De oplossing voor zowel de economische crisis en het klimaatprobleem is duurzame economische krimp. Dit is geen authentieke eigen stelling maar de conclusie van een (literatuur)studie uitgevoerd aan de Universitat Autonoma de Barcelona. De publicatie in Journal of Cleaner Production bundelt vijftien artikelen van vooraanstaande wetenschappers uit de economische, sociale- en milieuwetenschappen. Duurzame krimp van de huidige economie, zogenaamde 'degrowth', kan de destructie van onze natuurlijke hulpbronnen verminderen en tegelijkertijd menselijk welzijn verhogen is hun conclusie. Volgens de wetenschappers is degrowth niet alleen wenselijk maar ook onvermijdelijk gezien de planetaire grenzen waar we tegenaan lopen. Maar economische groei wordt nog door hele volksstammen economen, politici en beleidsmakers als heilig gezien. Lukt het wetenschappers ooit om dit heilige huisje voorgoed in te trappen voordat het te laat is? Vandaag start in Barcelona de Conference on Degrowth. In een Spaanse stad met 1,6 miljoen inwoners waar men in de steeds heter wordende zomers per schip drinkwater importeert moet het verdedigen van bovenstaand saillant toch een (egyptisch of senegalees) importpeuleschilletje zijn?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Een van de voorstellen van GroenLinks in het nieuwe verkiezingsprogramma is de reductie van het aantal ministeries van de dertien nu naar acht. Voor een politicoloog of bestuurskundige is het altijd leuk om na te denken over hoe verantwoordelijkheden rationeel zouden verdeeld moeten worden. In het volle besef dat in het openbaar bestuur beslissingen bijna nooit op rationale gronden tot stand komen. In plaats daarvan is de indeling van ministeries afhankelijk van path dependency en institutional stickiness: of in gewoon Hollands oude beslissingen worden in stand gehouden zonder dat daar rationale redenen voor zijn.
Toch zijn er zeker wel rationale elementen aan hoe verantwoordelijkheden tussen ministeries samen hangen: de bestuurders die de ministeries indeelden probeerden dat zo rationeel mogelijk te doen en in de tussentijd proberen bestuurders de bestaande structuur rationeel te gebruiken. Je zou kunnen stellen dat de huidige ministeries met elkaar samenhangen in clusters van ministers met een aan elkaar gerelateerde portefeuilles. Dat zie je terugkomen in de kabinetsformaties waarbij geprobeerd wordt om binnen zulke clusters alle partijen deel te laten nemen.
Grofweg zou je de structuur van de ministers kunnen voorstellen als in dit figuur: centraal staat de sociaal-economische driehoek met daarin de ministers van Financien, SZW en Economische Zaken. De minister van sociale zaken staat echter ook relatief dichtbij de ministers van OCW en VWS, die zo samen een cluster rond de softe publieke sector vormen. De minister voor Economische Zaken staat dichtbij de ministers van V&W en LNV, die zich bezighouden met sectoren waar de vrije markt in principe het belangrijkste regulerende principe is. Economische Zaken in mindere mate, maar Verkeer en Landbouw in grotere mate hebben veel overeen met de minister van VROM, omdat zij allemaal te maken hebben met ruimtelijke en milieu-vraagstukken. Boven in het figuur staan de ministers van BZK, BuzA, Justitie en Defensie. Tussen hun portefeuilles bestaan een opvallende relatie: de ministeries van BZK en Justitie houden zich bezig met het binnenlands bestuur, de ministeries van Defensie en BuZa met internationale samenwerking. BZK en BuZa houden zich met name bezig met de organisatorische kanten hiervan. Justitie en Defensie met de toepassing van geweld.
Kijkt u eerst even naar deze uitzending van Teleac (voor maatschappijleer op HAVO/VWO, klassen 4 tot en met 6).
In deze uitzending zijn de uitspraken van onderzoekers en deskundigen (bv de Ruiter) gelijkgeschakeld aan de mening van een politicus (Eerdmans). Ze worden naast elkaar gezet alsof het twee even zware kanten zijn van een inhoudelijk debat door ze het stempeltje “oneens” en “eens” te geven. Terwijl de een zich baseert op onderzoek en de ander uiting wil geven aan gevoel.
Volgens mij kan je niet spreken van fatsoenlijk onderwijs wanneer je feiten en meningen niet uit elkaar houdt. Hopelijk vatten de leerlingen die dit zien de slotboodschap van Rob Wijnberg.
En als je dan toch voor een politicus kiest, waarom dan iemand die landelijk uitgeschakeld is? Namens wie spreekt hij?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
[qvdd]
“Europa heeft heel anders ingegrepen in de financiële sector dan de VS. Alleen dat al zou reden moeten zijn om te kijken of Europa gedaan heeft zoals zou moeten. Misschien wel, misschien hadden de VS het anders moeten doen.”
DNB-president Nout Wellink wil een onderzoek naar de vraag of Europa (lees: Neelie Kroes) de bankensector niet te hard aanpakt (lees: Wellink probeert de opsplitsing van ING te voorkomen).
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
PvdA: Tweet Samsom over gratis internet in trein
Op
weg naar de presentatie van de ’trein met gratis internet’. Twee (!) jaar na
mijn Motie die daarom vroeg gaat het er dan echt komen.
“Hallo trouwe volgers! Precies 1 jaar geleden stopte ik met twitteren, maar vanaf nu ben ik weer van de partij met m’n pa… (…) En waar ik pa schreef, bedoelde ik natuurlijk partij!” (Alexander Pechtold in twee tweets op Twitter)
Alexander Pechtold is weer aan het twitteren geslagen. Na exact een jaar afwezigheid op Twitter is het echter wel even wennen voor hem. Om ubertwitteraarster Femke Halsema (met ruim 41.000 volgers) te overklassen, moet hij verder flink aan de bak gelet op zijn teller die op ruim 24.000 volgers staat. Een jaar niet twitteren heeft hem ten opzichte van de even lakse twitteraar Wilders (ruim 16.000 volgers) echter opvallend weinig pijn gedaan. Pechtold tweette daarbij slechts 27 keer, Wilders 83 keer. Als volgers kiezers waren, zou Pechtold de verkiezingen dus ruim van Wilders winnen. Rest de vraag of de lakse twitteraar Pechtold het tot aan de verkiezingen in juni gaat volhouden. Zijn gemiddelde staat nu op 2,3 tweets per dag. Ter vergelijking: Femke Halsema doet het 14,1 keer per dag en Diederik Samsom 12,3 keer per dag.
