Oorlog: We zijn klaar omdat we er klaar mee zijn

Een hoge Navo-baas stelde ons gisteren gerust. Alexus Grynkewich, de Amerikaanse commandant verantwoordelijk voor de veiligheid van het Europese Navo-gebied sprak de veiligheidsconferentie Warsaw Security Forum toe: “Ik denk dat de bevolking in de landen van het bondgenootschap zich enigszins ongerust maakt. Ik wil de miljard burgers van ons bondgenootschap dan ook geruststellen: wij hebben de situatie onder controle. Wij weten wat ons te doen staat.” Als militairen weten wat ze te doen staat, is dat vaak reden om erg ongerust te worden. Noem me naïef, maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Denk eens aan: De Anjerrevolutie in Portugal (1974). Portugal werd decennialang geregeerd door de rechts-radicale dictatuur van de Estado Novo (Nieuwe Staat) en raakte uitgeput door slepende koloniale oorlogen. De bevolking werd dat in toenemende mate meer dan zat en een groep van lagere militaire officieren, Movimento das Forças Armadas (MFA) wist wat het hen te doen stond: op 25 april 1974 voerde de MFA een nagenoeg volledig geweldloze staatsgreep uit: de Anjerevolutie (de bevolking ging massaal de straat op om de militairen te steunen en staken rode anjers in de lopen van de geweren. Wat daarna volgde was een niet geheel vlekkeloze gang naar parlementaire democratie en de dekolonisatie van  Mozambique, Angola, Guinee-Bissau en Kaapverdië, Sao Tomé en Principe en uiteindelijk ook Oost-Timor. Een voorbeeld van militair ingrijpen als de regerende president ze niet helemaal meer op een rijtje heeft: Tunesië (1987) – De "Constitutionele Coup" tegen Bourguiba President Habib Bourguiba raakte op late leeftijd (in de tachtig) paranoïde, mentaal instabiel en regeerde steeds dictatorialer. De angst voor totale chaos of een burgeroorlog in het land nam toe. Zijn nieuw aangestelde premier (en voormalig militair/veiligheidschef) Zine El Abidine Ben Ali greep op 7 november 1987 in. Hij liet Bourguiba door een team van artsen medisch onbekwaam verklaren om te regeren en nam vreedzaam de macht over. Er viel geen enkele druppel bloed. Hoewel Ben Ali later zelf in een dictator zou veranderen, werd deze specifieke coup in 1987 door de Tunesische bevolking en politieke elites met enorme opluchting en steun ontvangen als een noodzakelijke ingreep om het land te redden van een seniele alleenheerser. Regime-changes gaan helaas niet altijd langs geweldloze weg. Denk aan: Rusland (1917) Troonsafstand van Tsaar Nicolaas II Tevens een voorbeeld van een regime dat instortte door oorlogsprotesten. De Russische deelname aan de Eerste Wereldoorlog leidde tot miljoenen doden, acute voedseltekorten en economische chaos. In februari 1917 stroomden de straten van Petrograd (Sint-Petersburg) vol met stakende arbeiders en demonstranten die riepen om "Brood en Vrede". Het leger weigerde op de demonstranten te schieten en sloot zich bij de protesten aan. Tsaar Nicolaas II werd gedwongen troonsafstand te doen, waarmee er een einde kwam aan eeuwen van tsaristische heerschappij. De tsaar en zijn gezin werden vermoord. Zijn we klaar omdat we er klaar mee zijn? Maar moeten we, als we oorlog en de gevolgen ervan zat zijn,  het altijd over laten aan militairen die “weten wat ze te doen staat”? Genoeg voorbeelden die ons laten zien dat protesten tegen oorlogen bijdragen aan het beëindigen er van. En vooral niet te vergeten: voorbeelden van democratische middelen als verkiezingen, die ook een heel aardig handje kunnen helpen. Al was het maar om regimes ter verantwoording te roepen. Israël (1974) - aftreden regering Golda Meir Aanleiding was de politieke en maatschappelijke nasleep van de Jom Kipoer-oorlog van 6 oktober 1973. Egypte en Syrië Israël aanvielen in een poging hun in 1967 door Israël bezette gebieden te heroveren. Ook Marokko, Irak, Algerije, Koeweit en Saoedi-Arabië namen deel aan de strijd. De Agranat Commission), ingesteld in november 1973, deed onderzoek naar de inlichtingen- en paraatheidscatastrofe van het Israëlische leger (IDF) voorafgaand aan de Jom Kipoer-oorlog. Hoewel het interim-rapport van de commissie de politieke top (waaronder Meir en defensieminister Moshe Dayan) niet direct verantwoordelijk stelde voor de militaire onvoorbereidheid, was de Israëlische bevolking diep geraakt door die onvoorbereidheid en de zware verliezen aan het begin van de oorlog, wat leidde tot grootschalige protesten en felle kritiek op de regering. Hoewel premier Golda Meir begin 1974 nog herkozen werd, dwong de aanhoudende maatschappelijke druk en het vernietigende rapport van de commissie-Agranat haar en haar kabinet in april 1974 tot aftreden. Vooruit. Nog één voorbeeld: Spanje (2004) – misleiding van de regering-Aznar over de Irakoorlog Hoewel de Spaanse premier José María Aznar niet direct via een revolutie werd afgezet, verloor zijn partij de verkiezingen direct als gevolg van zijn oorlogsbeleid en de volkswoede daarover. Aznar steunde de Amerikaanse invasie van Irak in 2003, ondanks het feit dat meer dan 90% van de Spaanse bevolking tegen de oorlog was en miljoenen Spanjaarden de straat op gingen. Toen Madrid in maart 2004 werd opgeschrikt door zware treinaanslagen door Al-Qaida (als vergelding voor de Spaanse deelname aan de oorlog), probeerde de regering de schuld in de schoenen van de Baskische afscheidingsbeweging ETA te schuiven om de link met Irak te verhullen. De Spaanse bevolking pikte deze misleiding niet en ging massaal de straat op met de leus "Pasó de la guerra, queremos la verdad" (Stop de oorlog, wij willen de waarheid). Dagen later werd de partij van Aznar bij de verkiezingen buiten spel gezet door de kiezer, waarna de nieuwe regering de Spaanse troepen direct terugtrok uit Irak. Ziet u in bovenstaande voorbeelden enige overeenkomsten met de actualiteiten? Eén overeenkomst ontbreekt in ieder geval: We zijn we klaar omdat we er klaar mee zijn. Dus we weten wat we te doen staat.

