Ja, dat leest u goed. Een commissie kan wel degelijk geniaal zijn. We zijn er aan gewend geraakt om alles wat door ‘een commissie’ gebeurt, bij voorbaat af te branden. Vraag een commissie om een paard te ontwerpen, en je krijgt een kameel. Genialiteit, zo wordt ons sinds de Romantiek ingestampt, is een individuele eigenschap. Wonderen kun je uitsluitend verwachten van ‘een genie’. En zodra een genie moet samenwerken met anderen, kan het alleen maar minder worden. Dat romantische misverstand houdt de mythe van het genie Shakespeare overeind. Zulke indrukwekkende werken moeten wel geschreven zijn door ‘een genie’. Enkelvoud. Tegelijkertijd kan iedereen die even oplet, direct merken dat in ieder geval de grootste toneelstukken het werk zijn van een commissie, waarbij verschillende leden, met verschillende historische en literaire expertises (en praktische vakkennis), aan de tekst hebben meegewerkt.
Gronograph maakt zijn nummers met samples en field recordings. Zo verwerkte hij in het nummer ‘The Tomorrow People’ geluiden van NASA. Het levert fijne muziek op: vrolijke en dromerige melodieën op lekkere en afwisselende ritmes, vaak met een wat nostalgische of magische sfeer die wordt ondersteund door de video’s.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Dat alternatieve gitaarrock nog niet dood is, bewijst Andrew Rineheart wel in dit nummer.
Oké, qua zangmelodieën is het allemaal niet zo spannend, en van dat ijle stemgeluid ben ik ook niet noodzakelijk fan, maar die elektrische gitaren jagen de rillingen over mijn lijf; en dan op een goede manier.
Minder dan drieduizend oogbollen. Je gelooft het niet.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Er zijn tal van remixes en gitaarcovers van deze eenvoudige pianoballade van postpunkband Fugazi uit 1999.
Er bestaat zelfs een mashup met “Cash Rules Everything Around Me” van de Wu Tang Clan (lees er hier alles over).
Op de een of andere manier spreekt deze variant van het in Canada residerende Verpackt me echter het meest aan.
Dat Garbage het nog steeds kan, bewijst de band hier met punkzangeres Brody Dalle, in een rauw nummer over hoe meiden en vrouwen elkaar voortdurend verbaal afbreken.
Over the Rhine is een van die bandjes waar je nauwelijks wat van hoort als je je niet tussen 1990 en 2005 in het christelijke muziekcircuit begaf, terwijl ze wel gewoon steengoed zijn en een broertje dood hebben aan preken.
Dit nummer komt van het in eigen beheer uitgegeven Dog Eat Dog. Misschien wel hun beste plaat.
Oké, dit nummer van The Walkmen doet nogal denken aan Reptilia van The Strokes, vooral qua zang ook, maar het klinkt er niet minder lekker door.
Eivør Pálsdóttir komt van de Faraoër-eilanden. Omdat die tussen IJsland, Noorwegen en Groot-Britannië in liggen, is ze thuis in meerdere talen.
Dat komt handig uit als zangeres; ze is in heel Scandinavië populair.
Dit nogal spookachtige lied bezingt de mist die over de kale heuvels van het landschap trekt, en het gevoel van eenzaamheid die dat oproept.
Guilhem Desq bewijst met wat moderne elektronische hulpmiddelen dat je op een middeleeuws instrument behoorlijk kunt rocken.
Hoe zullen we dit genre eens noemen? Medieval metal? Alhoewel, gooi er een trombone tegenaan en het gaat richting klezmer.
Hij zoekt nog kleine geldschieters voor zijn aankomende album, trouwens.
Het is merkwaardig dat We Barbarians nooit is doorgebroken, want ze maken ongecompliceerde gitaarrock met een kraakhelder geluid.
Je zou toch zeggen dat daar een markt voor is. Nu alleen die ene hit nog.
De Canadese (Leslie) Feist timmert alweer bijna twintig jaar weg, meestal solo, maar soms ook in bandverband. Hierboven een poppy deuntje dat geurt naar de jaren tachtig.
Cabaret Nocturne is een van de aliassen van de Belgische producer Raphael De Sauvage. In deze gedaante heeft hij ergens een oude synthesizer uit de tijd van New Order gevonden. Daar doet hij leuke dingen mee.