[qvdd] Je kan wel zeggen dat het allemaal toeval is, maar wij zeggen dan dat het wel heel toevallig is als het allemaal onbewust gegaan is. In een uitzending van Uitgesproken WNL wordt de Hoge Raad er van beschuldigd Wilders een "loer te draaien". Dit alles naar aanleiding van een recent arrest van de raad, waarin werd bevestigd dat een associatie ook van belang kan zijn bij een schuldigverklaring. In een vonnis was iemand (mede) veroordeeld wegens het dragen van een shirt met "combat 18" erop, waarbij de 18 zouden staan voor de eerste en achtste letter van het alfabet: A.H., oftewel Adolf Hitler. Met dat arrest kon de Raad volgens Uitgesproken WNL de wet buigen om Wilders te veroordelen. Joost Eerdmans, presentator van het programma, kan deze verdachtmaking echter slechts onderbouwen met een indrukwekkende stapeling van verdraaiingen en drogredenen. Zie voor een uitgebreide analyse van de uitzending drogredenen.nl.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dit schilderij heet Darfurnica (klik voor volledig werk). Het is een kunstwerk van de Deense, in Nederland wonende kunstenares Nadia Plesner. Het is door de rechter verboden omdat het zwarte jongetje in het midden een tas in z’n hand houdt met een motief waarop het Franse bedrijf Louis Vuitton het exclusieve recht heeft. Plesner heeft het eerder aan de stok gehad met Vuitton vanwege het gebruik van zijn tas. In 2008 tekende ze het jongetje met de tas om aandacht te vragen voor de situatie in Darfur. Vuitton heeft haar toen ook een proces aangedaan en uiteindelijk is Plessner gestopt met het gebruik van de tas. Nu heeft ze de draad weer opgepakt met dit schilderij, waarvan de titel en de afbeelding refereren aan Guernica, het beroemde schilderij dat Picasso gemaakt heeft naar aanleiding van het bombardement van de stad Guernica in de Spaanse burgeroorlog door de Duitse en Italiaanse luchtmacht.
Vuitton heeft de zaak opnieuw aanhangig gemaakt en de rechter heeft de kunstenares een boete opgelegd van 5000 euro voor elke dag dat het kunstwerk zichtbaar is (het hangt momenteel in Kopenhagen). Hiervoor diende een speciaal soort kort geding over intellectuele eigendomsrechten, een spoedprocedure waarin de kunstenares niet werd gehoord. Haar beroep op de artistieke vrijheid van de kunstenaar heeft geen rol gespeeld. Het vonnis is enkel gebaseerd op het Gemeenschapsmodellenrecht in de EU. De kunstenares wordt voorgesteld als een valse concurrent van Vuitton die zijn ideeën voor eigen gewin uitbuit.
Volgens Dirk Visser, hoogleraar intellectueel eigendom, is dit recht echter nooit bedoeld geweest voor dit soort zaken. Hij vindt dat grote, bekende merken er niet aan kunnen ontkomen dat hun producten als symbolen van de consumptiemaatschappij gebruikt worden door kunstenaars. Plesner’s werk heeft een boodschap van algemeen belang dat het particuliere merken belang overstijgt. Ook de verkoop van t-shirts, die misschien nog wel in verband gebracht kan worden met het merkenrecht, is geen puur particulier belang omdat de kunstenares de winst doneert aan goede doelen. Dat zij er naamsbekendheid door heeft verkregen is vooral de verdienste van Vuitton zelf, dus om haar op dat punt te straffen is wel heel vreemd.
