(Let op; dit is niet de recensie, die vind je hier) Hoe ziet Nederland er uit in 2040? Daar heeft China-kenner Garrie van Pinxteren, VPRO’s zomergast van vanavond, wel een idee van. Wij zijn dan veel meer afhankelijk van China dan China van ons. Chinese bedrijven zijn onmisbaar geworden voor onze economie en bemoeien zich steeds meer met de manier waarop onze samenleving is georganiseerd. Maar we kunnen het ons als Nederland gewoonweg niet veroorloven om China weg te jagen. Een gevoel van onvrijheid en angst is de maatschappij binnengeslopen. Onze burgers hebben hun laatste restje interesse in de politiek verloren. Dat doemscenario beschreef Van Pinxteren in 2012, in een column voor Amnesty International. Een fictief verhaaltje waarin ze als oud-minister van Buitenlandse Zaken in kabinet Rutte II, in 2040 terugblikt op wat er misging in de relatie Nederland - China. Garrie van Pinxteren is sinoloog en China-correspondent voor NOS Nieuws en NRC. Ze is docent journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen en docent China Studies aan de universiteit Leiden. Ze heeft in China gestudeerd en gewoond. De waarschuwing die uitging van haar column uit 2012, vinden we tot op vandaag de dag terug in haar interviews, gesprekken aan televisietafels en in (onder andere) columns voor De Groene. Zo wijst Van Pinxteren er op dat Xi Jinping (president van de Volksrepubliek China) onze manier van leven fundamenteel verwerpt. Hij streeft “naar een wereldorde die een alternatief vormt voor de oude, vooral westerse orde. Die nieuwe wereldorde biedt ruim plaats aan autocraten (…) Het is een duistere wereld.”(De Groene, 21 februari 2024). De relatie tussen de EU en China zal de komende tijd alleen maar verslechteren (De Groene, 15 mei 2024). En het dringt in Nederland en Europa “nog maar zo moeilijk door dat China en onze keuzes in de omgang met China op de langere duur veel bepalender zijn voor de toekomst van Europa dan zelfs de oorlog in Oekraïne.” (De Groene, 26 juni 2024). In de Zomergasten van vanavond wil Garrie van Pinxteren laten zien wat haar afschrikt aan het land waarvan ze is gaan houden en voelbaar maken waarom ze het “zo’n tragedie vindt dat China en het Westen steeds verder van elkaar afdrijven”. Nou moeten we niet meteen een gruwelijke hekel krijgen aan alle Chinezen. Garrie van Pinxteren hoopt vanavond ook “zichtbaar te maken dat Chinezen weliswaar in een totaal andere politieke en maatschappelijke realiteit leven, maar dat hun passies, dromen en angsten niet verschillen van de onze.” Ook wil ze “de kijker meenemen op een reis naar een intiem China. Daar tref je de schoonheid van mensen die zich openstellen voor een nieuwe, vreemde wereld.” Presentator van dienst is deze keer Janine Abbring, bij haar allereerste zomergastenuitzending (24 juli 2017) door onze recensent Max Molovich geroemd met “Het zal me niks verbazen als Janine Abbring de beste zomergastenpresentator ooit is.” Dat zal voor veel kijkers een verademing zijn na de niet zo bijster geslaagde presentatie van Joris Luyendijk vorige week. We gaan het zien. Vanavond dus, bij de VPRO, 20.15 uur, op NPO 2 en via de livestream op npostart.nl. Natuurlijk zien we ook vanavond graag uw reacties op de uitzending tegemoet in de reactiekolommen hieronder. Morgen volgt de Sargasso-recensie, verzorgd door Karin van der Stoop.
De zusjes Lovell hebben een nieuw nummer uit en het klinkt weer lekker rootsy. “I may not be a star, but I can shine like the moon,” is bovendien ook nog eens een rake tekst.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
RECENSIE - Ik moet bekennen dat ik nog nooit van Sakir Khader had gehoord, terwijl hij al jaren werkzaam is als journalist, fotograaf en documentairemaker en die zich met name richt op verhalen van vluchtelingen; een onderwerp dat mij behoorlijk aan het hart gaat. Daarom heb ik me toch maar een beetje ingelezen op deze bijzondere man.
Al snel stuitte ik op de mini-docu “De ogen van Aleppo” over de Syrische jonge mannen die middenin de oorlog voor fotomateriaal zorgden, nadat het voor Westerse journalisten te gevaarlijk werd. Binnen 5 minuten zat ik met tranen in mijn ogen vanwege de afschuwelijke beelden en het verhaal van de jongens.
Nou, dat wordt nog wat vanavond, dacht ik toen. En ook; het lijkt me beter om vanavond maar gewoon te gaan kijken, voor ik hier een heel stuk neerpen over zijn Wikipedia-pagina.
