Closing Time | More Than A Love Song
De Black Pumas brengen binnenkort hun nieuwe album uit: Chronicles of a Diamond. More than a Love Song is alvast een voorproefje.
Dit is het derde deel en voorlopig laatste deel van de Kunst op Zondag tentoonstellingstips. Later dit jaar volgt een nieuw drieluik met tips. Voor de september tips ging ik op bezoek in twee Hanzesteden en de groene oase Almen in de Achterhoek. Dit drieluik sluit met een tip voor Museum STRAAT op de NDSM-werf in Amsterdam Noord. [caption id="attachment_346678" align="aligncenter" width="450"] Ellen Korth met #Walks in Museum EICAS (Deventer) © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Ellen Korth met #Walks in EICAS Deventer Multimedia fotograaf/kunstenares Ellen Korth heeft een solo-expositie in museum EICAS in Deventer. EICAS (European Institute Contemporary & Science) is het nieuwe museum voor modern kunst in de Hanzestad Deventer. Korth woont op korte afstand van het museum en sinds haar expositie #WALKS hier is te zien, loopt ze regelmatig binnen. #Walks is het resultaat van zeven weken elke dag wandelen - iedere dag dezelfde weg – iedere dag een foto – iedere dag printen. In de expositie zie je prints van deze wandeling op Japans papier, een film van de Walks, een video van het maakproces, een vloer vol geschreven met en-en-en-en Ellen’s stem. Lopend op blote voeten door de lichte museumzaal, luisterend naar de stem van Ellen voelt als een da-da-ervaring. #WALKS van Ellen Korth is nog tot en met 17 september 2023 te zien in museum EICAS in Deventer. [caption id="attachment_346676" align="aligncenter" width="450"] Mucha en Tijdgenoten in het Lalique Museum in Doesburg © collage Wilma Lankhorst.[/caption] Mucha & Tijdgenoten in Hanzestad Doesburg Het Lalique Museum in Hanzestad Doesburg is vernoemd naar de Franse edelsmid en glaskunstenaar René (Jules) Lalique (1860 - 1945). Hij werkte vooral volgens het gedachtegoed van de art nouveau en art deco. Naast de vaste collectie met werk van Lalique organiseert het museumteam jaarlijks een tijdelijke expositie. In deze tentoonstelling is altijd een verbinding te zien met Lalique en/of de art nouveau periode. Nu te zien: Mucha & Tijdgenoten. Alphonse Mucha (1860 - 1939) was een Tsjechische kunstenaar die met zijn art nouveau-affiches en illustraties reuring veroorzaakte Parijs. Hij werd in 1894 in één klap wereldberoemd met zijn ontwerp van een poster voor de wereldberoemde Frans- Nederlandse actrice Sarah Bernardt. Deze affiches werden door liefhebbers uit de straten van Parijs geroofd. In deze expositie laat de conservator je ook zien welke de invloed Mucha had op zijn tijdgenoten. Mucha & Tijdgenoten is tot en met 30 juni 2024 te zien. Het Lalique Museum is gratis toegankelijk met de Museumkaart. [caption id="attachment_346677" align="aligncenter" width="450"] Sfeerbeeld van de schommelzaal met film van Rick Kloekke © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Bomen over Bomen in het Gelderse Almen Museum STAAL in Almen lijkt nu wel een museumbos. In de tentoonstelling Bomen over Bomen ontdek je van alles over bomen. De boom wordt hier op verrassend veel verschillende manieren gepresenteerd. Samen met Natuurmonumenten wordt dieper ingegaan op de functie van de groene oase in ons leven en voor de planeet. De boswachter van Almen vertelt over Landgoed Veldhorst. Jongeren uit Zutphen en omgeving laten mooi houtwerk zien dat ze hebben gemaakt bij Walhallab. Er zijn ook schilderijen van verschillende leden van de schildersfamilie van Barend Cornelis (B.C.) Koekkoek (Middelburg 1803, Kleve 1861). De stamboom van de familie Staring (naamgever van dit museum) is te zien op de eerste verdieping. Daar staan ook allerlei bijzonder