Gastauteur

2.335 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Blogpolemiek: Privacy

Logo blogpolemieken
In deze post gaan vertegenwoordigers van politieke jongeren met elkaar in debat over het onderwerp privacy. De stelling die ze kregen:
De overheid tast de privacy van haar burgers te veel aan in haar streven de veiligheid te garanderen

Na hun initiële bijdragen kunnen ze op elkaars argumenten ingaan. Deze bijdragen zullen dan aan deze post worden toegevoegd, voorzien van naam en het tijdstip. Zo ontstaat er een online “briefwisseling” met meerdere partijen.
Uiteraard kunnen ze ook ingaan op de reacties die u als reaguurder geeft.
Wij wensen iedereen een interessante discussie toe.
 
 

Mark Thiessen (JOVD):
Begin januari 2008 riep de JOVD D66-europarlementarier Sophie in ’t Veld uit tot Liberaal van het Jaar, een prijs die eerder gewonnen werd door Femke Halsema en Gerrit Zalm. In ’t Veld verdient volgens ons deze onderscheiding door haar niet aflatende inzet de toenemende schending van privacy in de moderne tijd een halt toe te roepen. Sophie in ’t Veld maakt zich over deze toename buitengewoon veel zorgen. Ook de JOVD luidt de noodklok.

Door de zich steeds verbeterende techniek zijn we tegenwoordig in staat vrijwel alles over een persoon te weten te komen, te bewaren en tegen deze persoon te gebruiken. Iedere dag weer leggen we vol vertrouwen, vaak zonder het te weten, onze gedragingen bloot. Vaak gebeurt dit in volstrekt routineuze situaties, als het bezoeken van een website of het gebruiken van je bonuskaart.
Met het moderne technologische kader is een overheid in staat volledige controle over haar burgers uit te oefenen. Het enige dat nog ontbreekt is het wettelijke kader dat dit toe kan staan, maar met de huidige ontwikkelingen lijkt dit niet meer ver weg. Minister Rouvoet wil van alle kinderen onder de 19 jaar een uitgebreid dossier bij laten houden, passagiersgegevens mogen door overheden onderling gebruikt worden, en binnenkort gaan we met zijn allen naar het gemeentehuis om een mooie vingerafdruk achter te laten. Daarnaast lijkt het erop dat veel mensen deze afdaling naar het rijk der privacyschending niet bewust meemaken of zelfs niet als iets negatiefs zien. Veiligheid gaat tegenwoordig boven het recht op privacy. Natuurlijk is het belangrijk in een veilige omgeving te leven, maar vaak wordt bij privacyschendende veiligheidsmaatregelen, zoals het EKD en bijvoorbeeld de groteske Amerikaanse Patriot Act, het doel volkomen voorbij geschoten. Dit soort maatregelen tasten de rechtstaat in haar kern aan, en vormen zodanig een groter gevaar dan waarvoor zij als oplossing bedoeld zijn.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Leve de streepjes-Nederlander

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Frans Verhagen, publicist en hoofdredacteur van www.amerika.nl. Hij publiceerde onder meer het boek The American Way waarin aan de orde komt wat Nederland kan leren van het meest succesvolle immigratieland.

Deze week heeft minister Hirsch Ballin weer een oude discussie opgerakeld: moeten we niet af van het woord allochtoon? De reacties waren voorspelbaar: hebben we al eens geprobeerd, overdreven politieke correctheid, laten we het beestje bij de naam noemen, of, wanhopiger, wat dan? Mevrouw Vogelaar vindt het geen fijn begrip maar heeft geen alternatief en waaiert in haar integratienota qua terminologie alle kanten op. Paul Scheffer komt in zijn veelgeprezen Het land van aankomst met de onwerkbare term ?migranten?. En menig politicus in Den Haag stelt zijn onbegrip ten toon door te praten over Nieuwkomers of Nieuwe Nederlanders.