De toon werd direct gezet met Sakirs opmerking dat hij niet weet of hij er over een paar jaar nog is, met het tempo waarmee zijn collega’s worden afgemaakt. Het thema van zijn werk is “De relatie tussen leven en dood”. Hij bevindt zich dan ook vaak in levensgevaarlijke situaties, maar neemt dat risico omdat hij belangrijke verhalen wil vertellen. Wel vindt hij het moeilijk om afscheid te nemen, vooral omdat hij de achterblijvers niet bezorgd wil maken. En natuurlijk wordt hij ook best moedeloos, biechtte hij op na het tonen van een fragment uit Terugkeer naar Homs, waarin een jonge rebel een graf delft voor zijn vriend terwijl de bommen en kogels om zijn oren vliegen. Als die totaal verdwaasd aangeeft dat hij niet meer kán, ziet Sakir zichzelf daar soms wel in terug.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Een boel relschoppers zullen dezer dagen de politie aan hun deur horen kloppen. Rond 1980 was dat nog linksig en stoer en punk. Tegenwoordig… niet meer zo.
The Guns van Brixton werd een paar jaar voor de rellen in Brixton uitgebracht. Kennelijk hing er eind jaren ’70 al een enorme ontevredenheid in de lucht over hardhandig politie-optreden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Siri Undlin is een singer-songwriter uit Minnesota. Ze heeft een paar maanden terug haar derde album uitgebracht, Right On, vol met eerlijke country-rock met hier en daar een toefje psychedelica.
Shakespears Sister brak begin jaren ’90 met wereldhits als ‘Stay’ en ‘Hello (Turn Your Radio On). Het duo werd opgericht door ex-Bananarama zangeres Siobhan Fahey en singer-songwriter Marcella Detroit.
Sinds 2019 treden ze weer samen op.
Goed, en dat nu even een weetje om u oud te doen voelen: Marcella Detroit schreef mee aan Eric Clapton’s hit uit 1977 Lay Down Sally.
De Amerikaanse Southern Rock Band Lynyrd Skynyrd boekte haar grootste successen in de jaren ’70, maar treedt nog steeds voor volle zalen en festivals op. Zij het wel in een nogal gewijzigde bezetting dan.
‘Gimme Back My Bullets’ stamt uit hun piekjaren, van het gelijknamige album uit 1976.
Singer-songwriter Sierra Ferrell haalt haar inspiratie hier zo te horen bij Django Reinhardt vandaan.
“Het lied kwam tot me terwijl ik in mijn busje woonde in Port Townsend in Washington,” schrijft ze. “Het strand werd al gauw een van mijn favoriete plekken. Ik liep er elke dag heen om dingen te zoeken die waren aangespoeld. In die tijd zag ik een Vissen met blauwe ogen en er was nog een ander waar ik een oogje op had die een Kreeft was.”
Siegfried of Sigurd is een legendarische figuur uit Germaanse heldendichten. Het is niet duidelijk of die op een of meer historische personen teruggaat. Vanaf 1200 komen er versies van het Nibelungenlied in omloop.
Siegfried raakt bevriend met een van Bourgondië, Gunther en helpt hem Brünhilde, de krijgszuchtige koningin van IJsland tot een huwelijk te verleiden. Die geeft allerlei opdrachten aan wannabe-echtgenoten, en brengt iedereen om die daarbij faalt. Met de bovennatuurlijke attributen die Siegfried tijdens zijn jeugdige avonturen heeft bemachtigt, helpt hij Gunther de taken te volbrengen.
Op de snelweg door Spanje. Mijn oude tweedehandse iPod Touch aan de autoradio met mijn al even oude muziekcollectie erop. De nostalgie. Aan de beurt is het album Morning View van Incubus. Prachtig melodieuze gitaarspelen, prachtige mannenstem, lekkere drum. Het nummer Warning geeft me het idee voor deze Closing Time. ‘She woke in the morning, she knew that her life had passed her by. She called out a warning, don’t ever let life pass you by.’
Als muziekhistorici en -archeologen zich over vijfhonderd of drieduizend jaar buigen over de vraag waar ze een nummer moeten dateren, zullen ze ongetwijfeld op het probleem van kunstmatige intelligentie stuiten.
Misschien dat de schunnige humor een weggevertje is? Maar afgezien daarvan: dit klinkt toch gewoon als een jaren ’80 nummer?
De onderwerpen aan de dinertafel van de familie Gentry schijnen nogal grimmig toe. Moeder vertelt onderkoeld over Billie Joe die van de brug af is gesprongen en vader merkt op dat die meid nooit enig verstand in d’r donder had.
De hele familie lijkt zich weinig aan te trekken van het tragische vooral. Voor Gentry is de onverschilligheid van het gezin “een studie in onbewuste wreedheid.”
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.