De wereld gaat aan gekte ten onder….
‘Mad World’ (1982), geschreven door Roland Orzabal, de ene helft van Tears for Fears, hier vertolkt door Curt Smith, de andere helft van Tears for Fears, en zijn dochter Diva.
En zo staat het geschreven:
Psalm 118:6: Met de HEER aan mijn zijde heb ik niets te vrezen, wat kunnen mensen mij doen?
De Wikipedia over ’With God on Our Side’, van Bob Dylan:
De tekst gaat over de neiging van Amerikanen (of veel andere samenlevingen) om te geloven dat God altijd aan hun kant zal staan en zich zal verzetten tegen degenen met wie ze het oneens zijn, waardoor de moraliteit van gevoerde oorlogen en door hun land begaan wreedheden onbetwist blijft.
De klimatologische lente begon 1 maart. De astronomische lente begint op het noordelijk halfrond meestal op 20 maart.
De lente in Buenos Aires kun je het hele jaar door meemaken als je luistert naar de muziek van Astor Piazzolla. ‘Primavera Porteña’ is een van de vier seizoenen die Piazzolla op muziek zette: de Cuatro Estaciones Porteñas. ‘Porteña’ verwijst naar ‘zij die in Buenos Aires zijn geboren’.
Een beetje tango past wel bij het mooie weer van deze week. Hier uitgevoerd door het Britse Fugata Quintet.
The Who en Barbara Ann? Maar dat is toch van de Beach Boys?
Tja, laten we het nog eens over een co(ntro)vers(ieel) onderwerp hebben. Want er is altijd wel wat over covers te doen. Puristen hebben de voorkeur voor de originelen, anderen vinden covers soms beter dan de oerversies. Allemaal kwestie van persoonlijke smaken.
En dan al die coverbandjes, opgewaardeerd tot ‘tribute bands’. Leuk voor een nostalgisch avondje uit, maar de pest voor “bands die met eigen muziek willen doorbreken in Nederland”. Die sterven langzaam uit.
Ook mooi. ‘Cafe Andalusia’ gezongen door Sabine Kabongo (o.a. een van de eerste leden van Zap Mama), en begeleid door Joe Zawinul & The Zawinul Syndicate.
‘Cafe Andalusia’ staat op het live album ‘75’, opgenomen in 2007 en uitgebracht in 2008. Het werd opgenomen in Zwitserland op 7 July 2007, op de 75e verjaardag van Joe Zawinul.
Jill Scott schreef de tekst in 1991, ze was 19 jaar. Sindsdien zong ze het bij menig gelegenheid. Maar pas op 51-jarige leeftijd, in 2023, leidde haar uitvoering op het Essence Festival of Culture in New Orleans tot ophef. Ze werd bejubeld, ze werd verguisd.
En dat alles omdat ze de geschiedenis van de Verenigde Staten eventjes in een notendop samenvatte:
Oh, say, can you see,
by the blood in the streets,
that this place doesn’t smile on you, colored child.Whose blood built this place
with sweat and their hands.
But you’ll die in this place
and your memory erased.Oh say, does this truth hold any weight?
This is not the land of the free
but the home of the slave
In een interview met ‘Democracy Now’ (Juli, 2014) sprak zangers/rapper Ana Tijoux (in Frankrijk geboren dochter van Chileense vluchtelingen tijdens het Pinochetbewind) onder andere over wat haar inspireerde ‘Antipatriarca’ te maken:
Ik heb me altijd erg onwetend gevoeld over feminisme, en ik denk dat dat te maken heeft met de machistische opvoeding die we hebben gekregen en die in ons DNA zit, diep in het DNA van de samenleving. En soms herhalen we die machistische patronen onbewust. Dus ik zag feminisme altijd als iets heel ver van me af staan, en ik voelde me daardoor zo dom. Toen begon ik boeken te lezen van bijvoorbeeld Gabriela Mistral en Simone de Beauvoir.
Déjà vu: Het is weer carnaval. Daar is de griep weer. Kabinetten gaan, kabijetten komen. Er is een dolfijn aangespoeld.
Het Onyx Collective en zangeres/celliste Kelsey Lu vragen zich af: de geschiedenis herhaalt zich, maar waar en wanneer?
“Where or When” is een jazzstandard uit de musical Babes in Arms van Rodgers en Hart uit 1937.
It’s midnight in Tokyo, it’s five o’clock in Mali
What time is it in paradise
Amadou & Mariam bezingen samen met Manu Chao de invloed van de westerse cultuur (fastfood) en de ongelijke kansen die migranten hebben in het zogenaamde vrije verkeer tussen het mondiale Noorden en de zuidelijke helft van de wereldbol.
Wij die ons land verlaten,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Wij die in deze situatie verkeren,
in een situatie die niemand van ons kan benoemen.
Wij die in verre landen zijn,
de kinderen van ons vaderland, mogen ons niet vergeten.
Het vermaarde Kronos Quartet speelt hier een traditioneel Irakees liedje: ‘O moeder, die knapperd martelt me’. Gearrangeerd inn samenwerking met Lev Zhurbin (a.k.a. Ljove).
Er bestaat een anekdote dat het Kronos Quartet het lied op 22 oktober 2006 speelde tijdens een concert op de George Washington Universiteit als protest tegen de oorlog in Irak (in 2003 door de VS en UK onder valse voorwendselen begonnen):
En toen het Kronos Quartet de vorige avond optrad aan de George Washington University, introduceerde de eerste violist een Iraaks volkslied met een bondige veroordeling van het Amerikaanse beleid (bron).
LinkedIn lijkt dus onder Trumpistische controle te staan. Dan hebben wij hier in Nederland daadwerkelijk te maken met ‘surveillance and control’ en censuur vanuit de VS. En straks hebben ze ook onze DigiD-gegevens
Op het weblog anti-populista (ook zusterblog van Sargasso) vermoed een van de redacteuren dat bij LinkedIn alles waarin Trump wordt genoemd wordt gemodereerd. De redacteur ging eens verder kijken na ontvangst van een bericht van LinkedIn:
Blijven bewegen, dat natuurlijk hét motto van alledag voor iedereen. Maar daar gaat deze song niet over.
Drummer Budgie “Dit is een van de meer existentiële nummers op ‘Los Angeles’. Het is een hommage aan Koyaanisqatsi van Philip Glass, Ron Fricke en Godfrey Reggio, met tekst van Isaac Brock””.
Producer Jacknife: “Het nummer is absurd. Het geluid is absurd. En het gaat over insecten.”
Drummer Budgie, bassist Steven Severin (beiden van de in 2002 defintief gestopte Siouxsie and the Banshees), Lol Tolhurst (tot 1985 toetsenist bij The Cure) en Isaac Brock (leadzanger/gitarist bij Modest Mouse) gaan olijk te keer in ‘We got to move’.