Gastauteur

2.335 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rechterhand Michael Bloomberg bouwt spanningsboog

Tot en met Super Tuesday nemen we hier af en toe postjes over van de BKB campagnebende. Zij volgende de voorverkiezingen een aantal dagen ter plaatse en interviewen betrokken personen.Obama, Clinton, McCain, allemaal leuk en aardig. Wie denkt nog in partijkandidaten als je ook een echt onafhankelijke president kunt kiezen? Dat is de boodschap die Kevin Sheekey op gezette tijden via alle kanalen de mediawereld inpulst. De Campagnebende kreeg nauwelijks vat op hem.

Besturen gaat over twee dingen. Menselijk contact, en zorgen dat het politieke proces het nemen van besluiten niet compromitteert.” Sheekey laat er geen onduidelijkheid over bestaan: Bloomberg kan Amerika redden. Hem als onafhankelijke kandidaat meedoen aan de verkiezingen lijkt zijn grootste missie. In de Town Hall maakte hij een uur vrij om de BKB Academie te woord te staan.Kevin Sheekey werkt als deputy voor Michael Bloomberg, de huidige burgemeester van New York City. Hij is nu 41 jaar, getrouwd met een milieu-activiste en vader van een tweeling, maar vooral bekend als de politieke rechterhand van Bloomberg, voor wie hij sinds 1997 werkt. Eerst als lobbyist voor het media-imperium van de multimiljardair, en vanaf het moment dat hij gevraagd werd de burgemeestercampagne te organiseren vooral als persoonlijke spindoctor. Ondanks dat niemand hem een kans gaf wist Sheekey in 2001 Bloomberg aan een overwinning te helpen, en organiseerde vier jaar later ook met succes de herverkiezingscampagne. Gratis was het niet. De eerste keer liepen de kosten tegen de 74 miljoen dollar, de tweede keer verstookte hij nog tien miljoen meer. Geld lijkt echter geen belemmering, en aan iedereen die het horen wil laat Sheekey doorschemeren dat de mediamagnaat zonder problemen een miljard wil vrijmaken voor een eventuele presidentscampagne, meer dan de partijgebonden kandidaten bij elkaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Obama’s inner circle spreekt

Tot en met Super Tuesday nemen we hier af en toe postjes over van de BKB campagnebende. Zij volgende de voorverkiezingen een aantal dagen ter plaatse en interviewen betrokken personen.

Wat zegt Ivo Daalder – een van Obama’s persoonlijke adviseurs en wellicht straks lid van de White House staff – over Obama’s kansen, kracht en capaciteiten?

Hij ging liever bridgen dan naar het debat kijken, want de strijd tussen Hillary en Obama is volgens hem niet zozeer inhoudelijk maar draait om visie en leiderschap. Hillary mag goed zijn in korte samenvattingen en scherpe responses maar Obama staat voor een nieuwe generatie, nieuw leiderschap en dat is hard nodig, zegt Daalder. Hij heeft Obama anderhalf jaar geleden uitgebreid gesproken tijdens een diner en daar raakte hij overtuigd van zijn kracht, intelligentie en mogelijkheden. Voor Daalder, zelf geen Nederlands staatsburger meer, is Obama letterlijk het gezicht van de hele wereld en de beste kandidaat voor het Amerikaanse presidentschap.

Ondanks zijn duidelijke leiderschapskwaliteiten zal zijn gebrek aan ervaring hem misschien de das om doen. En dat is precies wat Hillary Amerika wel te bieden heeft. Zij staat voor zekerheid en kennis van zaken, na al acht jaar in het witte huis te hebben gewoond en de ins en outs van het presidentschap mee te hebben gemaakt. Maar als manlief Bill het over ervaring heeft tijdens de campagne gaat dat, volgens Daalder, niet om de Senaat maar om de tijd van zijn eigen presidentschap. Hillary’s kracht is dan ook vooral dat ze weet hoe het niet moet. De eerste twee jaren van het Clinton regime waren vreselijk, zelfs fataal te noemen en daardoor een goeie leerschool.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Superkapitalisme vraagt om meer democratisering

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een bijdrage van Dick Pels die eerder in zijn geheel verscheen op slow management en in de Volkskrant. Dick is auteur van het boek ‘De economie van de eer‘ en schreef mee aan het Sociaal-Kapitalistisch Manifest.

New York Stock Exchange (Foto: Flickr/Bert van Dijk)Het is hypocriet om het bedrijfsleven de schuld te geven van de uitwassen van het kapitalisme, stelt de Amerikaanse oud-minister van Arbeid en hoogleraar Robert Reich in zijn nieuwe boek Superkapitalisme.