In 2006 kwam de fractie van de PvdA in de gemeenteraad van Amsterdam al eens met een voorstel om het woord in de ban te doen. Jammer en typerend dat ze onmiddellijk weer terugkrabbelden en het voorstel introkken, want zij én Hirsch Ballin hadden en hebben het bij het juiste eind: het woord allochtoon moet uit ons spraakgebruik verdwijnen. Niet uit politieke correctheid maar omdat het een begrip is geworden dat niets duidt maar alles zegt. Uit gemakzucht en intellectuele luiheid blijven we een woord gebruiken dat inmiddels louter negatieve connotaties heeft gekregen. Het is een woord dat een hele groep mensen apart zet.
Dat doet het, maar tegelijkertijd is het woord ?allochtoon? van een onthutsende leegheid. ?Allochtoon? is zo ongedefinieerd dat de koningin, de kroonprins, en ex-premier Lubbers eronder vallen. Mijn kinderen trouwens ook met hun Chinees Amerikaanse moeder. Een allochtoon ben je immers als één van je ouders in het buitenland is geboren. Dat is de officiële definitie. Omdat het CBS zich heel goed realiseert dat je aan die term daarom niets hebt, onderscheidt het officieel ?westerse? en ?niet-westerse? allochtonen. Tot de categorie ?niet-westers? behoren allochtonen uit Turkije, Afrika, Latijns-Amerika en Azië, al zijn Indonesië en Japan weer uitgezonderd van deze laatste groep. ?Op grond van hun sociaal-economische en -culturele positie worden allochtonen uit deze twee landen tot de westerse allochtonen gerekend?, zegt het CBS behulpzaam.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De cd heeft nog wel even

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Martijn ter Haar.

CD Collectie (Foto: Flickr/Matt Brett)De cd is op sterven na dood. Downloaden gaat het fysieke schijfje vervangen. Tenminste, dat is de algemene teneur in veel stukjes die over de muziekindustrie verschijnen. Er zijn echter nog twee dingen die de cd voorlopig in leven houden. Eén belangrijk, één minder belangrijk.

De minder belangrijke van de twee is de kwaliteit. Downloads worden slechts zelden op cd-kwaliteit aangeboden. Voor wie alleen naar mainstream pop luistert via zijn mp3-speler of computerluidsprekers maakt dat niet veel uit. Wie echter een dure stereoinstallatie heeft staan en houdt van bijvoorbeeld dubstep met zijn extreme bassen of kan genieten van het geweld op de dubbele basdrum van een deathmetaldrummer zal meer willen dan een 160 kbps mp3-bestand.

De belangrijkere reden treft niet alleen de audiofiele liefhebber met een aparte smaak, maar iedereen. Harde schijven gaan nog wel eens kapot. Als dat net de schijf is waar de voor veel geld aangeschafte muziekcollectie opstaat, dan is dat een ramp. Ja, iedereen weet wel dat back-ups essentieel zijn, maar bijna iedereen vergeet ze ook regelmatig te maken. Bovendien bestaat er al een handige vorm van back-up in de vorm van een solide plastic schijfje, dat ook nog eens mooi verpakt kan worden met extra informatie als songteksten erbij.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De overheid weet waar je bent

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit maal voor Sacha Prins. Hij studeerde in 1995 af aan de TU te Eindhoven en is sinds 1996 betrokken geweest bij verschillende succesvolle dot-com ondernemingen. Deze column verscheen eerder op Autoblog.nl

Privacy? (Foto:Flickr/armcurl)Transport en privacy leven tegenwoordig op gespannen voet met elkaar. Je onopgemerkt fysiek verplaatsen is er niet meer bij. Sinds 11/9 wordt voor elke intercontinentale vlucht letterlijk je doopceel gelicht, maar ook het dagelijkse busritje is binnenkort niet meer anoniem.

Zoals je wellicht weet is men in Nederland druk doende om de ov-chipkaart in te voeren. Na de proefkonijnen Rotterdam en Amsterdam is straks heel Nederland aan de beurt, wat zal betekenen dat het anoniem reizen met openbaar vervoer niet zonder meer mogelijk is.

In de auto is het niet veel beter. Met de reguliere trajectcontroles weet The Man precies wie waar rijdt omdat iedereen gescand wordt, dit in tegenstelling tot de standaard flitskasten waar alleen de overtreder geregistreerd wordt.

Eurlings
Zodra de op handen zijnde kilometerheffing van kracht wordt zal op het gehele wegennet actief gescand worden wie waar wanneer reed. De rechtvaardiging zal zijn voor het entree heffen van onze mooie doch overvolle (en reeds via belastingen afbetaalde) wegen, maar ondertussen wordt je wel structureel in de gaten gehouden. Prof. Dr. Eurlings kan weliswaar nu garanderen dat je privacy niet in het geding komt, maar we weten allemaal dat politici in het algemeen (waar is mijn kwartje Kok?), en verkeersministers in het bijzonder er niet om bekend staan de meest betrouwbare beloftes te maken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

ANONIEMPJE: Democratisch Appèl anno 2008

In het kader van de lopende discussie over privacy hier een bijdrage van D66 Europarlementarier Sophie in ’t Veld.

