Berichten – Pagina 3088

Foto: Joan (cc)

Kunst op Zondag (KoZ) | Craigie Horsfield

24 oktober 2010 , 10:00 , door Crachàt

Vorige week met laaggespannen verwachtingen naar het Antwerpse Zuid getrokken om de opening van Cragie Horsfield in het M HKA te bekijken. Het M HKA, geplaagd door onwelvoeglijk directiegetwist tussen gepolitiseerde fracties, brengt met moeite goede tentoonstellingen, en het gebouw weigert blijkbaar pertinent om die stadswijk naar een hoger niveau te brengen.
Het Antwerpse Zuid, bekend om zijn grootst aantal deeltjes coke per kubieke meter rioolwater.
Aanwezig als spreker die openingsavond, was federaal Minister van Justitie Stefaan De Clerck. Of ook hij bijdroeg aan de deeltjes per kubieke weet ik niet zeker, maar op dreef was hij voorzeker.
Cragie Horsfield is namelijk … een kunstenaar die zijn werken laat weven – en laat dat nu net een portee zijn van Minister De Clerck. Hij kon niet alleen lekker de economisch interessante kant van de door Vlaamse weverijen gemaakt kunstwerken als Kernwoord op zijn toespraakpapiertje onderlijnen, de woordspelingen met ‘de wever [!] die dit heeft gemaakt is er goed in gelukt SAMEN TE WERKEN’, om iets ‘CONSTRUCTIEFS ervan te maken’ – en oneindig meer van dat waren… overvloedig. Na de tiende grap was zelfs de fervenste grappenfab uitgeschaterd. Soms moet het ophouden, populair willen zijn.
Anyway, fronsend de stapel overbodige junk aanschouwd op het gelijkvloers. Men wou, met het ijskoude tijdschrift Artefactum als leidraad, de wonderjaren der installatie/cynische-kunst vieren. Het ontbrak niet enkel aan kaarsjes.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Waan van de dag

In de VS zijn ze de islamofobie voorbij; ze gaan nu voor Chinesofobie

23 oktober 2010 , 21:18 , door Martijn

In de VS zijn ze de islamofobie voorbij; ze gaan nu voor Chinesofobie

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

These are nasty times

24 oktober 2010 , 09:00 , door SocProf

A bad economy, a crisis clearly caused by the elites and spineless and corporate-bought governments are imposing the ultimate shock therapy on to the rest of the populations have created conditions that I would call “nasty times” that have also facilitated the emergence of “nasty movements”, of which the Tea Party in the US is a perfect example. Nasty movements are these movements that are based on exclusionary politics, eliminationist rhetoric, and reactionary views anchored in resentful racial and class privilege (they include fundamentalist religious political of all tripes).

Such movements have invaded the general political discourse where these movements are treated as legitimate social actors. At the same time, mainstream political parties, faced with a massive crisis of legitimacy are trying to latch on to the nasty movements either in rhetoric or in policies. For instance:

France adopts a new immigration law that includes the withdrawal of citizenship to naturalized citizens accused of certain crimes, in effect creating a double standard in the law: one law for born citizens and one for naturalized citizens, no more equality under the law.

France, of course, has made itself also infamous for its indiscriminate deportation of Roms (some of them French citizens) more as a publicity coup than anything else. After all, it is a common trope of right-wing politicians: when things go wrong (like the economy), get nasty against minorities and other groups who are not likely to fight back. But France has not been the only one getting nasty against the Roms. As Thorbjørn Jagland, Secretary General of the Council of Europe, stated:

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

I’m gonna be Mister Pink

23 oktober 2010 , 20:15 , door Gastauteur

Hier weer een bijdrage die we overnemen van Osocio. Deze site volgt wereldwijd “social adverting and non-profit campaignes”.

This spot is made for the Queer Lisboa, The Lisbon Gay and Lesbian Film Festival. Film lovers immediately recognize this scene from Tarantino’s Reservoir Dogs.

The Mister Pink commercial is part of the celebration of the Festival’s 15th anniversary (2011). The festival will take place from the 16th to the 24th September 2011, at Cinema São Jorge.