Karl Marx wist nog zeker dat het kapitalisme aan zijn inwendige tegenstellingen ten onder zou gaan. De voornaamste was die tussen kapitaal en arbeid, en de arbeidersklasse was geroepen om het kapitalisme af te schaffen en een nieuwe socialistische maatschappij te vestigen, waar de arbeid naar zijn werkelijke waarde zou worden beloond.

Het kapitalisme van nu
Maar gaandeweg werden twee dingen duidelijk. Ten eerste dat de sociaaleconomische tegenstelling tussen arbeid en kapitaal eigenlijk een andere vorm was van de morele tegenstelling tussen goed en kwaad. De ?uitwendige? klassenstrijd bleek ook een inwendige strijd te zijn tussen de arbeider en de kapitalist in onszelf.

Ten tweede bleek het kapitalisme helemaal niet aan zijn eigen contradicties te bezwijken. Integendeel: het kon daardoor steeds weer boven zichzelf uitstijgen en zichzelf opnieuw uitvinden. Als geen ander stelsel is het kapitalisme in staat gebleken om zijn eigen antibewegingen en tegenculturen te absorberen en te vercommercialiseren. De 19de-eeuwse bohème en de popcultuur van de jaren zestig zijn daar de belangrijkste voorbeelden van.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

BKB Campagnebende in de VS

De mensen van de BKB academie zijn weer op pad. We konden hier eerder meegenieten van hun verslag over de Franse presidentsverkiezingen. Dit keer zijn ze een aantal dagen bij de voorverkiezingen voor de presidentskandidaten in de VS. Tussen nu en Super Tuesday zullen we af en toe wat stukken alhier overnemen. Het eerste stuk ging over het bezoek aan de Nederlandse ambassade. Het tweede stuk was een vraaggesprek met pollster Anna Greenberg, dat is hieronder integraal overgenomen.

We hebben zojuist gesproken met Anna Greenberg van Greenberg Quinlan Rosner Research. Zij is pollster en heeft dus veel invloed op het verkiezingsproces. Ons gesprek met haar gaat over haar mening over hoe de voorverkiezingen toe nu toe verlopen en wat ze nog verwacht vanuit haar perspectief als belangrijke pion in het proces. Het gesprek staat hier in al z’n volledigheid, opgenomen door Salem.






Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

EN

Vandaag plaatsen wij een gastbijdrage van Sargasso lezer ALO. Deze gastbijdrage waarin het karakter “de burgemeester” de hoofdrol heeft staat in verband met een eerder verhaal van ALO dat hier in oktober verscheen.

De burgemeester keek goedkeurend om hem heen. Hij liep over de grachten van de grote stad en bewonderde de prachtige panden. ‘Was ik maar de burgervader van zo’n grote plaats’, dacht hij jaloers. Maar ja, lang geleden had hij er zich al bij neergelegd dat ook onder zijn vakgenoten er baas boven baas was. Hij was geen Opstelten. Hij lette goed op de huisnummers en toen hij was aangekomen op de plaats van bestemming, belde hij aan. Tijd om na te denken over wat hij verwachtte maar niet zag, had hij niet. Een man van zijn leeftijd deed open. ‘Kom erin’, zei hij.

‘Jongen, wat goed je weer eens te zien’, zei zijn oude vriend, ‘nog geen steek veranderd, nou ja, wat minder haar en helemaal grijs, maar ik herken je nog wel.’ ‘Het is inderdaad lang gelden’, sprak de burgervader. Hij trok zijn jas uit, hing hem op de kapstok en volgde zijn vriend naar een zitje in de grote kamer, die blijkbaar dienst deed als kantoor. Hij stak zijn lepel in de hem aangeboden kopje koffie, begon te roeren en stelde maar meteen de vragen die hem op de lippen brandden sinds hij de uitnodiging had ontvangen: ‘Hoe gaat het met je, waarom heb je nooit iets van je laten horen, wat doe jij tegenwoordig en waar ben ik?’.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Balkenende kan wat leren van Barack Obama

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een bijdrage van Joop van Rijswijk dat eerder verscheen in Trouw. Van Rijswijk is CDA-lid en oud-fractiemedewerker van de ARP en het CDA.

Balkenende (Foto: Flickr/Jacco de Boer)Bij de voorverkiezingen in de staten Iowa en New Hampshire gaven veel Amerikaanse kiezers het signaal af dat zij op de gevestigde orde in Washington zijn uitgekeken. Zij willen verandering.

Neem Obama serieus
Daarom behaalde de jonge, onervaren kandidaat Obama veel stemmen. Of hij tot president van de Verenigde Staten wordt gekozen staat nog te bezien. Maar het signaal van de kiezers is onmiskenbaar. Nederland is de Verenigde Staten niet. Toch zouden de politici rond het Binnenhof dit Amerikaanse signaal serieus kunnen nemen.

Het vierde kabinet-Balkenende oogde bij zijn aantreden fris en veelbelovend. Maar na bijna een jaar moet worden vastgesteld dat in kabinet en coalitie sprake is van stagnatie en inertie.