ANONIEMPJE: Democratisch Appèl anno 2008

Onschuldige mensen hebben niks te verbergen” zegt VVD Kamerlid Fred Teeven. Hij vindt dat we best nog méér privacy mogen offeren in de strijd tegen misdaad en terrorisme. Heel veel mensen zijn het met hem eens. En oppervlakkig gezien klinkt het inderdaad logisch: hoe meer controle, hoe groter de kans om booswichten op te sporen. Dus hebben burgers in de laatste jaren zonder morren toegestaan dat de overheid inzicht krijgt in elk intiem detail van hun privé-leven.

Maar de werkelijkheid is niet zo simpel. Het is een fictie dat we in ruil voor minder privacy en minder vrijheid automatisch meer veiligheid krijgen. En een gevaarlijke fictie bovendien. Een fictie die geen daadwerkelijke veiligheid schept, maar een schijnveiligheid.

Wat weet de overheid van ons?

De overheid weet wie we zijn, wie onze vrienden zijn, met wie we bellen en mailen en waarover, wat we eten en drinken, welke boeken we lenen uit de bieb, welke websites we bezoeken en wat we op Google zoeken, welke ziektes of psychische problemen we hebben, van welke politieke beweging of kerkgenootschap we lid zijn, dat we een partner zoeken op een datingsite of de Viva dildo bestellen, hoeveel geld we op onze bankrekening hebben en naar wie we geld overmaken. Door passagiersgegevens, OV chipkaart, kilometerheffing, camera’s in de publieke ruimte, Google Earth en RFID chips valt van minuut tot minuut vast te stellen waar we ons bevinden. Binnenkort zijn ook onze vingerafdrukken en DNA opgeslagen in centrale gegevensbanken. Als de regering haar zin krijgt worden in het electronisch kinddossier ook details over onze luieruitslag, kleuterdriftbuien en opvoedgewoonten van onze ouders bijgehouden. Intelligente camera’s en microfoons analyseren ons gedrag, en superscans kijken dwars door onze kleding of door de muren van onze woning heen. Dit is allemaal geen science fiction meer, het is werkelijkheid geworden. Kortom: het is voor een normaal mens vrijwel onmogelijk zich aan het Alziend Oog te onttrekken, behoudens misschien in je eigen badkamer of ver weg van de bewoonde wereld, diep in de bossen.

Wat gebeurt er met al die persoonlijke informatie?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Raadsfrustratie? Een voorbeeld uit de praktijk

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit maal voor Selçuk Akinci, fractievoorzitter en gemeenteraadslid in Breda van GroenLinks.

Frustratie (Foto: Flickr/Cayusa)Ik zat met de laptop op schoot, in de commissie Onderwijs en Economie, te luisteren naar een discussie over bedrijventerreinen. Iedereen deed zijn woordje, maar niemand luisterde naar elkaar. Na drie uur vergaderen was de aandacht verslapt en de interesse verdwenen. De wethouder Economische Zaken las het Financieele Dagblad, de fractievoorzitter van Leefbaar tekende abstracte figuurtjes op zijn papier en de voorzitter trok verveelde gezichten. En ik had dus mijn laptop opengeklapt.

Commissievergaderingen zijn zinvol?
Commissievergaderingen zijn vaak oefeningen in geduld. Ellenlange bijdragen van anderen waar de collegae zuchtend en steunend naar luisteren. Slechts een enkele keer is een bijdrage interessant genoeg om de rug te rechten. Slechts op spaarzame momenten tikt de wijsvinger ongeduldig tegen de knop van de interruptiemicrofoon. Zelden is er een interessant interruptiedebat.

Wat ik me dan ook afvraag, is of al die saaie bijdragen, meestal voorgelezen vanaf papier en vol met herhalingen van zaken die door anderen ook al zijn genoemd, nu zinvol zijn. Draagt dit nu bij aan een goede besluitvorming? Gaat de wethouder een letter veranderen aan zijn notitie? Gaat hij nu dingen doen die hij eerst niet wilde doen, of juist andersom? En als hij al nota wil nemen van de opmerkingen die gemaakt zijn in de commissie, hoe gaat hij van die brei aan informatie dan een coherente communis opinio destilleren?