Door: Foto: wal_172619 on Pixabay
Foto: Schermafbeelding video Making 3 AI's Count to 100 Together van Husk IRL

Bots die tot honderd tellen

, door

De Amerikaanse YouTuber Husk IRL maakt video’s waarin hij experimenteert met de grenzen van kunstmatige intelligentie. Hij probeert een chatbot te verleiden tot een strafbaar feit – bijvoorbeeld door hem een vals alibi te geven of een tekening te plagiëren – of er een sollicitatiegesprek mee te oefenen. In een van zijn laatste video’s doet hij iets betrekkelijk simpels wat een video oplevert die tegelijkertijd heel grappig is én heel instructief. Hij opent drie bots op drie telefoons en vraagt ze om samen om en om tot 100 te tellen. (Bekijk hier [1] de video)

Een groepje van vijfjarige kinderen zou dat kunnen doen: je spreekt onderling een volgorde af en dan tel je om en om. Maar de chatbots brengen er weinig van terecht en zouden de 100 zo te zien nooit gehaald hebben als Husk niet af en toe de regie had overgenomen. Ze lagen anders waarschijnlijk nu nog steeds heel enthousiast tegen elkaar te roepen: ‘Exactly! We can do this! Let’s keep the pace going and we will arrive there smoothly’ zonder dat iemand een getal gaf. Het humoristische video’s komt voor een deel uit het contrast tussen dit grote enthousiasme van de bots en de wat slomere manier van praten van de mens.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Monsters of Folk

, door

Een supergroep. Wordt dat woord eigenlijk nog wel eens gebruikt? Ik kan me niet herinneren dat ik het de laatste jaren nog eens heb gehoord of gelezen. Mogelijk was dat anders geweest als ik vaker naar programma’s van of met Leo Blokhuis zou kijken of luisteren. Maar ik dwaal af. Toen de plaat van Monsters of Folk uitkwam was het woord zeker nog wel in gebruik én op zijn plaats. De band bestaat uit singer-songwriter M. Ward, Jim James van My Morning Jacket, en Conor Oberst en Mike Mogis van Bright Eyes. Drie karakteristieke stemmen die heel goed samen blijken te klinken en een multi-instrumentalist. Wat zou je dan verder nog nodig hebben?