Vuitton’s pijn zit ‘m natuurlijk ook in het beeld van de tas in de context van een verschrikkelijke burgeroorlog waar nog dagelijks slachtoffers vallen. Dit soort grote bedrijven doen in de regel alle moeite om hun product als onderdeel van de moderne wereld, als accessoire voor de moderne mens voor te stellen. Tegen een straatbeeld met Vuitton-tassen in een tijdschrift zal Louis geen bezwaar maken. Integendeel. Hij zal zelf zoveel mogelijk van die beelden proberen te organiseren om zijn tas te promoten. Zodra echter iemand zijn merk in een niet door hem geënsceneerde context plaatst komen zijn juristen actie. Wij zijn wel van de wereld, maar alleen van de wereld zoals wij hem graag zien. Uiteindelijk draait het natuurlijk om ons geld. Precies dat heeft Nadia Plesner willen aantonen en daarom is dit conflict zo belangrijk voor de verdediging van de vrije kunst.
Plesner laat het er dan ook niet bij zitten. Dat geeft andere kunstenaars hoop. Ook cartoonisten zoals Ruben Oppenheimer gebruiken soms beelden van grote merken in hun spotprenten. Oppenheimer vreest na deze zaak voor zelfcensuur bij zijn collega’s om “gedoe” te voorkomen. Hij zal zich er zelf niet door laten leiden omdat hij vindt dat het hier om beeldtaal gaat die van ons allemaal is. Zo redeneert ook Plesner: in een tekening of schilderij moeten beelden toch anders beoordeeld worden dan in een puur commercieel product.
Tomas Valasek is director of foreign policy and defence at the Centre for European Reform.
The US defence budget seems set to fall as Washington begins to restore order in its finances. Spending on the military has reached such heights – $700 billion, or 20 per cent of the US federal budget – that it has become too large for deficit-cutters to ignore. Even traditionally pro-defence Republicans now argue that military expenditures need to be reduced along with other government expenses. Europe, too, will feel the pinch: many of the American soldiers currently based on the continent seem certain to go, and some joint weapons programmes will be cancelled. In case of future crises in Europe, NATO’s and the EU’s ability to respond will be tested. The US will expect Europe to lead but European allies themselves have been reducing forces and budgets.
Congress is poised to cut the White House’s request for defence for the fiscal year (FY) 2011 by $15-$20 billion. That might seem low relative to the $700 billion total but of that amount roughly $160 billion is set aside for operations in Iraq and Afghanistan, and will decrease as those conflicts wind down. And much of the remaining money is tied up in non-discretionary spending such as pensions and healthcare for military personnel (the latter alone costs the Pentagon over $50 billion a year). The brunt of the cuts in FY 2011 will therefore fall on the pool of $200-$300 billion that pays for purchases of new equipment, foreign military assistance, overseas bases and non-core military operations. Money spent abroad will be particularly vulnerable to cuts – more and more Americans say that the US government should look after its own rather than, say, wealthy Europeans (all foreign aid is in for big reductions).
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
‘I wasn’t comfortable with it at first,’ said Osmond, ‘you start wondering is it really necessary?’ But the reaction of the locals soon persuaded him. ‘We had people coming up to us afterwards, not scared to talk to us. They felt they were being protected’.
Qua onveiligheidsgevoel kunnen we nog veel leren, omringd als we zijn door De Vijand. Neem nu Schuilnaam Osmond, losjes babbelend over zijn passie: het neerschieten van mensen. Hij en zijn vrindje hebben, in dit artikel alleen al, 105 Muzelmannen uiteen doen spatten, meestal van op een kilometer afstand. Het is moeilijk kiezen, welke quote er uit te plukken, daarom, na de bedenking, nog eentje. En die bedenking is: Waarom draagt een guerillagroep als de Taliban een enorm fluorescent herkenningsteken op het hoofd met daarop geschreven: “I AM TALIBAN”? Anders zou ik niet weten hoe twee toffe jongens al minstens 105 keer zo geruststellend zeker van hun zaak konden zijn.
“They know the consequences of what they’re doing and they are very measured men. They are both highly dedicated to the art of sniping. They’re both quiet, softly spoken, utterly charming, two of the nicest men in the company, if the most dangerous.”
Why I am an amoral, family-hating monster, and Newt Gingrich isn’t
maar ja, die Judeo-Christelijke waarden hè.