kastjes gemaakt door Studio K. In de schommelzaal, ja met echte schommels, kun je kijken naar de time-lapse film van de Zwolse filmmaker Rick Kloekke. En dan zou ik bijna de frêle kunstwerken van Stef Kreymborg bijna vergeten. Wat weet jij trouwens van Stafrassen? Je ontdekt het allemaal in Bomen over Bomen. Bomen over Bomen is tot en met 24 maart 2023 te zien in Museum Staal in het Gelderse Almen Het museum is goed bereikbaar met het openbaar vervoer (trein Zutphen, aansluitend bus naar Almen). [caption id="attachment_346674" align="aligncenter" width="450"] Bomen van Draad (2020-2023) © Sara Vrugt © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Extra Bomen van Draad In de kerk van Almen (tegenover het museum( is tot en met 1 oktober de installatie Bomen van draad van Sara Vrugt te ontdekken. Vrugt is in 2020 begonnen met haar borduurproject. Ze geeft hiermee uiting aan haar bezorgdheid over het klimaat. De kunstenaar realiseerde zich dat ze in haar eentje relatief weinig kan doen. Daarom is ze een borduurproject begonnen waaraan duizend vrijwilligers hebben meegewerkt. Een geborduurd bos op textiel van vier bij dertig meter. Bomen, vogels, bladeren alles in vier seizoenen. In de wortels van de bomen kun je 300 bomenverhalen lezen. Bomen van Draad is nog tot en met 1 oktober 2023 te zien in Almen. De installatie is onderdeel van de tentoonstelling Bomen over Bomen. Meer een toegangskaart kun je beide exposities zien. [caption id="attachment_346679" align="aligncenter" width="450"] Collage print Desert Today Ocean Tomorrow (2023) © Shepard Fairey © foto Wilma Lankhorst.[/caption] Shepard Fairey in Museum STRAAT in Amsterdam Op de voormalige NDSM-werf in Amsterdam-Noord staat het eerste en (voorlopig) enige street art museum van ons land: Museum STRAAT. Het museumteam nodigt jaarlijks nationale en internationale street art kunstenaars en graffitischrijvers uit om ter plekke een werk te maken. Dit keer is het een hele grote vis: de wereldberoemde street art kunstenaar Shepard Fairey. Je kunt hem kennen van zijn wereldberoemde Hope-poster van de Obama-campagne in 2008. Fairey heeft met zijn team twee kunstwerken voor STRAAT gemaakt. Raise the level (4 x 4.8 meter) is buiten te zien en binnen de collage ‘Desert today-Ocean Tomorrow. [caption id="attachment_346680" align="aligncenter" width="450"] Shepard Fairey in STRAAT Gallery © foto Wilma Lankhorst.[/caption] In STRAAT Gallery is tot en met 1 oktober 2023 een solotentoonstelling van zijn werk op papier te zien. In Printed Matters ontdek je maar liefst 130 werken uit het grote oeuvre van Fairey. © tekst en foto’s Wilma Lankhorst © gebruik van de afbeeldingen met dank aan en met toestemming van de genoemde musea, kunstenaars en alle bruikleengevers.
De Black Pumas brengen binnenkort hun nieuwe album uit: Chronicles of a Diamond. More than a Love Song is alvast een voorproefje.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
RECENSIE - Op 11 augustus van dit jaar, zo leerde de Volkskrant mij, bestond hiphop precies vijftig jaar. Op 3 juli van ditzelfde jaar, zo leerde Wikipedia mij, bestond Zomergasten precies 35 jaar. Hiphop is dus ongeveer precies 15 jaar ouder dan Zomergasten. Toch is de ‘invloedrijkste muziekstroming aller tijden’ (dixit Robert van Gijssel in eerder genoemde artikel van De Volkskrant) niet echt vaak aan bod gekomen in het invloedrijkste tv-programma van de Nederlandse zomer (dixit Max Molovich in deze zin). Ik heb aardig wat afleveringen gezien zo door de jaren heen, maar geen enkel fragment waarin hiphop een belangrijke rol speelde komt bij me op. (Wat natuurlijk ook iets over mijn geheugen zou kunnen zeggen, maar dat terzijde. Ik laat me graag bijpraten in de reactieruimte.)