Foto: Steve A Johnson on Unsplash

De SGP verloor de stemming over de regenboogvlag, maar won de rel

, door

Vandaag, op Coming Out Day, mag de regenboogvlag boven de Tweede Kamer wapperen. Dat is mede te danken aan een aantal Kamerleden dat donderdagavond laat terugkwam naar Den Haag om een opmerkelijke actie van de SGP te pareren.

De SGP kreeg donderdag aanvankelijk precies wat ze wilde. Het presidium had toestemming gegeven om op Coming Out Day de regenboogvlag boven de Tweede Kamer te hijsen. Na bezwaar van de SGP werd dat besluit teruggedraaid: over zo’n vlag moest volgens de partij het parlement zelf beslissen.

Dus dienden Kati Piri, Laura Bromet, Marjolein Moorman, Christine Teunissen, Jan Struijs en Laurens Dassen een motie in. Als de Kamer er over moet beslissen, dan zou de Kamer er ook over stemmen. En snel ook.

En toen deed de SGP iets opmerkelijks.

SGP-Kamerlid Diederik van Dijk vroeg een hoofdelijke stemming aan. Kamerleden die al naar huis waren, moesten daardoor ’s avonds laat terug naar Den Haag om persoonlijk voor of tegen het hijsen van de regenboogvlag te stemmen. Een aantal van hen deed dat ook. Om 23.15 uur werd de motie alsnog aangenomen met 90 stemmen voor en 36 tegen.

Die hoofdelijke stemming lijkt op het eerste gezicht nogal overdreven. Kamerleden ’s avonds laat terugroepen om persoonlijk over een vlag te stemmen, terwijl een gewone stemming had volstaan. Het heeft veel weg van een ordinaire trollenactie.

Foto: afkomstig van video The New York Times Popcast - Bad Bunny on His Most Puerto Rican Album Yet.

Wat jongeren en professionals van Bad Bunny kunnen leren

, door

Rapper Bad Bunny toont jongeren dat je niet in één hokje hoeft te passen. Als tegenwicht tegen vreemdelingenhaat en stemmen uit de manosphere biedt hij inspiratie aan jongeren en professionals, stellen onderzoeker Fariël Ben Abdelaziz en bijzonder hoogleraar Femke Kaulingfreks.

Jongeren ervaren meer polarisatie en maken zich daar zorgen over, blijkt uit recent onderzoek. Voor velen van hen zijn onderdelen van hun identiteit, zoals kleur, culturele achtergrond, gender of seksuele geaardheid, in de publieke ruimte en de media een mikpunt van haat of geweld. In een tijd waarin je niet zomaar kunt zijn wie je bent als je afwijkt van de dominante maatschappelijke norm, hebben jongeren positieve rolmodellen nodig die verschil vieren. Rolmodellen die cool zijn en laten zien dat je niet in één hokje hoeft te passen.

Verademing

De Puerto Ricaanse popster Bad Bunny, de meest gestreamde popartiest ter wereld, is zo’n rolmodel. Wij zagen hem eind juni optreden in een strak uitverkocht Gelredome waar jonge mensen met allerlei achtergronden compleet uit hun dak gingen. Het is een verademing om een artiest te horen die jongeren uitnodigt om hun meervoudige identiteit met trots en liefde te dragen. Terwijl de wereld in brand staat, roept Bad Bunny zijn publiek op om te genieten van de kleine dingen in het leven en van de kracht van gemeenschap. Dat is niet gemakzuchtig.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time | Twisted Teens

, door

Twisted Teens uit New Orleans heeft wel iets van de vroege Kings of Leon. Eenvoudige maar pakkende rocksongs, gitaren met een bescheiden dosis overdrive, met een aangename southern feel. Allemaal volgens het oude recept van  de Creedence Clearwater Revival. De steelgitaar is wel een bijzondere toevoeging, al sluit ik niet uit de Creedence er ook wel eens ergens eentje heeft gebruikt. De opname komt uit de podcast Office Hours Live van komiek Tim Heidecker.

