Gastauteur

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor Peter, van Codes, keuzes en maakbaarheid, die het stuk via de mail toezond.

Terwijl de bevolking tussen 2000 en 2006 met slechts 5 procent is toegenomen, zijn de kosten voor de gezondheidszorg in diezelfde periode exponentieel gestegen. Een groei van ruim 56 procent. En het eind is nog niet in zicht. Alleen al de vergrijzing zal meer zorgkosten met zich meebrengen.

Dat gaat uit de hand lopen, zegt minister Ab Klink. Klink, een minister van ‘geen woorden, maar daden‘. Volgend jaar zal hij het tekort op de zorgbegroting volledig op de burgers gaan verhalen. Ingrepen in het basispakket van de zorgverzekering en een verplicht eigen risico moeten de kosten omlaag brengen.

Ook voelt Klink er wel wat voor om ongezond levende mensen meer voor hun eigen zorg te laten betalen. Rokers kunnen bijvoorbeeld op hogere nota’s rekenen. En het reclameverbod voor de elektronische sigaret blijft vooralsnog gehandhaafd. Maar ja, hoe kan je verder nog de kosten bestrijden?

De RVZ als oplossing
Nou, daar heeft minister Klink een adviesraad voor. De RVZ (Raad voor de Volksgezondheid en Zorg) excelleert in uitermate gezonde adviezen. Dat wil zeggen: gezond voor de staatsboekhouding en zorgverzekeringen. Zo kwam de RVZ twee jaar geleden bijvoorbeeld met het briljante plan om meer met een boekhoudkundige kosten-baten analyse te gaan werken, voordat tot behandeling van een kwaal wordt over gegaan.

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Dit maal voor Selçuk Akinci, fractievoorzitter en gemeenteraadslid in Breda van GroenLinks.

Ik zat met de laptop op schoot, in de commissie Onderwijs en Economie, te luisteren naar een discussie over bedrijventerreinen. Iedereen deed zijn woordje, maar niemand luisterde naar elkaar. Na drie uur vergaderen was de aandacht verslapt en de interesse verdwenen. De wethouder Economische Zaken las het Financieele Dagblad, de fractievoorzitter van Leefbaar tekende abstracte figuurtjes op zijn papier en de voorzitter trok verveelde gezichten. En ik had dus mijn laptop opengeklapt.

Commissievergaderingen zijn zinvol?
Commissievergaderingen zijn vaak oefeningen in geduld. Ellenlange bijdragen van anderen waar de collegae zuchtend en steunend naar luisteren. Slechts een enkele keer is een bijdrage interessant genoeg om de rug te rechten. Slechts op spaarzame momenten tikt de wijsvinger ongeduldig tegen de knop van de interruptiemicrofoon. Zelden is er een interessant interruptiedebat.

Wat ik me dan ook afvraag, is of al die saaie bijdragen, meestal voorgelezen vanaf papier en vol met herhalingen van zaken die door anderen ook al zijn genoemd, nu zinvol zijn. Draagt dit nu bij aan een goede besluitvorming? Gaat de wethouder een letter veranderen aan zijn notitie? Gaat hij nu dingen doen die hij eerst niet wilde doen, of juist andersom? En als hij al nota wil nemen van de opmerkingen die gemaakt zijn in de commissie, hoe gaat hij van die brei aan informatie dan een coherente communis opinio destilleren?

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Ditmaal voor GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi na aanleiding van zijn ?kamervragen? die wat wenkbrauwen deden fronsen op GeenCommentaar.

Mijn ?kamervragen? riepen behoorlijk wat verbazing op. En als geenstijl je ?kamervragen? oppikt dan weet je dat je in ieder geval gehoord wordt. Wat later besteedde ook (onder andere) de Pers en Trouw er aandacht aan. Maar na de fase waarin de verbazing overheerste is het nu tijd voor de discussie en zal ik uit de doeken doen waarom ik deze vragen stelde. Want: als het mijn bedoeling was om een inhoudelijk antwoord te krijgen van de minister-president dan zouden deze Kamervragen inderdaad absurd zijn. Ik wil geen antwoord op de vraag of er aliens zijn of dat er welk complottheorie dan ook is rondom de moord op Fortuyn.

Ik wil het liedje van Lange Frans en Baas B gebruiken om politiek iets dichter bij de jongeren te brengen en jeugdcultuur dichterbij de politiek. Met de Kamervragen dwing ik de premier om toch even te kijken welk gevoel er onder andere heerst bij jongeren. Dat gevoel dat ik herkende uit het liedje is dat jongeren het gevoel hebben dat politiek niks voor ze betekent of kan betekenen. En dat vind ik diep triest. Ik wist heus wel dat mijn Kamervragen zouden leiden tot dit soort reacties, maar je kan pas na dit soort confrontatie echt de discussie opzoeken.