Gastlogger: Europa en strafrecht
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een column van Jaap, die het via de mail inzond.
Europa begint sluipenderwijs het strafrecht in de verschillende lidstaten verregaand te beïnvloeden. Natuurlijk, op het gebied van wetgeving beslist Brussel al heel lang over heel veel zaken wat wel en niet mag, maar de uiteindelijke veroordeling en hoogte van de straf is altijd een zaak van de lidstaten geweest, die dit recht dan ook fel verdedigen.
Daar is sinds 2005 verandering in gekomen. In dat jaar deed het Hof van Justitie namelijk een opmerkelijke uitspraak: op het gebied van bepaalde milieuovertredingen kan Brussel nu tot op zekere hoogte een harmonisering van de strafmaatregelen afdwingen, bijvoorbeeld minimale maximumstraffen. De redenering van het hof hierbij was dat dit een logische consequentie is omdat het Europese beleid anders nooit in de praktijk uitgevoerd kan worden.
Nu zou je zeggen, prima toch? Het gevolg is dat milieuvervuilers in heel Europa zullen moeten worden aangepakt, en lidstaten niet gewoon een oogje dicht kunnen knijpen.
Dat is op zich waar, maar deze uitspraak van het Hof heeft een belangrijk precedent geschapen. Want de Europese Commissie heeft hierop besloten dat er nog een flink aantal gevallen zijn waarbij harmonisering van het strafrecht noodzakelijk is om besloten regelgeving daadwerkelijk uit te voeren. Een goed voorbeeld hiervan is de richtlijn betreffende intellectueel eigendom, die recent is goedgekeurd in het Europees Parlement. Daarmee zullen inderdaad strafmaatregelen worden vastgesteld voor bijvoorbeeld het illegaal ter beschikking stellen van software,films, muziek etc. In Nederland zijn daar nu veel lagere straffen voor. VVD-europarlementariër Toine Manders had zelfs een amendement ingediend dat ook het downloaden van zulke dingen strafbaar zou maken (dat is nu niet het geval in Nederland), maar dit heeft het (gelukkig) uiteindelijk niet gehaald in de stemming. Was dat wel gebeurd, dan was het strafrecht in Nederland op dit onderwerp vrij radicaal veranderd zonder dat het Nederlandse parlement zich daar op enig moment over had kunnen uitspreken.
4 Mei, stadhuisplein Rotterdam: We herdenken de slachtoffers van de tweede wereldoorlog. Reden voor het Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit om ook een krans te leggen. Want al die gesneuvelde Palestijnen tijdens de tweede wereldoorlog in Nederland mogen natuurlijk niet vergeten worden. Het is een regelrechte middelvinger naar de Joodse gemeenschap, op het moment dat zij hun 5 miljoen omgekomen geloofsgenoten herdenken. De wijze waarop is sluw: waarom zou niet elke organisatie een krans mogen leggen? Het is toch juist een teken van verzoening?
Er zijn bepaalde dingen die je wel weet maar niet altijd bij stil staat. Maar dan gebeurt er iets waardoor je met deze latent aanwezige kennis toch geconfronteerd wordt.
In Nederland staat abortus de laatste tijd weer ter discussie en Nederlandse initiatieven zoals de abortusboot worden door overheidspesterijtjes langzaam de nek omgedraaid. Eerst kreeg de boot een vergunning om uit te varen, maar mocht het slechts “aborteren” tot 7 weken in de zwangerschap (effectief 4 tot 7 weken), en
De overheid maakt zich terecht zorgen om de consumptieve leningen die veel mensen – veelal met een lager inkomen – afsluiten. Ook het probleem bij jongeren op het punt van snelle leningen heeft de aandacht van het nieuwe kabinet. Ze starten een campagne om mensen, óók jongeren, bewust te maken van de gevaren en mogelijke gevolgen van leningen en schulden.
Om het ijs wat te breken begonnen we met een compliment wat Frans Timmermans vanochtend in Den Haag op het ministerie van buitenlandse zaken maakte over de campagnestrategie van Le Pen en zijn Front National (FN). Hoe werkt de campagne voor beide heren gemeenteraadsleden (in Lille en Roubaix), district Pas-de-Callais, een van de regio’s in Frankrijk waar Le Pen zijn grootste aanhang heeft?
Zo kan het dus gebeuren dat je goede doelen gaat steunen. En dat je ook de riante ruimte deelt met mensen die het gewoon even wat minder hebben. Muzikanten, kunstenaars, ideële clubs. Wij doen niet moeilijk, zolang je er maar geen bende van maakt. Toen er een vraag kwam van een vluchtelingenorganisatie of er af en toe wat illegalen in de keuken zouden mogen koken en het eten in het café mochten serveren en verkopen, dachten wij: “Okee, goed plan.” En zo gaat dat nu al acht jaar lang, iedere dinsdagmiddag. Liep prima.
En we zijn live! BKBinfrankrijk.nl is in de lucht. De komende dagen gaan zo’n twee dozijn jonge academici – de BKB-campagnebende, ook wel de bekend als de BKB-Academie, naar Frankrijk om er de presidentsverkiezingen te verslaan.