Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Nabeschouwing Zomergasten | Ben Verwaayen

, door

RECENSIE – Waarin de auteur denkt te kijken naar een aflevering van Zomergasten, maar blijkt te kijken naar een drie uur durend spotje van de VVD.

Helemaal aan het begin van de uitzending vroeg Jan Leyers waarom een druk bezet man als Ben Verwaayen op de uitnodiging van Zomergasten was ingegaan. Verwaayen zei dat zijn kinderen tegen hem hadden gezegd dat je wel heel arrogant moest zijn om een uitnodiging van Zomergasten af te slaan. En wie wil er nu arrogant zijn in de ogen van zijn kinderen? Zeker Ben Verwaayen niet. Maar dat was, zo concludeerde ik een kleine twee uur later, niet de echte reden dat hij bij Zomergasten zat. De echte reden was dat zich een unieke kans had voorgedaan om, in volle verkiezingstijd, de culturele voorhoede van Nederland duidelijk te maken waarom de VVD de partij was om ons er weer bovenop te helpen.

Pas toen de globalisering en de opkomst van de Chinezen ter sprake kwam en Verwaayen ging uitleggen welke rol Europa daarin moest spelen en hoe je de Nederlandse politiek moest inzetten om mensen niet zozeer te doordringen van de noodzaak van Europa, maar om Europa aantrekkelijk te maken, begreep ik waar het Verwaayen om te doen was. We waren een nieuw tijdperk ingegaan. En als we niet uitkeken en niet in staat waren een sterk blok te vormen zodat we om konden gaan met de verschuivende machtsverhoudingen, dan moesten we accepteren dat we het minder zouden krijgen. Wilden we dat niet, dan moesten we durven kiezen. Dan moesten we er echt voor gaan. Niet bij de pakken neerzitten. “Handen uit de mouwen”, zie hij letterlijk. Ineens luisterde ik naar een pratende verkiezingsposter van de VVD. 

Politici op Twitter

, door

Wat moet de overheid met internet? Waarom zou zij zich er überhaupt mee moeten bemoeien? De Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) heeft zich er de afgelopen tijd mee bezig gehouden. Op Sargasso vertelt een aantal experts de komende weken over de kansen en bedreigingen en over de vraag wat moet de overheid met internet.

Twitter, wat moet je er mee? Vertellen wat je gegeten hebt? Je beklag doen over de vertragingen in het openbaar vervoer? Iedereen een #goedemorgen wensen, voordat je richting #event, #school of #werk gaat? Elke twitteraar heeft zo zijn eigen motieven om steeds 140 tekens de wereld in te sturen, en van het overgrote deel merken wij als gewone mensen weinig.

Totdat politici de mogelijkheden van het medium inzagen. Want Twitter blijkt een effectief instrument te zijn om mensen op de hoogte te houden van de activiteiten van een politicus en zijn/haar partij. Het biedt politici de gelegenheid om rechtstreeks in contact te komen met burgers en omgekeerd. Twitter geeft politici een gezicht buiten de reguliere media om, en een stem die ze in het politieke debat in de Kamers niet altijd kunnen laten horen. Representatie non-stop. Klinkt allemaal aardig, toch?

Niet helemaal. De digitale zeepkist die Twitter is, brengt niet alleen mogelijkheden met zich mee, maar ook gevolgen. Een daarvan is dat nieuws, en daarmee de media, dankzij tweets anders gerouteerd wordt. Tweets waaraan een vleugje schandaal zit of ook maar enige nieuwswaarde heeft, worden door de nieuwe media opgepikt, opgeblazen, en weer terzijde geschoven voor het volgende item.

Transphobic ads win the day in Alaska

, door

The “culture wars” in the United States, today, are fought on social media.

Sociological Images shared this example of a campaign that ran against a proposed ballot proposition (“Prop 5”) in Anchorage, Alaska, that would have extended citywide anti-discrimination protections to sexual orientation and transgender identity:

SI’s Amy L. Stone writes,

“In addition to the use of stereotypically-presented “transvestites” to represent all transgender individuals as grotesque and laughable, the ads also argue that employers should have the right to discriminate if they think their customers are prejudiced toward a particular group or uncomfortable with them in certain jobs — an argument that has been used to resist allowing racial minorities and women into various careers. The ads also suggest that Anchorage is already sufficiently tolerant and thus doesn’t need to address the issues Proposition 5 supporters claimed were a problem.”

Ads that raise fears about transvestites teaching in the classroom have been used since the 1970s during ballot measure campaigns, and the Religious Right has been raising concerns about transgender women in women’s bathrooms since the late 1980s. These two ads from the Anchorage Proposition 5 campaign are among the newest additions to the long tradition of ads that rely on stereotypes of LGBT individuals as predatory, dangerous to have around children, and having ulterior motives.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Twee maal raak

, door

Twee aanvallen op Palestijnen in twee dagen tijd. Donderdag werd op de Westoever te zuiden van Bethlehem bij de nederzetting Bat Ayin een molotovcocktail naar een Palestijnse taxi gegooid. Vijf mensen, allen behorend tot de familie Hassan raakten ernstig gewond. Twee kinderen, de vier jaar oude Iman en Muhammad Hassan liepen eerste graads brandwonden op, hun ouders Ayman (35) en Jamila (25) tweede- en derde graads brandwonden, evenals de chauffeur, Hassan Hassan. Alle vijf werden door Israelische ambulances naar het Haddassah ziekenhuis in Jeruzalem gebracht. De taxi brandde uit.

Ma’an News meldde dat het militaire gezag constateerde dat alles erop wees dat de bom door Israelische kolonisten was gegooid. De krant Ha’aretz schreef dat de politie op de plaats van het gebeurde een tweede molotovcocktail aantrof die klaar lag om te worden gegooid. De krant schreef ook dat kort nadat het incident met de taxi was gemeld, nog meer brandbommen naar Palestijnse auto’s waren gegooid bij de Tapuah-kruising. Er werden echter geen andere auto’s getroffen. Niettemin onderzocht de politie, volgens Haaretz, ook de mogelijkheid dat de taxi door andere oorzaken in brand was gevlogen.

Premier Netayahu heeft het incident veroordeeld en gezegd dat de binnenlandse veiligheidsdienst Shin Bet instructies had de daders te arresteren. (Daders van aanslagen tegen Palestijnen worden haast nooit gearresteerd en vrijwel nooit veroordeeld).

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende