Closing Time | Les gens-là
Yoann Launay verblufte in 2016 de jury van de Franse versie van The Voice met deze vertolking van Brel.
Sargasso’s kunstgalerie geeft ruimte aan kunstbloggers. Elke tweede zondag van de maand verbinden M&M een door Maria Willems gemaakte foto aan meestal een gedicht, maar dit keer een verslag, van Michiel van Hunenstijn. Een zonnig bezoek aan Odapark Venray Het Odapark in Venray, nee, ik had er nog nooit van gehoord. Negentien hectares geaccidenteerd terrein met bos, zandvlakte en stuifduin met daarin verspreid moderne kunst: sculpturen, beelden en andere objecten. Om even met wat praktische informatie te beginnen: parkeren kan er gratis voor de deur en, ook niet onbelangrijk om te melden: de toegang is gratis. Het park kan niet op slot, dat zal er vast mee te maken hebben. Wandelgidsjes Omdat de beelden kriskras verspreid door het park staan, zijn er twee wandelgidsjes verkrijgbaar bij het theehuis, tevens informatiepunt en giftshop, in het midden van het park. Reken voor beide wandelingen rustig een uur per wandeling. The Revenge Of The Fascist Fruit Boys Als je van figuratieve kunst houdt, die niet saai pretentieus is, maar wel van kunst die vrolijk is, die een beetje prikkelt, dan zit je goed bij het Odapark. We zullen bij wat kunstwerken langsgaan.
Yoann Launay verblufte in 2016 de jury van de Franse versie van The Voice met deze vertolking van Brel.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Wij nodigen u uit de komende tijd uw verhalen, anekdotes en wetenswaardigheden over uw vakantiebestemming bij te dragen aan onze zomerserie. Vandaag een bijdrage van János Betkó.
De Eerste Wereldoorlog was, met enig gevoel voor understatement, naar en vervelend. Onder andere in België. Velen hebben de gruwelen bezongen van de (derde) slag bij de Ieper, ook wel bekend als de slag bij Passendale (Paschendale). Iron Maiden bijvoorbeeld, in het nummer Paschendale dat u hierboven kunt beluisteren. Het is afkomstig van hun Dance of Death album, uit 2003. Maar ook bijvoorbeeld Sabaton:
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Dit nummer duurt 7 bezwerende minuten en verveelt me nooit. Ik ken Kevin Morby pas sinds zijn Pinguinradiohitje I’ve Been to the Mountain uit 2016, maar deze van zijn eerste plaat uit 2013 is mijn lievelingsnummer geworden. Kevin was eerder bassist bij Woods en ook hier hoor je dat de bas een prominente rol speelt.
Valerie June heeft niet alleen een zeer opvallend kapsel, maar ook een heel herkenbare stem. Er is mij ook verteld dat Medusa dit soort dreads had en geen slangen op haar hoofd. Valerie zingt soul, americana, gospel, folk, roots en ze brengt lekkere blazers mee. Mij heeft ze hiermee te pakken, ik word er warm van.
Kunt u zich voorstellen dat straatartiesten gevaarlijk kunnen zijn? Bijvoorbeeld de Chileen Gerardo Castro, die als harlekijn Karcocha ondetussen over de hele wereld bekend is.
In Amsterdam geldt sinds 18 juli een verbod op staatoptredens in het centrum van de stad. De 1,5 afstand is niet te handhaven als de toeristen samendrommen rond straatmuzikanten, levende standbeelden en wat er verder zoals optreedt als acrobaat, clown en dance act.
Een vrolijk liedje in deze verwarrende tijden. Uptown Girl van Billy Joel (uit 1983). Hier in een funkvariant van gelegenheidsensemble Scary Pockets.
Gary Clark Jr. doet het coronaleed even vergeten met deze moddervette cover van Jimi Hendrix’ Voodoo Child. Even de eerste minuut met gebabbel doorspoelen.
Meer dan één zwarte jazzmuzikant bekeerde zich tot de islam. Yusef Lateef (1920-2013) bekeerde zich in de jaren vijftig terwijl hij aan het conservatorium studeerde. Tot een ketters geachte variant, dat dan weer wel.
Eigenlijk was het de bedoeling dat de Buena Vista Social Club een kruisbestuiving zou vormen tussen Cubaanse en Afrikaanse muzikanten. In 2010 kreeg Eliades Ochoa alsnog de kans deze droom te realiseren met het album AfroCubism, waar diverse muzikanten uit Mali op meespeelden.
Senora May trad 2 november 2019 op in de bovenzaal van de Oosterpoort in Groningen bij het Take Rootfestival. Voor mij was ze vóór dit festival volslagen onbekend, maar er stond toch al een tijdje voor aanvang van het optreden een rij voor de deur te wachten. Ze stond in haar eentje op het podium en kreeg het publiek muisstil tijdens dit uitstekende concert. Helaas staat dit prachtige nummer niet op haar vooralsnog enige cd, Lainhart.
Ooit zagen we deze energieke maritime-raw-folk-band, zoals ze zichzelf noemen, op Het Lindeboom. Een festival voor traditionele muziek in Loon-Plage, onder de rook van de havens van Duinkerken, de thuisbasis van de band. Een lekkere feestband op het verder wat brave festival.
Een jaar later kwamen we ze weer tegen in het iets zuidelijker gelegen Boulogne-sur-mer tijdens de verregende havenfeesten. Wat jammer dat zo’n cd die je ter plekke koopt bij thuiskomst toch niet meer dat vakantiegevoel kan oproepen. En wat jammer ook dat zo’n ultieme live-band niet meer mag spelen. Zelfs het concert in Hoymille van 18 april is afgelast. Droit devat à Hoymille dan maar.