Advertiser:
Queer Lisboa

Agency:
Fuel Lisbon

Additional credits:
Creative team: Marcelo Lourenço/Pedro Bexiga
TV producer: Miguel Barbosa
Production Company: Sync
Music: Display
Director: Pau de la Sierra
Source:
Adverblog

Link naar oorspronkelijke post

Ook schrijven voor Sargasso?

Mededeling

Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.

Waan van de dag

Richard Falk: ‘Onafhankelijke Palestijnse staat is een illusie’

23 oktober 2010 , 18:45 , door Johanna

Richard Falk: ‘Onafhankelijke Palestijnse staat is een illusie’

Richard Falk, de VN-vertegenwoordiger voor de mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden, is uitermate somber gestemd over de mogelijkheid van een onafhankelijke Palestijnse staat. De westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem zijn volgens hem de facto geannexeerd door Israël, waardoor het ‘een illusie is’ om te denken dat zo’n staat er op termijn gaat komen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nederlandse winnaars Guggenheim-prijs

23 oktober 2010 , 16:00 , door Herbert Blankesteijn

De prijsvraag van Guggenheim voor artistieke YouTube-video’s heeft twee Nederlandse bijdragen onder de 25 winnaars. Een daarvan is Evelien Lohbeck, die hier op 22 september al in het zonnetje stond. De ander is Luis, de tweede van de video’s hieronder. Luis is een animatie buiten categorie van drie Chilenen waarvan er een, Joaquín Cociña, in Amsterdam woont. Het gaat om een serie van drie (Lucía, Luis y el lobo – Lucia, Luis en de wolf) waarvan Luis de tweede is en de derde voor zover ik kan nagaan nog niet is gemaakt. Hoe moet je dit noemen – interieuranimatie? (meer bij videovolt, @hmblank)

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Mexicaanse militairen naar de civiele rechtbank

23 oktober 2010 , 14:59 , door Jan-Albert

De Mexicaanse president Felipe Calderón heeft gehoor gegeven aan internationale druk om militairen meer aansprakelijk te maken voor schendingen van de mensenrechten. Het staatshoofd stuurde eerder deze week een wetsvoorstel, dat voorziet in een aanpassing van de Fuero Militar (= juridische voorziening met betrekking tot militairen) naar het parlement. Hoewel zo’n wetsvoorstel hard nodig is en het voorstel daarom bijzonder welkom is, is er ook kritiek: het zou allemaal niet ver genoeg gaan.

Militairen in Michoacan President Calderón nam in 2006, kort na zijn aantreden, de beslissing om tienduizenden militairen het land in te sturen ter bestrijding van de georganiseerde misdaad in Mexico. Vaak wordt gesteld dat die beslissing de aanleiding zou zijn voor de ruim 30.000 slachtoffers tellende drugsoorlog. Dat is een verkeerde voorstelling van zaken: de escalatie begon pas echt in 2008, toen het Sinaloa Kartel brak met hun voormalige bondgenoten in Ciudad Juárez. Toch heeft de inzet van het leger verstrekkende gevolgen gehad. In hun aanpak van de drugskartels gaat het leger soms bruut en meedogenloos te werk: deuren van huizen worden ingetrapt, verdachten zonder proces en juridische vertegenwoordiging vastgezet.
Op grote schaal worden de mensenrechten geschonden: sinds 2006 heeft de Nationale Mensenrechtencommissie (CNDH) meer dan 4000 klachten ontvangen. Marteling, moord en verkrachting worden regelmatig gemeld. Tot nu toe kunnen militairen alleen worden berecht in een militaire rechtbank, achter gesloten deuren.

Buitenlandse druk
Mexico heeft geen goede historie op het gebied van de mensenrechten, maar dat het leger zich dermate te buiten zou gaan aan onwettelijke daden, kwam ook voor veel Mexicanen als een verrassing. Toch geldt het leger geldt nog steeds als een van de meest vertrouwde instituties van het land. Het is dan ook wellicht niet zo verwonderlijk dat de druk om iets aan de mensenrechtensituatie te doen vooral uit het buitenland kwam: het Inter-Amerikaanse Hof van Justitie, de Verenigde Naties en NGO’s als Human Rights Watch.