“Steeds vaker wordt het hebben van een mening in Nederland verward met partijkiezen.”
Bas Heijne, NRC, 21 maart 2009. Gewoon lezen en vooral daar reaguren.
“Vermelden nationaliteit Over het vermelden van de nationaliteit van de aangehouden personen is na de persconferentie in de media veel gesproken. De driehoek heeft er voor gekozen om open en duidelijk te communiceren in dit soort situaties (conform de in 2004 vastgestelde notitie “Uitgangspunten bij de aanpak van terrorisme in Amsterdam”). In dergelijke situaties heeft de overheid haar burgers zo goed en volledig mogelijk te informeren.
In dit geval wordt in de melding nadrukkelijk gesteld dat het zou gaan om 3 Marokkanen uit Spanje en lag er een verbinding naar de gepleegde aanslagen in Madrid, waarvan bekend is dat deze door daders met een Marokkaanse achtergrond zijn gepleegd. Het verzwijgen van de achtergrond van de op 12 maart aangehouden personen zou gezien deze verbinding een afwijking zijn van de communicatieve uitgangspunten rondom (dreigende) terroristische aanslagen. Omdat de driehoek noch in woord noch in gedachten een relatie legt of heeft gelegd tussen de achtergrond van de aangehouden personen en de Marokkaanse gemeenschap, zag de driehoek geen reden af te wijken van deze lijn. Deze relatie wordt – geheel ten onrechte – door anderen gelegd.” (Job Cohen, 19 maart 2009 (pdf))
Het is begrijpelijk dat je in situaties van terroristische dreiging open en duidelijk moet communiceren zodat er geen onnodige onrust ontstaat in de samenleving. Maar ook uit bovenstaande uitleg in de brief van Job Cohen, burgemeester van Amsterdam, kan ik niet halen waarom het nou noodzakelijk was om nadrukkelijk de afkomst te melden van de arrestanten.
Wat is de toegevoegde waarde van deze melding voor het grote publiek? Kunnen ze dan beter beslissen of ze wel of niet de straat op durven op dat moment? In mijn ogen is het een zeer kromme poging om achteraf goed te praten wat in eerste instantie toch vooral een vergissing is geweest. Zelfs als het om een terroristische dreiging gaat, geldt ook voor die arrestanten het principe “onschuldig tot schuld bewezen”. En daarbij hoort ook de bescherming van de identiteit van verdachten. Dus ook niets over de afkomst zeggen.
Waar en in welke vorm bestaat er nog een nuttig ingrediënt, behoefteverstrekker, een grondstof in overvloed?
Mijn aanleiding voor dit stukje was een afgewezen motie over het verhuiscircus tussen Brussel en Straatsburg. Stom dat dit afgewezen werd. Maar na enige tijd moest ik constateren dat er eigenlijk een heel ander probleem relevant was.
Laat me u even door de voorgeschiedenis leiden.
Vandaag en morgen is er de reguliere Europese top. Op de agenda staan vooral de economie en de komende klimaattop in Kopenhagen. Beide onderwerpen kan je rustig als relevant en urgent bestempelen.
Nu is het gebruikelijk dat er voor zo’n top nog met de Tweede Kamer gesproken wordt. De Tweede Kamer kan dan discussiëren over met welke inzet de regering deelneemt aan de top.
Door alle perikelen rondom de crisisbesprekingen leek het er dit keer niet van te komen. Maar een aantal oppositiepartijen maakten zich daar erg kwaad over deze week. Het was te belangrijk om niet te doen. Vooral de VVD had hier een prominente rol in. Een overleg op dinsdagavond lukte niet, een spoeddebat ging niet, het werd een “spoedoverleg” op woensdagochtend.
Nou, dan hoop je dus op wat vuurwerk en relevante inbreng voor de komende top. En dat viel stevig tegen. Er was wel vuurwerk, maar die ging over iets anders. Straks daar meer over. Er was één relevante motie van dhr Vendrik. Die ging over het aandacht vragen voor het schenden van de Ecofin afspraken van Bali. Had dus duidelijk met klimaat te maken. Daar was weinig discussie over. De motie werd aangenomen (waarbij VVD en PVV tegenstemden).
De meeste tijd van het spoedoverleg ging echter zitten in een motie van dhr Han ten Broeke (VVD), mede ondertekend door SP, GL, D66 en SGP. Deze motie roept de regering op om nogmaals te verzoeken om het verhuiscircus naar Straatsburg aan te kaarten op de top.
Nu hebben ze daarmee een punt. En hoewel in de discussie aangegeven wordt dat dit al wel meerdere malen is aangekaart, heeft de regering dit volgens mij nooit tot een echt agenda-onderwerp gebracht. Omgekeerd kreeg de VVD voor de voeten geworpen dat ze dan maar wat harder aan de liberale fractie in het EP hadden moeten trekken. Daar zijn ze ook nog niet overstag. Kortom, een kort debat met veel verwijten over en weer.
Maar dat is allemaal niet zo relevant nu. Dit is een motie die al vijf keer eerder is aangenomen. Daarnaast is het geen onderwerp op deze voorjaarstop. Dus waarom is dit nou zo belangrijk? (De motie werd afgewezen trouwens.)
In Australië speelt nu een real-life klucht. Onder politieke druk is er in dat land sprake van verplichte censuur op bepaalde internetsites. Met name sites met kinderporno wel te verstaan. Daar wil men de bevolking voor beschermen. Een nobel streven, maar helaas niet heel erg realistisch.
Zo blijkt de manier waarop sites op de lijst terecht komen nogal dubieus te zijn. Iemand gaf een melding van een pagina op een anti-abortus site op. En prompt stond de hele site op de zwarte lijst. Toen de site vervolgens (bewust) genoemd werd op een forum, kreeg dat forum een dwangsom opgelegd om te zorgen dat ze het verwijderden.
Op die manier is het dus mogelijk om politiek ongewenste content in Autralië te censureren.
De klucht werd nog wat groter toen men wikileaks op de blacklist plaatste omdat daar de blacklist van de Deense overheid verscheen. En de klucht was helemaal compleet toen vervolgens de wikileaks ook nog eens de blacklist van Australië zelf had, alhoewel daarover getwijfeld wordt.
Bijzonder bij deze discussie is ook te melden dat de wetgeving nog hangt. De echte goedkeuring is nog niet gegeven. Dus hoe dat wettelijk nu zit, is onduidelijk.
Verder is dit natuurlijk een klucht vanwege het feit dat je op internet eigenlijk niets kunt censureren, tenzij je China heet. Gebruikers weten altijd wel de censuur te omzeilen of er worden hele nieuwe manieren gevonden om de ongewenste informatie alsnog bij de afnemers te krijgen.
Nederland werkt ook met een, vrijwillige, zwarte lijst overigens. Maar een rapport vorig jaar maakte al duidelijk dat het effect hiervan beperkt is. Dit heeft er in ieder geval toe geleid dat in Nederland geen poging wordt gedaan om dit wettelijk verder vorm te geven. De aandacht zal toch meer gaan naar bestrijding en het pakken van de foute gebruikers.