Door de vergrijzing wordt een verhoging van de AOW-leeftijd van 65 naar 67 jaar onvermijdelijk. Het kabinet begint er niet aan. Ter wille van meer rechtvaardige inkomensverhoudingen zou de aftrek van de hypotheekrente vooral ten aanzien van dure huizen moeten worden aangepakt. Het kabinet deinst ervoor terug. Ook het ontslagrecht heeft het niet kunnen regelen.

Integratie
Het centrale probleem voor dit kabinet is de integratie van onze samenleving. Integratie, niet te verwarren met assimilatie. Onder minister Vogelaar zou een voortvarend begin worden gemaakt met het saneren van veertig probleemwijken; ze moeten prachtwijken worden. Maar het project dreigt te verdrinken in bestuurlijke discussies over prioriteiten en financiering.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Geef parlementariërs een eigen achterban

Deze gastbijdrage is van ReindeR Rustema en past in de discussie over het tellen van alle stemmen in de Tweede Kamer. Oorspronkelijk geschreven voor de oude media, maar die pikten het niet op.

Burgers die per se niet op een partij maar op een persoon willen stemmen kunnen nu alleen bij Wilders en Verdonk terecht. De armoedige situatie bij de Œouderwetse’ partijen, waarin de lijsttrekker de personificatie van de partij is en de rest van de fractie er weinig toe doet laat niets te kiezen over voor de burger. Het gedrag van de meeste parlementariërs en het reglement van orde in de Tweede Kamer gaan ook uit van een parlement met partijen en bijbehorende, achterhaalde kartelpolitiek. Zo worden gaan praktisch alle stemmen over moties en wetsvoorstellen nu langs partijlijnen. Als we een systeem van twaalf kamerleden met verschillend stemgewicht zouden invoeren, zou er geen verschil zijn met de huidige situatie.

De huidige praktijk is bijzonder jammer, omdat er wel degelijk individuele volksvertegenwoordigers zijn binnen de traditionele partijen die een eigen achterban kunnen verdienen. Die achterban kan thematisch of geografisch zijn, maar kan ook gebaseerd zijn op de geschiedenis of de persoonlijkheid van de volksvertegenwoordiger, dat doet er niet toe. Een partij zoals de Partij van de Dieren is symptomatisch voor het fenomeen dat burgers zich vol overgave (tijdelijk) rond een issue verzamelen en zich niet levenslang binnen een zuil laten opsluiten.
Volksvertegenwoordigers moeten de stabiele factoren zijn in een parlement waar onderwerpen snel veranderen, one-issuepartijen kunnen dat niet.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ciao bella, desideri mangare?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit maal voor Lord Flasheart, die het ons via de mail toezond.

Carbonara bereiden (Foto: Flickr/orangeek)Het is al een beetje ‘oud nieuws’, maar voordat GeenCommentaar haar toevlucht neemt tot culinaire tips, moest eerst nog even getest worden of echt elke bezoeker in staat zou zijn het onderstaande recept in elkaar te draaien.

Dus men neme een onwetende huisgenoot met twee linkerhanden, men teste het eigen engelengeduld als een ei-kaas mengsel richting het plafond gelanceerd wordt en men onderdrukke de vloeken als met blote handen wat al te kwistig weggemikt kookvocht redding behoeft. Maar het resultaat overtrof alle verwachtingen; ergo operatie geslaagd!

‘Ja, prachtig, Flash, maar waar slaat dit op?’

Vorige week woensdag 17 januari was het de Internationale Dag van de Italiaanse Keuken! Meer dan 130 Italiaanse chefs over de hele wereld maakten een originele spaghetti alla carbonara. De keuze was op dit gerecht gevallen, omdat, aldus de enige Nederlandse deelnemer Fabio Cappellano, ?dit gerecht in feite een symbool van verkrachting van de Italiaanse Keuken in de wereld (is).?

Die verkrachting blijkt voornamelijk te slaan op het overvloedig gebruik van room, wat volgens Cappellano een kunstgreep is van luie restaurantkoks, die op deze manier de saus van te voren klaar kunnen maken. Een echte carbonara moet het hebben van een kaas-ei mengsel dat op het laatste moment door de hete pasta geroerd wordt. Je moet wel even opletten dat de pasta niet te warm is, aangezien het ei dan stolt en je een soort pasta met roerei en kaas krijgt. Voor de rest is het, spreekwoordelijk, een, eh, eitje.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Countercolumn: Leve het koninkrijk der Nederlanden

Gisteren plaatsten we de gastcolumn Leve de Republiek der Twaalf Verenigde Nederlanden van DeJa en binnen enkele uren plofte er een ‘countercolumn’ getiteld: “Leve het koninkrijk der Nederlanden” van reaguurder Freek in de mailbox. Hoe dan ook: Leve de Polemiek!

