De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland. Wetenschap is het leukst als vindingen in één onderzoeksveld voor een doorbraak zorgen in een ander veld. Nog leuker is het natuurlijk als niet-wetenschappelijke ideeën onverwacht impact hebben in een wetenschappelijk veld. Het nieuwste voorbeeld zorgt voor de bovenstaande onwaarschijnlijke kop. Maar op welke manier kunnen pizzabakkers microtechnologie vooruit helpen? Onderzoekers van de Micro/Nano-physics onderszoekslab van de universiteit van Monash zijn hard op zoek naar de meest energie-efficiënt mogelijke methode om een micromotor te laten draaien. Deze zogenaamde standing wave ultrasonic motors kunnen gebruikt worden voor de kleine nanorobotjes die we straks in ons lichaam injecteren om onze ziektes op te sporen en het lichaam te genezen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
In aanloop naar de verkiezingen voor het Europees Parlement, hier in Nederland op 4 juni, biedt Sargasso aan alle partijen deelnemen ruimte om middels gastbijdragen hun standpunten naar voren te brengen. Vandaag Dennis de Jong, lijsttrekker van de SP.
Een klein bericht is snel vergeten, ook zijn de berichtjes vaak zo onopvallend dat je er snel overheen leest. Maar als die kleine berichten keer op keer terugkomen is er meer aan de hand. En keer op keer komt uit Brussel het bericht dat grote bedrijven tevreden zijn met maatregelen die uit de Brusselse koker komen. Keer op keer geven consumentenorganisaties, vakbonden en milieuorganisaties aan dat zij zich niet gehoord voelen. Voor de burgers is het een van de geheimen van de Brusselse achterkamertjespolitiek maar de Brusselse lobbyisten weten het al lang: Brussel is er voor Big Business.
Enkele weken terug was er weer zo’n klein berichtje, het ging deze keer over een energielabel voor consumentenelectronica. Een label waarmee je in één oogopslag zou kunnen zien wat een product aan energie verbruikt. Een goede zaak zou je zeggen, een eenvoudig label waardoor de consument een goede keus kan maken tussen de verschillende producten. De Europese Commissie stak al de loftrompet op over haar eigen maatregel: Brussel maakt consumentenelectronica groener stond er in de kop. Onderaan het bericht kwam in één zinnetje iets heel anders naar voren: de Consumentenbond sprak van een misleidend label, niet geschikt om consumenten een duidelijke keus te geven maar bedoeld om bedrijven zich groen te laten voordoen. Ook Milieudefensie zag in het label niets anders dan een poging van het bedrijfsleven om duurzaam te doen, zonder het te zijn. Een hemelsbreed verschil, mede mogelijk gemaakt door de Europese Unie.
Brussel maakt van energielabels een misleidende manier om bedrijven niet echt groen te laten zijn. En toch staat de SP alleen in haar oproep tot openheid van lobbyisten. Minstens 15.000 lobbyisten, waarvan er 12.000 voor het bedrijfsleven werken kunnen zonder zelfs maar te vertellen wie ze zijn en voor wie ze werken toegang krijgen tot het Europees Parlement, de gebouwen van de Europese commissie en de andere instellingen in Brussel en Straatsburg. Lobbyisten worden zelfs uitgenodigd om mee te schrijven aan Europese wetten en regels die betrekking hebben op hun eigen activiteiten. In Brusselse kantoren laten ambtenaren het bedrijfsleven de spelregels bepalen en alles wat u ervan leest is een klein stukje in de krant.
Het verspreidt zich van mens tot mens in een razendsnel tempo. Het nieuwsvirus waar journalisten door hun beroepsdeficiëntie extra bevattelijk voor zijn. Een vaccin ertegen bestaat helaas nog niet en ook de digitale media blijven niet gespaard, want het virus verspreidt zich tevens via internet. Alarmfase 6 is allang van toepassing op de gehele sector. Er is geen houden meer aan!