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tofik Dibi zoekt de confrontatie over ?Kamervragen?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi na aanleiding van zijn ?kamervragen? die wat wenkbrauwen deden fronsen op GeenCommentaar.

Tofik Dibi (Foto: Arnoud Boer)Mijn ?kamervragen? riepen behoorlijk wat verbazing op. En als geenstijl je ?kamervragen? oppikt dan weet je dat je in ieder geval gehoord wordt. Wat later besteedde ook (onder andere) de Pers en Trouw er aandacht aan. Maar na de fase waarin de verbazing overheerste is het nu tijd voor de discussie en zal ik uit de doeken doen waarom ik deze vragen stelde. Want: als het mijn bedoeling was om een inhoudelijk antwoord te krijgen van de minister-president dan zouden deze Kamervragen inderdaad absurd zijn. Ik wil geen antwoord op de vraag of er aliens zijn of dat er welk complottheorie dan ook is rondom de moord op Fortuyn.

Ik wil het liedje van Lange Frans en Baas B gebruiken om politiek iets dichter bij de jongeren te brengen en jeugdcultuur dichterbij de politiek. Met de Kamervragen dwing ik de premier om toch even te kijken welk gevoel er onder andere heerst bij jongeren. Dat gevoel dat ik herkende uit het liedje is dat jongeren het gevoel hebben dat politiek niks voor ze betekent of kan betekenen. En dat vind ik diep triest. Ik wist heus wel dat mijn Kamervragen zouden leiden tot dit soort reacties, maar je kan pas na dit soort confrontatie echt de discussie opzoeken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ayaan Hirsi Ali in Parijs

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers. Dit keer een stuk van semi-vaste kracht en GPD-journalist Olivier van Beemen van Parijsblog.nl. Zijn verslag van de memorabele bijeenkomst met Ayaan Hirsi Ali in Parijs verscheen eerder op zijn weblog.

Ayaan Hirsi Ali en Rama Yade - foto Olivier van Beemen - Parijsblog.nlVoormalig VVD-kamerlid Ayaan Hirsi Ali zou zich zeer vereerd voelen als zij het Franse staatsburgerschap krijgt aangeboden. Dat zei ze in een volle zaal van de prestigieuze school Ecole Normale Supérieure in Parijs, waar de Nederlandse regering er stevig van langs kreeg.

Hirsi Ali kreeg de ?Simone de Beauvoirprijs voor de vrijheid van vrouwen? uitgereikt, waaraan een geldbedrag van 20.000 euro is verbonden. Bij haar opkomst klonk een minutenlang applaus. Buiten stonden honderden belangstellenden voor wie in de zaal geen plaats was. Ze deelt de prijs met de schrijfster Taslima Nasreen uit Bangladesh, die net als Hirsi Ali met de dood bedreigd wordt door fundamentalistische moslims.

Een gemêleerd gezelschap van Franse politici en intellectuelen maakt zich sinds vorige week in het openbaar sterk voor de Nederlandse. Ze zijn vooral verontwaardigd dat ze bijna haar paspoort moest inleveren en dat Den Haag haar beveiligingskosten niet langer financiert nu ze in de VS woont en werkt.

Sommigen pleiten ervoor dat Europa die kosten op zich neemt, anderen vinden dat Frankrijk haar direct onder zijn hoede moet nemen. ,,Wij hopen dat u de Franse nationaliteit krijgt?, zei verliezend presidentskandidate Ségolène Royal.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Doen wij genoeg voor een betere wereld?

Op Sargasso is plaats voor gastbijdragen. Christopher Baan (1986) studeert Internationale Ontwikkelingsstudies aan Wageningen Universiteit. In 2005-2006 fietste hij een half jaar door India, en is sindsdien via verschillende organisaties betrokken bij thema’s als ontwikkeling, jongerenparticipatie en internationale cultuur. Hij schrijft dagelijks op ‘// world citizen’, een Engelstalige blog. Een langere versie van dit artikel is hier te vinden.

Ondernemend idealisme voor een échte verandering.