Wat ik wil zeggen: goed dat Alida Dors te gast was in de laatste aflevering van Zomergasten om dit onrecht even recht te zetten. Dat deed ze niet alleen door fragmenten te laten zien waarin hiphop centraal stond, maar ook door over de cultuur te spreken die haar kijk op leven, werk en leiderschap heeft gevormd. Waardoor ze bijvoorbeeld nu als artistiek leider van Theater Rotterdam niet alleen op talent en ervaring vaart, maar vooral op de vraag wat iemand aan het geheel kan toevoegen. En dat je moet vieren wat er is, niet wat er niet is.
In VPRO’s Zomergasten gaan we vanavond kijken en luisteren naar Alida Dors, theatermaker, choreograaf en directeur van Theater Rotterdam (TR). Een voorbeschouwing. Sargasso’s recensie van deze uitzending vindt u hier.
Theo Maasen moest “echt hard huilen bij de voorstelling The Story of Travis”. Een toneelstuk onder regie van Romana Vrede (de eerste Zomergast in 2018) en met choreografieën van Alida Dors. Theo Maasen is van plan haar te vragen:
(…) wat haar drijft en hoe ze het voor elkaar heeft gekregen om mij zo aan het janken te krijgen
Alida Dors is een multi-talent. Op jonge leeftijd was ze goed met kunstschaatsen, thaiboksen en turnen. Ze heeft twee studies op zak (Fiscale Economie en master Sociologie). Werkte als danseres bij uiteenlopende groepen en artiesten. Ze is medeoprichtster van hiphopdansschool Solid Ground Movement en begon haar eigen dansgezelschap BackBone.
Nu is ze, naast choreografe, ook artistiek directeur van Theater Rotterdam. In al dat werk is hiphop de grondwaarde van haar werkpraktijk. Dat verklaarde ze in ‘De Staat van het theater’, de toespraak die ze in 2022 hield bij de opening van het Nederlands Theaterfestival:
Mijn bronnen komen uit de hiphop. Mijn dans- en theatertaal staan in die traditie, en mijn leiderschap is erdoor gevormd. Hiphop, waar iedereen welkom is die beweegt vanuit urgentie. Hiphop, waar kleuren, disciplines en generaties elkaar ontmoeten en versterken
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Des Rocs is een soloproject van New Yorker Daniel Rocco. Hij maakt gitaarrock, zo simpel is het.
RECENSIE - ‘Concentratie trekt de aandacht’, zei Kamagurka (Luc Zeebroek voor de gemeente Oostende) in de vijfde aflevering van Zomergasten 2023. Hij analyseerde waarom het toch zo fijn was naar vier tekenaars te kijken die in het Franse tv-programma Du tac au tac omstebeurt een tekening maken en zo gezamenlijk een strip fabriceren. Niet lang daarna, we hadden net een scène uit Breaking Bad gezien waarin de vrouw van de hoofdpersoon diens leugen doorprikt, vroeg presentator Theo Maassen aan Kamagurka om een tekening te maken over een mannetje dat liegt. Kamagurka pakte zijn tekenpen erbij, tekende een grijnzend mannetje en begon na te denken. Even dacht ik dat het hem niet zou lukken. Dat de druk te groot was. Dat zijn innerlijke criticus zijn creatieve ik voor één keer in de weg zat. Dat hij de twijfel voor het eerst in zijn leven niet voor kon zijn en blokkeerde. Dat hij de rest van de avond zou nadenken over een grap die niet kwam.
