Vorige week vierde Dany Jaspers zijn zestigste verjaardag. Jaspers is een van de erudietste, een van de slimste én een van de aardigste taalkundigen van het Nederlandse taalgebied. Het is dus volkomen terecht dat zijn collega’s een Festsite voor hem hebben gemaakt. Hoe aardig en hoe erudiet hij is blijkt al uit de enorme diversiteit aan geleerden die hebben bijgedragen: van de letterkundige Elke Brems tot en met de semanticus Pieter Seuren; van de syntacticus Noam Chomsky tot en met de dialectoloog Jan Goossens. Een mooie bijdrage aan de site komt van de Nijmeegse sociolinguïst Stefan Grondelaers, en gaat over het maatschappelijk meest controversiële van alle taalkundige onderwerpen, de Zwarte Piet van de Nederlandse taal: hun als onderwerp: “Als je zo speelt, krijgen hun natuurlijk altijd kansen.” In Vlaanderen komt het niet voor, maar in Nederland is het al in 1911 voor het eerst geobserveerd en ondanks de redeloze woede die het in sommige kringen oproept, wordt het steeds meer gebruikt.
Wat iedereen als eerste schijnt te moeten melden over worriedaboutsatan is dat ze begonnen met post-rock, en vervolgens helemaal elektronisch zijn gegaan. En dat de naam heel erg metal klinkt, maar dat ze net zo soft zijn als de gemiddelde metalhead.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
OPINIE - De bovenstaande advertentie, geplaatst in De Volkskrant door de Tilburgse universiteit, figureerde vandaag nogal opvallend in mijn sociale-media-filterbubbel. U kunt de reacties uittekenen want de verwijten zijn de laatste maanden nogal voorspelbaar: je gaat toch niet in een Nederlandse krant aan een Nederlands publiek iets uitleggen in het Engels?
Eerlijk is eerlijk: de weerzin tegen de verengelsing is ten dele irrationeel. We leven nu eenmaal in een globaliserende wereld. Ik schrijf dit op een Japanse computer, rechts van me ligt een Chinese mobiele telefoon en links staat mijn koffie (Braziliaans) in een mok uit Jordanië. Dat onze taalwereld eveneens globaliseert, is alleen maar logisch. Van de andere kant: computers, telefoons en koffie koop je zelf. Op de verengelsing heb je daarentegen geen vat terwijl de taal, meer dan een koffiemok, een soort huis is waarin je woont. Verandering ligt dan gevoelig.
Veel veranderingen zijn echter niet van dien aard dat je je er zorgen om moet maken. Ja, “planetoïde” is nauwkeuriger dan “asteroïde”. En er is geen noodzaak te spreken over “transhumance” als je al het woord “verweiding” hebt. Echt ernstig vind ik zulke verschuivingen echter niet.
Maar een enkele keer aarzel ik. Soms is de weerzin tegen verengelsing misschien niet helemaal irrationeel. Eén voorbeeld zet althans mij aan het denken: de “natie-staat” die de laatste tijd zo vaak in het nieuws is. De staat dus waarbinnen één volk woont. Die heette vijfentwintig jaar geleden nog gewoon “nationale staat”.
Vorige week hadden we hier kunst alsof het stroomde. Een voorbeeld van hoe namaak echt veel beter is dan werkelijk stromend water. Zo lang waterschaarste een eerder groeiend dan afnemend verschijnsel is, moeten we uiterst zorgvuldig met water omgaan.
Dus een kunstwerk dat stromend water suggereert zonder dat er ook maar een druppel aan te pas komt, is veruit te preferen boven kunst waar wel water door of uit stroomt.
Dat zou het einde moeten zijn van de fontein. Maar die soms idyllische, soms romantische, dan weer spectaculaire spuiter lijkt onuitroeibaar. Sterker nog: er worden hier en daar hartstochtelijke pleidooien gehouden voor meer fonteinen in Nederland. En dan niet van die bedrieglijke spuitertjes waar kinderen de grootste lol mee hebben, maar die desastreus zijn voor markthandel in stad en land. Nee, fonteinen met allure, zoals we die van imposante buitenlandse voorbeelden kennen.
Het gaat helemaal niet slecht met fonteinen in Nederland. Vorig jaar telde uw redacteur de inwerkingstelling van elf nieuwe fonteinen. Dit jaar komen er ook minstens elf stuks bij, danzkij de in Friesland gevestigde Europese Culturele Hoofdstad 2018.
