zijn visie op de betekenis van het Binnenhof in een tijdelijk kunstwerk te vatten.

Het werd een performance en installatie over de zetel. Tirzo Martha zei:

De beweging van verkozen worden, een zetel innemen en weer afstaan probeer ik in dit beeld te vangen

Tirzo Martha nodigde burgers uit hun stoel toe te voegen aan de installatie. Aan elke stoel zat natuurlijk een verhaaltje vast.

Het kunstwerk ‘Zitten, zat, gezeten, nu ga ik staan!’ ging over meer dan zetels die na verkiezingen telkens door anderen ‘bezeten’ worden. Het ging ook over reflectie. Hoe en wat hoor en zie je in deze 17 minuten durende documentaire, gemaakt door Kristiaan Asscheman.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | By Fire & Sword

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik vrienden en kennissen heb die me af en toe een berichtje sturen “dat je dit echt moet luisteren!” Dergelijke zendingsdrang is sowieso te prijzen, maar in het geval van het album Glory van By Fire & Sword des te meer, en des te passender. Wat is dit ontzettend gaaf! Denk aan een vage, eclectische mix van seventies hardrock, traditionele heavy metal en een zanger die zingt en spreekt alsof hij op de domineeskansel staat. Ik snap het, menig lezer zal nu niet gelijk denken ‘dit moet ik horen’, maar vertrouw me: het totaal klopt gewoon. En de kwaliteit van de nummers is zó ontzettend hoog, zo pakkend, en zo strak uitgevoerd!

Foto: Gasten van de Barkenhoff v.l.n.r. Paula Becker, Rainer Maria Rilke en Clara Westhoff © foto Wilma Lankhorst.

Kunst op Zondag verkent kunstenaarskolonie Worpswede

REPORTAGE - Op een kleine twintig kilometer van Hanzestad Bremen ligt de kunstenaarskolonie Worpswede.  Aan het begin van de twintigste eeuw woonden en werkten hier de Duitse Modernen. Naast talrijke actieve artistieke mannen zoals Heinrich Vogeler, Otto Modersohn en Fritz Mackensen was vooral Paula Modersohn Becker steeds op zoek naar nieuwe vormen, nieuwe kleurcombinaties en nieuwe composities. 100 Jaar na haar overlijden, werd zij in de Duitse media beschreven als de Duitse Picasso. Het is hoogtijd om Worpswede en haar kunstenaars eens nader te verkennen.

Worpswede Zaalimpressie van de Worpsweder kunstenaars in Kunsthalle Bremen © foto Wilma_Lankhorst

Zaalimpressie van de Worpsweder kunstenaars in Kunsthalle Bremen © foto Wilma Lankhorst.

Kunstenaarskolonie Worpswede

Als enkele Franse schilders vanaf 1830 in de omgeving van Barbizon buiten landschappen gaan schilderen, wordt dat door collega’s in buurlanden snel opgepikt. Geïnspireerd door de School van Barbizon (1830-1870) trekken in ons land (jonge) leden van de Haagsche School (1860-1890) massaal naar buiten. De Nederlandse reactie op Barbizon is het schilderdorp Oosterbeek op de Veluwe. De Duitse reactie op het Franse Barbizon is de oprichting in 1889 van de leef- en kunstenaarsgemeenschap Worpswede (1889-1922). Landschapschilders Fritz Mackensen (1866-1953),  Hans am Ende (1864-1918) en Otto Modersohn (1865-1943)  zijn de mannen van het eerste uur. Al snel sluiten Heinrich Vogeler (1872-1942),  en Fritz Overbeck (1869-1909) zich bij hen aan. Naast schilders sluiten ook dichters en beeldhouwers zich aan. In de artistieke gemeenschap in Worpswede spelen twee vrouwen een belangrijke rol: beeldhouwer Clara Westhoff (1878-1954) en schilder Paula Becker.

Foto: Nicolas Vigier (cc)

Kunst op Zondag | Een nacht in Madrid

Bij het begin van dit moppie muziek zou je kunnen denken dat het van deze tijd is. Wat er daarna volgt doet wel ietsje ouder vermoeden. Maar dan komt er weer eens stukje wat net zo goed onder ‘hedendaagse gecomponeerde serieuze muziek’ (wel met een kwinkslag) lijkt te vallen.

Of wordt er een loopje genomen met barokke muziek? Nou ja, dit strijkkwintet speelt ‘Musica notturna delle strade di Madrid. Opus 30, No. 6, gecomponeerd door Luigi Boccherini (1743 – 1805). Ofwel ‘eine kleine Nachtmusik’ uit Madrid.
De compositie is 243 jaar oud (hoor ik daar ergens in het laatste deel een soort ‘lang zal ze leven’?), de uitvoeringen klinken tegenwoordig of het van deze eeuw is.

Awel, het moppie muziek verhaalt van de geluiden die ’s nachts in de straten van Madrid te horen zijn. Althans, in de tijd van Boccherini. De klok van een kerk die oproept voor het Ave Maria gebed, trommels van soldaten, blinde bedelaars die door de straten schuifelen, de kraaltjes van de rozenkrans, straatzangers die langslopen, nog een trommel en als de nacht ten einde loopt trekt ook de militaire nachtwacht zich terug uit de straten van Madrid.

Waarmee ik maar wil zeggen: goedemorgen!

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Deena Abdelwahed

Deena Abdelwahed wil alles wat haar beweegt in Arabische folkmuziek (sha’bi) omzetten naar Arabische clubmuziek. ‘The Key To The Exit’ is het openingsnummer van haar laatste album Jbal Rrsas (‘Bergen van Lood’).

Closing Time | Lana Del Rey

Misschien heb ik Lana Del Rey onterecht afgeschreven als hedendaagse popartiest, zonder het te luisteren nota bene. Omdat haar nummer ‘A&W’ volgens Pitchfork het beste nummer van 2023 is, ging ik toch maar luisteren. En tja, dan moet je er toch maar een Closing Time van maken.

Closing Time | Hammok

Wat obscure hardcore punk uit Noorwegen. Ik kan er helaas weinig over vertellen, want hun enige wiki-entry is een foto op wikimedia commons, van hun optreden op het Nijmeegse Valkhof Festival. Dat treft eigenlijk wel, want dat is precies waar ik ze zag en leuk genoeg bevond voor een CT’tje. Geïnteresseerden kunnen hier terecht voor informatie.

Closing Time – Birds in Row

Het voordeel van festivalletjes is dat je wel eens wat nieuws hoort. Afgelopen Zomerfeesten in Nijmegen was Birds in Row te bewonderen, een punk / (post)hardcore bandje uit Frankrijk. Nooit van gehoord, eigenlijk ook niet mijn stijl, maar boeiuh, want zeker de moeite waard. Gris Klein is hun laatste album, het verscheen vorig jaar.

 

Vorige Volgende