De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland. Al eerder berichtten we hier op een Wondere Woensdag over hoe het Internet wetenschapsbeoefening kan beinvloeden. Eén van de gebieden waar veel nieuwe vragen ontstaan en beantwoord kunnen worden is die van de sociologie. Aan de hand van sociale netwerken zoals Facebook, Myspace of Hyves kunnen onderlinge relaties tussen mensen blootgelegd worden. Een snelle zoekopdracht in Google Scholar op 'facebook sociology' levert al bijna 13.000 hits op. Het mooie is dat de basisgegevens, de data waaraan hypotheses getoets worden, veel gemakkelijker beschikbaar zijn dan voorheen. Je hoeft nu geen groot budget in de wacht te slepen om een jarenlang promotieonderzoek te financieren waarin een paar honderd mensen kunnen worden geanalyseerd. Met een beetje programmeer-handigheid en kennis van beschikbare API's kan je allerlei data binnenhalen en combineren, ook iets wat we al eerder terugzagen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
“The basic opposition, the one without which the First Amendment could not get off the ground, is the opposition between speech and action. […] Although I haven’t space to defend the assertion here, let me say that there is no principled way to draw that line.”
De filosoof Stanley Fish fileert in de New York Times dat wat ook hier een favoriet discussieonderwerp is: de vrijheid van meningsuiting, of zoals de Yanks zeggen ‘The First Amendment’. Een principe dat volgens Fish dus gebaseerd is op een niet te maken onderscheid tussen ‘speech’ en ‘action’. Dat maakt het voor hem juist interessant, iets van vele miljoenen blogschrijvers en -lezers het met hem eens zijn.
Dit essay is overigens een vervolg op een net zo goed eerder stuk over hetzelfde onderwerp.
1 keer stemmen in de 4 jaar is voldoende .
Vroeger was alles beter. Onzin natuurlijk, maar vroeger was in ieder geval wel alles anders. Stemmen bijvoorbeeld. Lokale politiek was in vervlogen dagen heel wat anders dan nationale politiek. Nu is dat anders. Landelijke kopstukken houden de schijn niet langer op en voeren al vanaf dag 1 campagne voor hun lokale collegae. Lokale uitslagen zeggen alles over de nationale politiek en men ontkent het niet langer. Media rekenen zelfs de peilingen voorafgaand aan de gemeenteraadsverkiezingen door naar virtuele kamerzetels. En waarom ook niet? Nog beter: laten we de hele poppenkast maar eens in de 4 jaar houden. Ik zag op een billboard de lokale lijstrekkers. Slechts één van de locals kende ik van naam. Door de diverse verkiezingen samen te voegen, vergroot je de politieke interesse bij de kiezer. Een wondermiddel is het niet, maar het opkomstpercentage vergroot je direct. In Zweden worden de verkiezingen van de Riksdag gelijktijdig en met de gemeenteraadsverkiezingen gehouden en dat blijkt ook uit de hoge opkomstpercentages. Uiteraard zijn er vooral de eerste keer wat bureaucratische hobbels te nemen.
Maar wat in Zweden kan, moet hier toch ook mogelijk zijn?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
(Klik voor de grote versie | Bij de geelomkaderde evenementen worden medialles uitgerijkt. | Klik hier voor een gedetailleerd spoorboekje)
Kudo’s aan Crachàt voor zijn eindeloze geduld, en opknapvaardigheden.
Vonnis van Britse terreurverdachte vernietigd
Aanklager had de ‘Terrorist Act’ toch echt iets te liberaal uitgelegd.
Met dank aan pedro voor de tip.
