Het valt niet meer te ontkennen, Venezuela is nu echt een dictatuur. Gisteravond stemde het parlement er mee in zichzelf voor 18 maanden buitenspel te zetten. De reden zou zijn dat Chavez, uiteraard namens het volk, versneld een aantal nationalisaties zou kunnen doorvoeren.
Maar dat is natuurlijk een beroerde smoes. Als het parlement in staat is alle macht over te dragen, zijn ze ook in staat om alle voorstellen voor nationalisatie goed te keuren.
Het leek zo mooi 8 jaar geleden. Eindelijk weer iemand die daadwerkelijk de steun van het volk had en voor dat volk veel zou kunnen bereiken. Heel Latijns-Amerika leek om te gaan naar de linker kant. Venezuela zou verlost worden van een elite die met de macht van het oliegeld de rest van het land in de greep had. Die elite probeerde in 2002, met zeer waarschijnlijk de steun van de CIA, nog een coupe te plegen. Die mislukte uiteindelijk, mede door de steun van het volk. Het feest was compleet.
Maar daarna liep het toch anders dan te hopen viel. Een van de belangrijke indicatoren daarvoor is het één voor één vertrekken van de groep mensen die ten tijde van de coupe-poging de harde kern van Chavez’ regering vormde. Dat waren de architecten van de “revolutie” en de mensen die voor Chavez knokten. Een maand geleden is de laatste de laan uitgestuurd. Vice-president Vincente Rangel was de sidekick van Chavez vanaf het begin en stond in hoog aanzien bij links Venezuela.
Dat betekent dat nu alle posten in de regering door vrienden of familie (bv een broer als minister van onderwijs) van Chavez bezet worden.
Daarnaast is het zo dat inmiddels alle controlerende organen bestuurd worden door hardline aanhangers van Hugo. Zo is Clodovaldo Russián waakbaas over alle financiën (Comptroller General). Dat is een oude partijvriend van Chavez en dat vertaald zich in het feit dat hij weigert onderzoek naar corruptie te doen wanneer het aanhangers van Chavez betreft. Het grootste deel van zijn energie gaat naar het uitvoeren van onderzoeken naar leden van de oppositie. En dat terwijl 22 van de 24 provincies en ongeveer 95% van alle staatsinstituten bestuurd wordt door loyalisten.
De hele justitiële top is in handen van Hugo. De Attorney General is een oude vice-president onder Chavez.
Dat wil niet zeggen dat partijleden van Chavez vrij zijn van vervolging. Dat gebeurt wel degelijk als ze tegen de haren van Chavez instrijken. Dat overkwam bijvoorbeeld Luis Velásquez Alvaray, voormalig opperrechter van het tribunaal. Die wilde gaan praten over stelende partijleden waar nooit tegen opgetreden werd. Daar werd dus een stokje voor gestoken.
Geen checks and balances, alle posities bezet door vriendjes en heel veel nadruk op de persoon Chavez. Kortom, een dictatuur. Vandaar dat de mensen willen vertrekken.