Het huidige praktisch idealisme is voorbij. Grote delen van de hulpsector zijn inmiddels een ware industrie geworden, die er alle baat bij hebben om te blijven bestaan en om een leger aan ontwikkelingswerkers in functie te houden.
Een veranderende samenleving vraagt daarom om een nieuw idealisme en nieuwe ideologieën. Ik pleit hieronder voor een ondernemend idealisme, wat mijns inziens een duurzamer karakter heeft en meer kans van slagen heeft in een maatschappij die wordt gedomineerd door toenemende concurrentie. Het huidige praktisch idealisme schiet zijn doel voorbij door zich puur met betrokkenheid voor de minst bedeelden bezig te houden, en minder op samenwerking en ondernemerschap. De nieuwe social entrepeneurs willen niet de vis geven noch de hengel. Zij willen een ‘revolutie in de visindustrie’ teweeg brengen (1).

De nieuwe idealist is de ‘flower power generatie’ en John Lennon’s ‘Love not War’ ver voorbijgestreefd. Hij is rationeler geworden – of simpelweg wijzer. De ‘nieuwe jongere’ is ondernemend en is nog niet verpest door het verleden van de Koude Oorlog en Vietnam – inclusief alle pacifistische en feministische bewegingen. Anno 2008 is alles anders: de ondernemer is de nieuwe idealist. Blauw is het nieuwe groen. De Toyota Prius is de nieuwe Fiat 500. Handel is de nieuwe ontwikkelingshulp. En onderhandelen is het nieuwe actievoeren. De portemonnee is de nieuwe ballot box. Ineens is consumeren weer in, als je maar de goede dingen koopt…
Tenminste: dat is de blijde boodschap tegenwoordig. Was het maar zo. We verkondigen het overal, spreken met al onze vrienden over hoe goed het gaat met de verkoop van biologische producten en ‘ecofashion’. Maar: we blijven Nederlanders, en dus is de verleiding voor de kiloknaller in de winkel toch groter dan het dure stukje bio vlees uit de regio. En hoewel we graag in een tropisch land vakantie vieren om ‘vrijwilligerswerk’ te doen, moet het allemaal wel leuk blijven. Oftewel: de nieuwe ‘do good & enjoy’ generatie gelooft er heilig in dat consumeren en goed doen voor de wereld, samen kunnen gaan. Maar de stap tussen geloven en doen is soms nog ver weg… want: we blijven ‘zuunige Nederlanders’.
Wat is hier typerend aan? Bovenstaand betoog is niet nieuw. Het is een algemeen feit dat de kloof tussen wens en werkelijkheid erg groot is als we over Nederlands idealisme hebben. De problemen waar we het hier over hebben – klimaatverandering, armoede, conflicten – zijn vaak zo groot en ogenschijnlijk zo ver weg dat we onszelf machteloos voelen. Wat wél nieuw is, is mijn visie dat zelfs het huidige ‘praktisch idealisme’ zijn doel voorbijschiet en over een paar jaar waarschijnlijk niet meer dan een herinnering zal zijn. Daarom pleit ik voor een ‘nieuw idealisme’ – noem het social entrepeneurship – dat nauw is verweven met de creativiteit, ambitie en motivatie die inherent zijn aan het ondernemingsinstinct.
Een betere wereld begint wellicht bij jezelf, maar jijzelf mag absoluut niet het eindpunt van ontwikkeling zijn. Een begin aan een betere wereld kun je altijd zelf maken, maar je samen met anderen inzetten en concrete actie ondernemen, door elkaar te motiveren, te inspireren en samen op nieuwe ideeën te komen, kan soms werkelijk het verschil maken.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Meesterscout Piet de Visser

Hieronder volgt een gastbijdrage van Marc Broere, hoofdredacteur van Lokaalmondiaal.

Hierboven het filmpje dat collega André van der Stouwe samen met Willem Vissers van de Volkskrant heeft gemaakt. Het is een mooi portret van Piet de Visser geworden. De meesterscout van PSV en Chelsea heeft in zijn leven vijf bypasses en slokdarmkanker overleefd. Hij ziet voetbal als zijn belangrijkste medicijn. Als Piet het gras –of beter gezegd de stoffige veldjes- in Afrika en Brazilië weer ruikt, dan knapt zijn gezondheid zienderogen op.

En scouten kan hij: recentelijk ontdekte hij de Hongaarse speler Dzsudzak voor PSV die sindsdien bijna iedere wedstrijd belangrijke doelpunten maakt. Eerdere ontdekkingen van Piet waren de Brazilianen Ronaldo, Alex, Gomes, Leonardo en Farfan. Maar Piet is meer dan een scout alleen. Hij is ook een ontwikkelingswerker die op iedere reis ballen en schoenen voor jonge voetballers meeneemt en ze inspireert door te vertellen dat ze ooit ook een goede voetballer kunnen worden. Het was een genot om hem in de Ghanese stad Tema bezig te zien met de jongens van de Tema Allstars.