De halve minuut denktijd die Kamagurka zichzelf toestond, waarin we in real time mochten toezien hoe de radertjes aan het draaien waren (en ik de angst had dat de boel vastliep) was de spannendste halve minuut van de hele avond. Waarmee ik de avond niet wens te diskwalificeren: ik heb bij tijd en wijle genoten. Van de anekdotes die Kamagurka vertelde, van zijn pogingen om zichzelf uit te leggen en van de fragmenten die hij had uitgekozen. Maar ik wil Kamagurka en Theo Maassen toch ook weer niet helemaal vrijuit laten gaan. Want soms kabbelde het gesprek wel erg rustig voort en was het anarchisme wel heel ver weg.
Vorige week leek Theo Maassen meer op zijn gemak met zijn gast, omdat ze een bepaald soort humor gemeenschappelijk leken te hebben. Bibi Dumon Tak zat ook wat losser in de uitzending dan de voorgaande gasten.
Humor is nu het bruggetje van de vorige Zomergast naar die van komende avond: cartoonist, theater- en televisiemaker en allround kunstenaar Kamagurka. Sterker nog: zowel Bibi Dumon Tak als Kamagurka hebben ‘iets’ met jagers. Kijk en zoek de overeenkomsten…
U ziet: waar Bibi Dumon Tak het nog bij een vervloeking liet (”Moge deze jager branden in de hel, zoveel jaren gelijk een wild zwijn haren heeft”, uit het schotschrift ‘In een groen knollenland’), gaat Kamagurka, a.k.a. Luc Zeebroek, een stapje verder.
Dat is nou net waar we Kamagurka vanavond over zullen horen:
Ik wil het ook hebben over grenzen. Over de grens van de grap, de mensen die die grens aftasten en er soms overheen gaan.
Zijn er grenzen aan grappenmakerij? Nee, stelt Kamagurka, er zijn alleen grenzen aan de ernst (NOS, 2018, n.a.v. de tentoonstelling ‘Kamagurkistan – Voorbij de grenzen van de ernst’, in het Noordbrabants Museum).
Het levensmotto van Kamagurka (Nieuwsblad.be, 2007):
Provocatie is mijn levensmotto. Ze is noodzakelijk om de waarheid aan het licht te brengen. Ik schilder, teken en beschrijf de mensen zoals ik ze zie.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De Britse meidenband The Last Dinner Party timmert pas een paar jaar aan de weg, maar maakt nu al prima gitaarrock.
Ik sta niet alleen in dat oordeel. Ze stonden al op Glastonbury en in het voorprogramma van de Rolling Stones.
The Midnight Special was een muziek- en variétéprogramma dat tussen 1972 en 1981 op de Amerikaanse zender NBC werd uitgezonden, na de populaire Tonight Show met Johnny Carson, de peetvader van allerlei late night praatprogramma’s (van Dave Letterman tot Jimmy Fallon).
TMS viel op door haar live acts. In TV-shows was het gebruikelijk artiesten te laten lip-syncen.
“Ambient jazz guru” Cole Pulice doet dingen met een tenorsax, wat hier ook te zien is. Even 22 minuten gaan zitten voor dit meditatieve stuk, in plaats van emails beantwoorden of scrollen door Instagram, was de suggestie van Pitchfork. En dan klinkt het zowaar niet zo gek als Pulice schrijft dat “listening rituals are forms of magic.”
Kan iets zich herhalen als het steeds verandert? De vier lange nummers van het album Ghosted vinden precies de juiste balans tussen herhaling en verandering, waardoor er een meditatieve cadans ontstaat die tegelijk de oren doet spitsen. Of zoals zij het zelf zeggen: “each tune settles into a deep groove, digging itself via continuous minimal adjustments into an ever-deeper, eternal groove.” Ghosted (2022) is het resultaat van een improvisatiesessie van multi-instrumentalist Oren Ambarchi, (bas)gitarist Johan Berthling and drummer Andreas Werliin.
Hoewel ik vroeger veel naar TopPop heb gekeken, kan ik me dit optreden van deze artiest toch niet voor de geest halen.
De travestiete entertainer werd vooral bekend door de cultfilm Pink Flamingos en stond model voor Ursula de Zeeheks in de getekende Disneyvertolking van de Kleine Zeemeermin.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.