Op straat moet je een identiteitsbewijs kunnen tonen. Ook op het werk is het tonen van ID verplicht. En de werkgever moet een kopie van je paspoort voor het dossier.
Bij het willen consumeren van alcohol moet je middels een identiteitsbewijs kunnen aantonen dat je wel oud genoeg bent. Om sigaretten te kopen heb je een identiteitsbewijs nodig.
Voor het openen van een bankrekening is ook al een identiteitsbewijs nodig. Sterker nog, ook als je al 40 jaar een rekening hebt, moet je dezer dagen alsnog je identiteitsbewijs laten zien. Die ze dan vaak ook nog eens opslaan.
Sinds het wegvallen van de paspoortcontroles aan de binnengrenzen van Europa is het binnenlandse gebruik van een identiteitsbewijs explosief gestegen.
Mogen we hieruit opmaken dat Europa meer vertrouwen heeft in haar burgers dan de Nederlandse staat?
Als ik morgen iets te zeggen heb in dit land zal de werkloosheidsvergoeding er gans anders uitzien. Wie zijn job verliest zonder dat hij er iets kan aan doen, krijgt één maand de tijd om ander werk te zoeken. Van mij mag hij dan 100 % van zijn vroeger loon uitbetaald krijgen. De tweede maand nog 75 %, de derde maand 50 %. De vierde maand nog 25 % en dan gedaan. Wie dan nog geen werk heeft gevonden, wil gewoon niet werken.
Een paar weken dacht ik dat het kwam doordat iedereen zo rustig was na de vakantie. Maar nu begin ik toch te zien dat het meer is dan een tijdelijk verschijnsel.
Al twintig jaar verblijf ik met enige regelmaat op de snelweg. En het was duidelijk dat de rechterbaan was voor vrachtauto’s en kleine karretjes bereden door mensen met heel grijs haar en een hoedje op.
Zelf heb ik ruim een jaar geleden besloten die regel met voeten, eigenlijk wielen, te treden. Rechts rijden is wel zo rustig en spaart nog eens behoorlijk wat schaarse olie.
Een jaar lang verbleef ik tussen die vrachtauto’s en de oudjes. Tot een paar weken terug. Langzaam maar zeker zag ik steeds vaker andere auto’s met jongere bestuurders glijden over de rechterbaan. Niet even om in te voegen of om te bellen, nee gewoon om rustig te rijden. En dan spreken we hier niet over Skoda of Lada rijders hoor. Grote Mercedesen, Saabs en Audi’s rijden daar met mannen en vrouwen in heel zakelijke kleding. Het soort dat je normaal gesproken vol stress op de linkerbaan vruchteloos ziet proberen net 1 minuut eerder thuis te zijn dan de rest.
Vandaag reed ik op een snelweg waar je 120 mag een kwartier lang slechts 85 gemiddeld achter twee VW’s en een Audi. Er zat geen vrachtwagen voor en er was geen file.
Wat is hier aan de hand? Gaat Nederland plots massaal over op het nieuwe rijden? Heeft men ineens in de gaten dat het leven veel meer relaxed wordt als je met de flow mee gaat?
Ben ik de enige die deze tendens ziet? Zie ik spoken? Of is er hoop voor de rijdende menschheid?
De oorlog in Libanon zorgt voor een stevige humanitaire crisis. Diverse hulporganisaties proberen dan ook, zo goed en kwaad als het kan, hulp te bieden.
Hulporganisaties zijn afhankelijk van donaties van mensen. De Arabisch-Amerikaanse hulporganisaties die zich in zetten voor Libanon hebben nu echter een probleem. De donaties die zij krijgen bestaan voornamelijk uit goederen. Eten, medicijnen en kleding wordt massaal aangeleverd. Maar om die goederen naar het getroffen gebied te krijgen, hebben ze geld nodig voor het betalen van het transport. En dat komt maar mondjesmaat binnen.
Waarom? De mensen die het geld willen geven zijn bang dat de Amerikaanse overheid ze zal identificeren als terroristen of terroristen-steuners omdat ze, indirect, hulp verlenen aan met name Hezbollah. In de VS worden de financiële transacties immers nauwlettend in de gaten gehouden.
Vanochtend werd op radio 1 uitleg gegeven over de situatie in Mexico. De recente verkiezingen aldaar, waarbij ook de president gekozen werd, leverde winst op voor de rechtse kandidaat Felipe Calderón.
De linkse kandidaat Andrés Manuel López Obrador legt zich daarbij niet neer en spreekt van verkiezingsfraude.
Correspondent Marjon van Royen verwees naar een aantal bronnen op internet, zoals een artikel van Greg Palast, waarin aangegeven werd dat wat er met de uitslagen gebeurde statistisch gezien uitermate onwaarschijnlijk was.
Nu is dat tamelijk droge kost en de uitspraak op zich zegt weinig. Daarom hier een poging het, aan de hand van gegevens uit Wikipedia, inzichtelijk te maken. Om te beginnen een plaatje van het verloop van de binnenkomende uitslagen:
Op de horizontale as ziet u het percentage stemmen geteld (kan dus ook als een soort tijdsas gezien worden) en op de verticale as ziet u de scores van beide kandidaten.
Dat is dus op zich al een heel bijzondere grafiek.
Maar het wordt nog wat ernstiger als je het laatste stuk van de tellingen in stemmen gaat vertalen.
Het totaal aantal uitgebrachte stemmen voor de presidentskandidaten is ongeveer 42 miljoen.
We pakken de stemming op bij het punt dat Calderón plots begint in te halen. 85,34% van de stemmen zijn dan geteld. Calderón staat op 34,77% en Obrador op 36,49%.
Op dat moment zijn dat dan respectievelijk (afgerond) 12.401.800 en 13.015.250 stemmen. De Obrador ligt dus 600.000 stemmen voor. Er moeten dan nog ruim 6 miljoen stemmen geteld worden.
Bij de uiteindelijke uitslag heeft Calderón 15.000.284 stemmen en Obrador 14.756.350.
Van de laatste 6 miljoen stemmen zijn er dan dus 2.600.000 door Calderón gehaald en 1.750.000 door Obrador. Oftewel respectievelijk 43% en 29%. Doe je de berekening voor de laatste 5% van de getelde stemmen kom je zelfs op 47% vs. 23% uit.
En dat is statistisch gezien heel vreemd. Zeker als je daarbij ziet dat de overige kandidaten wel gelijk bleven scoren in het laatste stuk.
Dit op zich is al wel een goede reden om onderzoek te doen naar fraude.