Gisteren verwezen we in de waan vd dag naar het nieuws dat Nederland een pluim had gekregen als beste armoedebestrijder van de wereld. Alle NL media maakten hier ook melding van met gepaste trots. En onze minister van ontwikkelingssamenwerking zag dit als erkenning van al het goede in het NL ontwikkelingsbeleid.
Er zijn echter een paar kanttekeningen te plaatsen bij het behalen van de eerste plek.
De eerste is heel eenvoudig. We zijn niet eerste geworden omdat we het over de hele linie beter zijn gaan doen. De score is voor NL is al jaren ongeveer 6.6 (2003, 2004, 2005). We zijn wel eerste geworden omdat Denemarken, dat de laatste jaren op 1 stond, het slechter is gaan doen (van 6.8 naar 6.4).
Verder zijn we minder gaan geven aan directe steun en is een deel van de hoge score te verklaren uit het investeringsbeleid. Maar goed, dat is typisch Nederlands niet waar.
Op het gebied van migratie zijn we ook stevig gedaald (van 6.1 naar 4.8). Een heel positieve ontwikkeling is onze stijging op het punt van milieubeleid (van 5.5 naar 7.5).
Het is dus wel een pluim, maar bescheidenheid past ons.
Afgelopen donderdag werd de wereld weer op zijn kop gezet. De mededeling kwam naar buiten dat een hele grote aanslag voorkomen was door de arrestatie van 21 vermeende terroristen in het Verenigd Koninkrijk. Het ingrijpen zou nu nodig geweest zijn omdat de terroristen heel dicht bij het uitvoeren van het plan zouden zitten. Een kwestie van dagen eerder dan weken.
En dan lees je dit:
“In contrast to previous reports, the official suggested an attack was not imminent, saying the suspects had not yet purchased any airline tickets. In fact, some did not even have passports.
…
The source said the suspects in Britain had obtained at least some of the materials for the explosive but had not yet actually prepared or mixed it.”
Was nu ingrijpen slim omdat zo in ieder geval ieder risico uitgesloten werd of speelden hier toch eerder politieke afwegingen mee?
En als het bericht maar enigzins waar is, wat is dan nu het nut van al die extra controles?
Otto Hamer, RUIMTE-TIJD CONTINUÜM.
Dit is voorlopig mijn laatste Kunst op zondag. De inspanning-plezier verhouding is naar de verkeerde kant doorgeslagen.
Veel westerse democratieën hanteren het principe van de Trias Politica. Zo ook de VS.
Nu zijn dit complexe tijden waarin, in het kader van bijvoorbeeld terrorisme bestrijding, het nodig is dat bepaalde informatie niet heel publiekelijk beschikbaar komt.
Maar je kunt ook doorschieten:
“Nearly all members of the House of Representatives opted out of a chance to read this year’s classified intelligence bill, and then voted on secret provisions they knew almost nothing about.
The bill, which passed by 327 to 96 in April, authorized the Bush administration’s plans for fighting the war on terrorism. Many members say they faced an untenable choice: Either consent to a review process so secretive that they could never mention anything about it in House debates, under the threat of prosecution, or vote on classified provisions they knew nothing about.
Most chose to know nothing.”
Mijn interpretatie: De gekozen volksvertegenwoordigers (wetgevende en controlerende macht) kiezen ervoor niet te controleren omdat ze anders niet kunnen controleren zonder vervolgd te worden en stemmen dus zonder te weten waar ze voor stemmen.
Is daar nou niet iets beters voor te verzinnen? Zo geef je een van de machten, de uitvoerende, toch wel heel veel ruimte.
Naar aanleiding van de gebeurtenissen van gisteren. Wat moet er gebeuren om zowel de dreiging van dit soort terrorisme als de werkelijke aanslagen de wereld uit te krijgen?