Geloven in de monarchie is juist geloven in de maakbaarheid van de mens. Iemand zonder talent die van kinds af aan is getraind om te leiden en te verkeren in hogere cirkels is daar een stuk beter in dan iemand met hoogstens meer talent. Kijk naar de geschiedenis, maar zelde kwam een wereldleider voort uit het plebs, wanneer dat gebeurde was het weliswaar een erg succesvolle (Napoleon), maar over het algemeen komt het toch zelden voor. En zo’n talent heeft in Nederland nog steeds alle ruimte als minister-president.

“Feit is dat het huis Oranje-Nassau-Dillenburg, met uitzondering van de tachtigjarige oorlog en wellicht (discutabel) de tweede wereldoorlog geen positieve rol van betekenis heeft gespeeld.” schrijf je, waarmee je even snel de cruciale rol van ons koningshuis in de vorming van ons land (“andere tak”) en belangrijkste conflicten die we ooit hebben gekend terloops afdoet als uitzonderingen. Zij stonden er juist toen, dat je ze op andere momenten minder ziet is toch juist goed? We zijn een democratie!

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Amerikaanse recessie is eigenlijk een zegen

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Lans Bovenberg dat eerder verscheen in de Trouw. Lans is hoogleraar economie aan de Universiteit van Tilburg en directeur van instituut Netspar.

Golden Bauhinia Square (Foto: Flickr/morethanreal)De Amerikaanse economie staat aan op de rand van een recessie. De huizenprijzen dalen en de banken lijden grote verliezen op hun ongebreidelde leningen aan huishoudens. Lange tijd hebben ze op de pof gefeest, nu zitten de Amerikanen met een kater. Eindelijk gaan de Amerikanen meer sparen. Met als gevolg: wereldwijde vraaguitval.

Zal de Amerikaanse economie ook de Europese economie in haar val meetrekken? Nederlandse politici doen aan vertrouwensmanagement en Balkenende en Bos zien dan ook geen reden voor paniek. Sommige economen, daarentegen, houden van publiciteit ? de ene econoom voorspelt nog grotere rampspoed voor de Europese economie dan de andere. Wie moeten we geloven?

Recessie in VS op het juiste moment
De politici zitten dit keer dichter bij de waarheid dan de onheilsprofeten op de economische faculteiten. De wereldeconomie draait gelukkig niet meer op de ene motor van de Amerikaanse economie. Miljarden mensen in Azië ontworstelen zich aan de armoede. De daling van de Amerikaanse vraag kan opgevangen worden door extra koopkrachtige vraag uit landen als China en India.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Schakend Nederland

Hieronder volgt een gastbijdrage van ALO, frequent reaguurder die zich liet inspireren door de reacties alhier op Sargasso op het overlijden van de schaaklegende Bobby Fischer.

In de reacties op Sargasso naar aanleiding van het overlijden van Bobby Fischer werd de vraag gesteld waar de grondslag voor de Nederlandse schaakcultuur lag. Terecht werd hierbij gewezen op het wereldkampioenschap van Max Euwe op 15 december 1935. Dit had velen geïnspireerd. Zo is in mijn bezit een door mijn vader vervaardigd schaakbord dat op 1 maart ’36 is gedateerd. Maar Euwe is niet het enige.

Euwe was een amateur schaker, het was niet zijn broodwinning. Hij was leraar wiskunde en werd later hoogleraar informatica. Maar hij was ook schrijver van vele schaakboeken. Behalve zijn bekende openingreeks was hij ook de auteur van ‘Oom Jan leert zijn neefje schaken’. Ook uit 1935 en nog steeds zeer geschikt als je het spel wilt leren.

Het was het beginpunt van een unieke cultuur in Nederland. Wij kennen niet alleen een generatie landgenoten die naar aanleiding van de prestatie van Euwe tot grote hoogte zijn gekomen als schaker, maar ook als schrijver. Timman heeft veel schaakverhalen gepubliceerd en de schaakcuriosa van Tim Krabbé zijn wereldberoemd. Hans Böhm, Hans Ree, Max Pam, Alexander Münninghoff en de naar Nederland uitgeweken Rus Genna Sosonko horen ook in het rijtje thuis. En allemaal begin jaren 70 bijeengebracht door Wim F. Andriessen, uitgever en schaakliefhebber. Hij begon Schaakbulletin, een tijdschrift dat 197 nummers heeft geteld in de periode tussen 1968 en 1984. Schaakbulletin is het beste schaaktijdschrift dat ooit was uitgegeven, aldus Münninghoff in zijn verantwoording van zijn bundel ‘Hartversterkende schimpscheuten’, een selectie uit de 15 jaren ‘Hard Gras’ voor schakers.

Vorige Volgende