De belangrijkste symptomen van de aandoening: koortsige berichtgeving, bewustzijnsvernauwing bij verslaggevers en presentatoren en wartaal in het algemeen. Virologen worden massaal de studio’s en redacties binnengevlogen om de presentatoren tot kalmte te manen. Op cameraploegen wordt door deskundologen ingepraat om toch vooral de rede te bewaren. Maar de gekte heeft al massaal toegeslagen. Geen incubatietijd van toepassing. Een van degenen die er al eerder slecht aan toe was: Clairy Polak. Die in Nova haar behandelend viroloog vroeg: “Is het dan niet een reden om bijvoorbeeld alle evenementen rond Koninginnedag af te gelasten?” Je zag de man meewarig kijken naar Clairy, hevig hopend dat de volgende vraag niet zou komen: “Denkt U dat de koninklijke familie er goed aan doet om in Apeldoorn mondkapjes te dragen en het handen schudden maar liever achterwege te laten?”.
En die vraag kwam ook niet, want de zendtijd was op en Clairy deed snel haar mondkapje weer om en ging ijlings haar handen wassen. Update 16.00 uur: Ab Klink ook besmet, live persconferentie op tv!
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek)
Het is weer zover, menig Nederlander krijgt vandaag een lintje. Een paar duizend zijn zo uitgegeven. Maar worden die ook terecht uitgegeven?
Ik gun iedereen erkenning voor bijzondere prestaties. Maar wie bepaalt of iets wel of niet een bijzondere prestaties is? Bij de lintjesregen is het, op een paar uitzonderingen op landelijk niveau na, zo dat iemand een lintje krijgt op voordracht. Iemand uit de omgeving van de persoon moet het initiatief nemen om de procedure te starten voor zo’n lintje. En daar zit al de eerste filter. Het is niet de prestatie zelf die bepalend is voor het in aanmerking komen voor een lintje maar het feit of er mensen zijn die het je gunnen. En dan moeten die mensen ook nog eens voldoende vrije tijd hebben om het allemaal ruim van te voren in gang te zetten.
Dat betekent dat veel van de bijzondere prestaties in dit land nooit op gepaste wijze aandacht krijgen. Culturele factoren en willekeur spelen een grotere rol. Een eenzame vrouw die voor veel verschillende liefdadigheidsorganisaties jaarlijks geld ophaalt en misschien al meer heeft binnen gehaald dan Bernard ooit voor het Wereldnatuurfonds, zal zelden op het bordes van het gemeentehuis staan. Al helemaal niet als ze een kleurtje heeft.
Tijd dus om dit systeem overboord te gooien, bijvoorbeeld als Beatrix opstapt. Maar misschien is het dan wel aardig om het te vervangen door een ander systeem dat eerlijker is. Suggesties zijn welkom.
Niet dat ik denk dat nu veranderingen mogelijk zijn aangezien de trend juist omgekeerd is. Het Wilhelmus is weer te horen op de radio. Terug naar de jaren 50!
“Kinderachtig.”
Zo beschrijven de Gereformeerde scholen minister Plasterk, omdat hij hen afgelopen maandag een brief stuurde waarin hij benadrukte dat het discrimineren op basis van geaardheid en ongehuwd samenwonen in strijd is met de wet. Bij monde van de VGS (Vereniging voor Gereformeerd Schoolonderwijs) zeggen ze het volgende:
“Wij doen ons best om onze visienota over dit onderwerp uit te voeren. Maar dan moet Plasterk ons daar wel de kans voor geven. Het is niet bevorderlijk als hij maar met dat vingertje blijft wijzen.”
Jawel, de VGS wil de kans krijgen om hun visienota uit te voeren. Als je de nota leest, dan valt wat mij vooral op dat men niet wil discrimineren, maar wel eist dat iedereen hun normen en waarden onderschrijft en daarnaar leeft. Er staat bijvoorbeeld in de nota dat “Personeelsleden met homoseksuele gevoelens het recht hebben op onze steun. Dat ligt anders bij mensen die bewust kiezen voor een homoseksuele relatie.”
Allereerst vraag ik me af wat ‘steun’ hier betekent, daarnaast was Plasterk al in september vorig jaar duidelijk in zijn reactie op de visienota: “De homoseksuele leraar mag niet vanwege het hebben van een homoseksuele relatie worden afgewezen, ook niet als zou blijken dat hij met deze relatie samenleeft.”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Brought to you by the german tourist board
Oorlogsmisdadiger al een half jaar dood
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.