Foto: Omslag rapport The Elimination Project - mensenrechtenorganisatie B’Tselem

De Westoever: Smotrich’s Eliminatie Project

, door

De Israëlische mensenrechtenorganisatie B’Tselem is deze maandag gekomen met een nieuw rapport over de Westoever. Het “Eliminatie Project” heet het en het is gebaseerd op interviews met ongeveer 2.000 Palestijnen die zeggen dat een normaal leven niet meer mogelijk is op de Westoever.

We hadden dat natuurlijk ook wel kunnen gaan begrijpen als we het nieuws regelmatig zouden volgen. Als we zouden weten dat er al maandenlang iedere dag gemiddeld zeker zes aanvallen van settlers plaatsvinden waarbij meestal mensen gewond raken of gewoon gedood worden zonder dat er iemand wordt gepakt, verantwoordelijk wordt gehouden en gestraft. Waarbij het leger altijd achteraf paraat staat om tussenbeide te komen en de aangevallen Palestijnen ofwel in hechtenis te nemen, dan wel af te ranselen, of gewoon naar gelang neer te schieten.

Waarbij huizen worden ingepikt, schapen of geiten worden gestolen, olijfbomen worden omgehakt, stukken land worden afgepakt en omheind, nieuwe “wilde” nederzettingen worden gesticht, wegen worden aangelegd dwars door landerijen, auto’s of andere bezittingen als schuren of huizen in brand worden gestoken, soms met de bewoners er nog in, en verder iedereen steeds moet oppassen voor onverwachte nachtelijke bezoeken van de wakkere soldaten van het IDF, het zogenaamde Israëlische defensieleger, dat nog wat mensen kwam arresteren – of soms ook om ze dood te schieten, want daar zitten blijkbaar weinig verschillen tussen.

Foto: Jurja Steenmeijer fotograaf Marloes van Doorn (met toestemming Sociale Vraagstukken)

Jurja Steenmeijer: autonome professionals zijn betere professionals

, door

INTERVIEW, OPROEP - Door Marcel Ham, Dorien Claessen

Sociaal werk gaat steeds meer gebukt onder regels. Dat beperkt de handelingsruimte van professionals. Dat is de focus van de Marie Kamphuis Lezing die Jurja Steenmeijer (BPSW) houdt op 24 september 2026 tijdens de Agenda van het Sociaal Werk.

Jurja Steenmeijer bijt zich al jaren vast in het vraagstuk van de autonomie van de sociaal werker. Ze schreef er in 2022 een boek over, met daarin een model voor het dagelijks handelen. De vraag naar hoe autonoom sociaal werkers zijn, speelt al decennia, en wordt volgens Steenmeijer met de dag urgenter. De overheid, maar ook diverse organisaties bemoeien zich steeds meer met het professioneel handelen van sociaal werkers. Goed hulpverlenerschap wordt dan al snel het volgen van beleid en voorschriften in plaats van de professionele standaarden van het beroep zelf.

In het verleden was ze zelf sociaal werker en nu is ze directeur van de Academie van de beroepsvereniging van professionals in sociaal werk (BPSW). Bij de Academie kunnen sociaal werkers terecht voor scholing.

Aanmelden Agenda van het Sociaal Werk
‘Sociaal werker aan zet: meer professionele autonomie’ is het thema van de Agenda van het Sociaal Werk die op 24 september 2026 plaatsvindt bij The Colour Kitchen in Utrecht. Jurja Steenmeijer houdt de Marie Kamphuis Lezing. Als sociaal werker, ethica en auteur biedt zij een inspirerende visie op professionele autonomie in het sociaal werk. Diverse workshops gaan in op de positie van sociaal werkers. Je kunt je hier aanmelden.
Quote du Jour

Quote du Jour | Trump profiteert van 9/11

, door

Onder de kop ‘De wetteloze reactie op 9/11 maakte de weg vrij voor Donald Trump‘ schrijft Mari Meyer over de binnenlandse gevolgen voor de VS van veiligheidsmaatregelen die zijn genomen na de aanslagen op het World Trade Center, nu 25 jaar geleden.

