Steeph

“Weet je, het lijkt wel een beetje op een mid-life crisis, maar dan anders.” zegt hij terwijl de cd-speler Rammstein’s Mutter inslikt.
“Hoe bedoel je dat?”
“Nou, wat ik gehoord heb van een mid-life crisis heeft voornamelijk te maken met het voelen van teleurstellingen, dingen niet gedaan en zo, en vastzitten aan iets wat er toch minder mooi uitziet na verloop van tijd. En dat is niet wat bij mij speelt.”
“Wat loop je dan te zeuren? Dan is er toch geen crisis. Bovendien ben je nog niet eens veertig.”
“Alsof de exacte leeftijd er toe doet. Maar het voelt wel als een crisis. Of beter gezegd alsof je voor een wending in je leven staat, maar dat het ongewis is welke kant het op zult gaan.”

“Zo word ik niet veel wijzer. Leg het eens uit. Maar eerst, moet je er nog eentje?”
“Ja graag.”
……
“Here you go.”
“Lekker, dank je. Waarom krijg ik eigenlijk whisky in een eierdopje?”
“De borrelglaasjes waren op.”
“Logisch…..”
Hij neemt een stevige slok.

“Nou, kom op, vertel wat er nu weer spookt in dat hoofd van je.”
“Eigenlijk kan ik dat het beste uitleggen aan de hand van een vergelijking. Het is een beetje alsof een deel van mijn leven de naoorlogse tijd hier in het westen nabootst.”
“Grootheidswaanzin!”
“Nee, een metafoor of zo. Maar laat me uitspreken anders raak ik de draad kwijt.”
“Okay.”
“Heel grof zijn er een paar fases na de oorlog in mijn ogen. De eerste twintig jaar staan voornamelijk in het teken van de opbouw. Te vergelijken met mijn jeugd, opvoeding, groeien, leren en zo verder. Saai stuk, maar noodzakelijk.”
“Dit kan ik nog volgen.”
“Dan komt de opstand. Flower power en zo, eind jaren 60 en begin jaren 70. Bij mij kwam dat heel laat, eigenlijk al na de puberteit. Rare dingen doen en tegen alles aantrappen.
Maar eigenlijk bleek dat het toch ook niet te zijn. Het is makkelijk roepen dat er van alles niet goed is terwijl je zelf nog nauwelijks echt wat betekend hebt in de wereld.”
“Volgens mij was je al vroeg actief met allerlei zaken, toch?”
“Gepruts in de marge.”
“Andere mensen zouden er jaloers op zijn.”
“Doet er even niet toe.
Na die opstandige periode ging de aandacht ineens weer helemaal richting het opbouwen van een ‘rijk’ leven. Het yuppie leven van de jaren 80 en de hypes van de jaren 90.
Ook ik heb lange tijd veel van mijn energie gestoken in het hebben van een goed baan, drie keer verhuizen naar een steeds beter huis en het verzamelen van alsmaar meer spullen om me heen.”
“Maar ook toen deed je er van alles naast. Je was zelfs politiek actief!”
“Ja, weet ik wel. Maar het was ongericht en de meeste energie ging toch nog naar werken en een goed leven inrichten.”
“En verder?”
“Tja, nu sta ik voor mijn gevoel op hetzelfde punt als de maatschappij. Heel grof gezien hebben we het hier nu aardig voor elkaar. Geen echte honger, geen echte armoede, geen hele grote zorgen over de toekomst ook al ziet niet iedereen dat zo, gezond en wat nog meer. Ik weet ook wel dat de wereld als geheel nog heel veel problemen heeft, maar hier hebben we eigenlijk alleen nog maar luxe-problemen. Nog meer samenwerken tussen landen? Nog een economisch verdrag? Nog een wijziging in de WAO om het net iets meer betaalbaar te laten zijn?
En dat heb ik dus ook. Nog een lijfrente polis erbij? Toch maar sparen voor een nieuwe badkamer? Weer meer gaan sporten?
Dat is toch allemaal maar secundair?”
“Wat bedoel je met secundair?”
“Het gaat helemaal niet meer over wat we nou eigenlijk willen met onze maatschappij, en het gaat ook niet over wat ik nou wil met mijn leven.
Willen we gewoon op deze weg doorgaan? Alleen maar om nog welvarender te worden? Wil ik doorgaan naar de volgende nog uitdagender baan met misschien nog meer inkomen? Om het volgende droomhuis te kunnen kopen?”
“Je hebt wel makkelijk praten, dat besef je toch wel?”
“Ja, ik heb makkelijk praten…… Maar toch is dit iets wat voor mij en volgens mij voor de maatschappij speelt.”
“Wat?”
“Nou, de overgang van het streven naar welvaart naar het streven naar welzijn. Voor jezelf en voor de rest van de wereld.”
“Hier komt de idealist weer boven!”
“Ik kan me nou eenmaal niet neerleggen bij de middelmaat en me mee laten drijven op de stroom. Zeker nu niet. De laatste drie, vier jaar zit er veel te veel onrust in de maatschappij en in mijn donder. Dat moet een richting krijgen.”
“Weer van de grote woorden. Je bent maar in je eentje hoor.”
“Maakt me niet uit. Voor mij heeft het met zingeving te maken. En de hoop de dingen een heel klein beetje de goede kant op te krijgen, helpt bij die zingeving.”
“Volgens jou de goede kant.”
“Ja, maar wel met een open blik. En wat dan nog dat het mijn ideeën zijn? Het is ook een beetje mijn wereld. Moet ik me dan maar afhankelijk maken van de ideeën van anderen?”
“Dat past niet bij jou.”
“Nee, dat lijkt me inmiddels wel duidelijk.”
“Maar je hebt het hier op verschillende manieren al eerder over gehad. Al dat praten hier helpt niet echt.”
“Dat is waar, behalve dat ik jou mogelijk mee krijg.”
“Mij heb je al voor een groot deel mee. Maar dat is vast niet voldoende voor je.”
“Neuh.”
“Wat ga je dan doen?”
“Ik wil dit delen, ik wil andere mensen mee krijgen, ik wel dat er een beweging op gang komt.”
“Hoe ga je dat doen?”
“Hmmm, schrijven?”