Ik herinner me een gesprek dat ik jaren geleden met Piet had voor het boek Afrika Voetbalt! In dit gesprek zette hij zich sterk af tegen louche spelersmakelaars die er helaas in Afrika ook te veel rondlopen. ‘Dat zijn stuk voor stuk figuren die proberen om jonge jongens snel een contract te laten tekenen voor kutbedragjes’, zei hij toen. ‘Dan geven ze bijvoorbeeld vijfhonderd dollar aan een speler. Dat is natuurlijk een ongelooflijk bedrag voor een jongen van zestien uit Afrika. Zoiets heeft hij nog nooit gezien. Zo’n joch wordt daar helemaal gestoord van en tekent alles.’

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Een embryo met drie ouders

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Herman van Wietmarschen, dat hij ons toezond via de mail. Herman is wetenschapsjournalist en werkt o.a. voor ‘werkplaats biopolitiek‘.

embryo 9 weken (Foto:Flickr/euthman) Britse wetenschappers zijn erin geslaagd embryo’s te kweken met DNA materiaal van drie ‘ouders’. Een man en een vrouw leveren beiden de helft van het DNA van de celkern. Een andere vrouw levert een zogenaamde ‘lege eicel’, een eicel waarvan het kern-DNA is verwijderd. Echter in deze lege eicel zijn mitochondriën aanwezig die eigen DNA-materiaal dragen. Zo ontstaat er een embryo met DNA van drie personen.

Verschillende ziekten kunnen te maken hebben met veranderingen in het mitochondriaal DNA zoals diabetes, doofheid, epilepsie en leverfalen. Deze techniek is dan ook bedoeld om dragers van dergelijke mitochondriale ziekten gebruik te kunnen laten maken van wat we kunnen noemen een ‘mitochondriëndonor’. De Britse wetenschappers verwachten dat deze techniek binnen 5 jaar in de praktijk gebracht kan worden.

Hoewel wetenschappers voorspellen dat het mitochondriaal DNA geen uiterlijke kenmerken van de extra moeder aan het embryo zal toevoegen, is het toch de vraag welke invloed dit DNA heeft. Normaal gesproken zou het mitochondriaal DNA van dezelfde moeder komen als de helft van het nucleaire DNA. Wie weet welke relaties er bestaan, welke afstemming er is in het systeem, tussen het nucleaire en mitochondriale DNA? Regelmatig blijkt het beeld van de wetenschapper te simpel te zijn om de complexiteit van het leven te vatten, en kunnen er onverwachte dingen gebeuren. Zo bleken gekloonde zoogdieren toch niet zo gezond te zijn als gewone dieren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nederland: democratie of bananenrepubliek?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een bijdrage van Catharina Bethlehem die eerder verscheen op haar log ‘Kletskous‘.

Microsoft T-shirt (Foto: Flickr/Strangeless)Officieel hebben we in Nederland een democratie. Die is gebaseerd op het uitgangspunt dat de volksvertegenwoordiging het uiteindelijk voor het zeggen heeft.

Dan de praktijk:

In 2002 heeft de Tweede Kamer de motie Vendrik aangenomen over open source software en open standaarden. De motie droeg de regering op om ervoor te zorgen dat in 2006 alle door de publieke sector gebruikte software aan open standaarden moest voldoen en ambitieuze doelstellingen te formuleren voor het stimuleren van open source software in de publieke sector. De regering kan zo?n motie naast zich neerleggen maar dat hebben ze met de motie Vendrik niet gedaan.

In 2004 onstond er vervolgens commotie toen de overheid een exclusieve overeenkomst ter waarde van 147 miljoen euro wilde sluiten met Microsoft. Er was kritiek op het feit dat er geen aanbesteding werd gehouden en er geen aandacht was voor de motie Vendrik. Ondanks de stevige kritiek, is de overeenkomst in wat aangepaste vorm toch gesloten.

Eind 2007 verscheen dan eindelijk het actieplan Nederland Open in Verbinding. Hierbij werd onder andere vastgelegd dat het Rijk vanaf april 2008 open standaarden moest toepassen en bij gelijke geschiktheid voorrang moest geven aan open source software.

Vorige Volgende