In het artikel komt David Kaye, hoogleraar internationaal recht aan het woord:

“Vlak na de aanslagen hanteerden we een wetteloze aanpak, zonder serieus na te denken over de vraag of die maatregelen gepast of nuttig waren voor onze veiligheid. Wat we vandaag de dag zien, lijkt op een militarisering van de Amerikaanse overheid tegen mensen die in de Verenigde Staten wonen”, zegt Kaye. Dat leidt ertoe dat inwoners – migranten, maar ook staatsburgers – te maken hebben met de Nationale Garde die wordt ingezet tegen eigen burgers, alsmaar strengere grensmaatregelen en toenemende surveillance (…) Amerikanen wordt sindsdien het idee voorgespiegeld dat privacy onbelangrijk is in een wereld waarin terrorisme bestaat. Veel gesprekken over surveillance worden nog altijd gelinkt aan het uitbannen van dreiging. Wie zich ertegen verzet, wordt neergezet als iemand die niet geeft om de nationale veiligheid. Privacy en vrijheid van meningsuiting worden voorgesteld als luxe, niet als noodzakelijke onderdelen van een democratie.”

Closing Time | Kings of Leon

, door

Kings of Leon maakt typische stadionrock: superstrak getimed, midtempo, meezingbare refreinen, stevig maar niet te hard, u kent het. Maar dat was niet altijd zo. Ze begonnen als prettig rammelend rockbandje. Dichterbij de garage dan het stadion. Het verschil tussen de rammelende en de stadion-uitvoering van deze Kings is goed te horen als je de originele opname van Molly’s Chambers uit 2003 vergelijkt met een live uitvoering van tien jaar later. Ieder zijn voorkeur, zullen we het daar maar op houden?

Recensie Zomergasten | Jim van Os in de Allerlaatste Zomergasten Ooit

, door

RECENSIE - Bijna aan eind van deze Allerlaatste Zomergasten Ooit liet de allerlaatste zomergast ooit, psychiater Jim van Os, een fragment zien waarin kunstenares Marjan Teeuwen het sloopafval van een sloophuis zo opstapelt dat er iets nieuws ontstaat. Een herschikking van het interieur, met een geheel eigen schoonheid. Maanden is ze bezig, monnikenwerk noemt ze het. Als het klaar is, dan staat het een paar weken, wordt het kunstwerk vastgelegd en wordt het met de grond gelijkgemaakt. ‘Er komt wel weer iets nieuws’, zegt ze. Voor haar gaat het erom te laten zien dat de mens een ‘enorme kracht heeft de wereld op te bouwen. En met dezelfde kracht breken we hem ook weer af.’

Jim van Os zegt dat het verleidelijk is om de kunstwerken van Marjan Teeuwen te projecteren op de psychiatrie. Die moet, in zijn ogen, ook afgebroken en herschikt worden. Maar zelf zag ik toch vooral een metafoor voor het einde van het programma dat sinds 1988 bestaat en waarvan ik nu naar de allerlaatste aflevering aan het kijken was. Een programma waarin elke keer één gast (een enkele keer twee) drie uur de tijd kreeg om samen met een presentator een ideale televisieavond op te bouwen, door zorgvuldig fragmenten, persoonlijke verhalen, bekentenissen, verhullende en onthullende reacties op elkaar te stapelen.

Closing Time | Walk of the Earth covered Goteye

, door

One-man bands kennen wel wel. Je hebt ze in alle soorten soorten en maten.

Eén instrument bespeeld door meerdere muzikanten / musici is de andere categorie. U kent wel: quatre-mains, de vier handen op één piano. Wat natuurlijk altijd beter kan, maar voor 88 pianisten op één vleugel is wel wat kunst nodig.

De Canadese complete band ‘Walk off the Earth’ covered hier ‘Somebody That I Used to Know’ van Goteye. Dus met hun vijven, op één gitaar.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Volgende