Die ‘spuit elf’ komen er niet zonder enig protest. Maken de Friezen bezwaar tegen waterverspilling? Nee, zeiden ze in Bolsward, geen fontein op ons plein, want het opofferen van de parkeergelegenheid gaat ten koste van de leefbaarheid. De Workumse volksmond protesteert luldieker dan ludiek, omdat men het allemaal autoritaire bespuitvorming vindt.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
We blijven nog even bij Stella Splendens met deze uitwerking van Blackmore’s Night, de kabouterband van voormalig Deep Purple- en Rainbow-gitarist Ritchie Blackmore. De man schijnt een hel te zijn om mee te werken, maar hij weet wel een aanstekelijk deuntje neer te zetten.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Countertenor Luc Arbogast is een straat- en festivalmuzikant die zich heeft gespecialiseerd in het vertolken van traditionele middeleeuwse muziek, waar hij zijn eigen interpretatie en arrangementen bij maakt. Volgens eigen zeggen is hij geheel autodidact. Hier zien we hem in 2012 met het Nederlands Blazers Ensemble.
Met het oog op discussies over onze eeuwenoude ‘joods-christelijke cultuur’ is het nog wel leuk de Arabische invloeden op dit traditionele pelgrimslied op te merken.
Je moet het maar durven: in Noord-Korea een ironisch marsdeuntje zingen waarmee je klokkenluiders en lekkers als Snowden & Manning bezingt.
U denkt wellicht: ja, dank je de koekoek, een of andere grappenmaker heeft wat concertmateriaal samengevoegd met beelden van een partijbijeenkomst. Maar het betreft wel degelijk een concertregistratie uit de documentaire die regisseur Morten Traavik in 2015 van de trip maakte: When Rock Arrived in North-Korea: liberation day, samengevoegd met beelden van het concert op de Noord-Koreaanse staatstelevisie.
Niet iedereen verstaat de kunst van ‘huilie huilie’ doen. Roy Orbison wel. Bijgaand vraagje: herkent u nog ander bekenden in deze opname?
Warhaus is een Belgische eenmansband die stemmige liedjes maakt. In het clipje hierboven ziet u twee mensen bestudeerd cool doen tegen een obligate New Yorkse achtergrond. De muziek heeft een beetje last van hetzelfde geposeer, maar sleept je lekker door zo’n avond waarop je nergens zin in hebt.
Dee Snider is vooral bekend als zanger van Twisted Sister. Of wellicht kent u hem (ook) van zijn prachtige bijdrage aan de strijd* tegen censurering van de muziekindustrie in de VS. Tipper Gore (ja, de vrouw van Al) voerde halverwege de jaren tachtig een campagne tegen ‘subversieve’ teksten en albumhoezen. Omdat die de jeugd zouden verpesten en zo (een heel modern idee in die tijd).
Nu ja, Twisted Sister (We’re not gonna take it! I wanna Rock!) is helaas niet meer. Dee gaat echter gewoon door. Met muziek maken. En ook met strijden tegen een fucked up overheid. In dit geval: de lokale autoriteiten die zich hebben bemoeid met de protesten tegen een oliepijp door Noord-Dakota. Door toe te staan dat een privébedrijf honden en traangas inzette tegen ongewapende demonstranten, met tientallen gewonden tot gevolg. Door een route toe te staan door een waterwingebied, en die ook nog eens door een stuk land gaat dat voor de inheemse inwoners van groot historisch en religieus belang is.
Ziltoid the Omniscient is een project van Devin Townsend, Het is een even absurd als hilarisch conceptalbum over een buitenaards wezen (Ziltoid) dat de aarde komt veroveren. En over koffie.
Dit is een alternatieve versie van één van de nummers op de eerste CD, waarbij de vocals in plaats van door Devin gedaan worden door Neerlands trots Anneke van Giersbergen. Minstens zo mooi, maar het origineel is ook zeker de moeite waard. Net als de rest van het album.
Na het succesvolle avontuur met Steve Vai, besloot Devin Townsend zijn eigen muziek te willen maken, in plaats die van anderen, hoe commercieel voordelig dan ook. Dat leidde tot Strapping Young Lad. Compromisloos, keihard, met een zware industrial ondertoon. Townsend bleek niet alleen een hele goede zanger, maar ook een geweldig componist.